March 24, 2013

မင္းနဲ႔ငါ ကဗ်ာဆရာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ လေရာင္ေအာက္က ေတာက်ီးကန္းတစ္ေကာင္မ်ား



ခ်စ္ခဲ့မိတယ္
လာခဲ့ရာ လမ္းကေလးေတြ
သြားခဲ့ရာ ေတာင္တန္းႀကီးေတြ
မွ်ားခဲ့မိတယ္
ငါတို႔ရဲ့ ေတာအုပ္မ်ားလည္း ေမွာ္ဝင္သေကၤတ သစ္ကိုင္းသစ္ခက္ ေဝဆာလြန္း
ဂႏၳဝင္ အနက္ေရာင္ တဝက္တပ်က္ဖံုးကြယ္ထားတဲ့ ပဥၥလက္လေရာင္အံစာတံုးမ်ား
တေန႔တခ်ိန္မွာေတာ့
ငါတို႔ ပစ္တင္ထားခဲ့တဲ့ အဲဒီ မေျခာက္ေသးတဲ့ အိပ္မက္မ်ားသည္ပင္လ်င္
ငါတို႔ ပစ္ခ်ထားခဲ့တဲ့ အဲဒီ မခမ္းေသးတဲ့ မိုးကုတ္ေလးေထာင့္မ်ားသည္ပင္လ်င္…။
ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ
မိုးခ်ဳပ္လိုက္လို႔မျဖစ္ေသးဘူး ခ်စ္သူ
ေဟာဟိုမွာ
က်ီးကန္းတစ္ေကာင္ ပ်ံသန္းလာေနတယ္
ေတာက်ီးကန္းတစ္ေကာင္  ေတာင္ပံမခတ္ပဲ ပ်ံသန္းဖို႔ႀကိဳးစားေနတယ္
မင္းနဲ႔ငါ
က်ီးကန္းတစ္ေကာင္။

ၿငိမ္းေဝ
၂၃၊ ၃၊ ၂၀၁၃။ နံနက္ ကိုးနာရီ ေလးဆယ္မိနစ္
ပုလဲကြန္ဒို၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕။
( ရုံးခန္းထဲတြင္ အျခား ေတာက်ီးကန္းႏွစ္ေကာင္ရွိေနစဥ္ )

မင္းနဲ႔ငါ ကဗ်ာဆရာျဖစ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ လေရာင္ေအာက္က လမ္းသြယ္မ်ား



ဟိုတုန္းက
မင္းက ပန္းရိုင္းပြင့္သစ္ဆိုရင္
အခုအခ်ိန္မွာ ငါလည္း ပန္းရိုင္းပြင့္ဖူးတစ္ခု ျဖစ္ခ်င္ေနျပန္တယ္။
မိုးမခ်ဳပ္ခင္ အိမ္ျပန္တတ္တဲ့ င့ါဝိဥာဥ္မ်ားသည္ပင္လ်င္
ေရပြက္သံၾကားတိုင္း ငါးစာေအာက္ေမ့ၿပီး ေျပးခဲ့ရတဲ့ ညီအစ္ကို မသိတသိကာလမ်ား။
လက္ခေမာင္းမခတ္ခ်င္ပါဘူး
အလံကို အျမင့္ဆံုးျမွင့္တင္တယ္ဆိုတာ
ငါလို လူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ အိမ္အျပန္မခက္တဲ့ မနက္ခင္းမ်ားပင္ ျဖစ္ခဲ့ရ။
ကဗ်ာကို ကဗ်ာလိုမစပ္ခ်င္ေပမယ့္
ဘဝကိုၾကေတာ့ ကဗ်ာလို ငါ ခ်ေရးရင္းနဲ႔ ေၾကမြသြားေနတဲ့ ႏွင္းဆီပြင့္ဖတ္မ်ား။
မဖတ္ခ်င္ဘူး ခ်စ္သူ
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ငါ လန္းဆန္းခဲ့ဖူးၿပီးၿပီ
ငါတို႔ရဲ့ အတိမ္အနက္က ဝါးေထာက္လို႔မရႏိုင္ ဆင္းငုတ္လို႔မထိႏိုင္ ေက်ာက္ခ်လို႔  မမီႏိုင္။
မတုန္လႈပ္စရာကို တုန္လႈပ္ေနမိတယ္
ပံုအပ္လိုက္တာေတြလည္း အမ်ားႀကီး
သြန္ခ်လိုက္တာေတြလည္း တပံုတပင္
ရာဇဝင္မွာ ငါလည္း ဘာမွမဟုတ္
မင္းလည္း ငုတ္တုတ္က ေရွ႕မတိုး တတိုး။
ေအာ္ ရက္ရက္စက္စက္
ပက္ပက္စက္စက္
ငါတို႔ အရာအားလံုး တိုထိ တို႔တိ။
ၾကားခဲ့ရတယ္ ၾကားေနရတယ္ ၾကားရဦးမယ္
ဒါေပမယ့္
ငါတို႔ ဘယ္တုန္းကမွ ရင္ၾကားေစ့လို႔မရေလာက္ေအာင္ မႈန္ဝါးခဲ့ၾကရတယ္။
လေရာင္ေတြ
ေျခသံဖြဖြ
ငါတို႔ဆီ ခ်ဥ္းကပ္လာေနျပန္ၿပီလား
အတိတ္ဟာ ငါတို႔နဲ႔ မေဝးေအာင္ေနၾကရလိမ့္မယ္ ခ်စ္သူ။    ။

ၿငိမ္းေဝ
၂၃၊ ၃၊ ၂၀၁၃။ မနက္ ၇:၁၅။
ပုလဲကြန္ဒို၊ ရန္ကုန္

March 23, 2013

မင္းနဲ႔ငါ ကဗ်ာဆရာ မျဖစ္ခဲ့တဲ့ လေရာင္ေအာက္က ေရအိုင္မ်ား



ငါ
ရြာထိပ္မွာ
ခုန္ခ်ခဲ့တဲ့အသိုက္ကို
ေမာ့ၾကည့္ခဲ့တုန္းက
မင္းက မင္းတက္ရပ္ခဲ့တဲ့သစ္ရြက္ကို
ခိုစီးေနခဲ့တာပဲ။

ဒါနဲ႔ပဲ
ငါလည္း သိုက္ၿမံဳေဝး ဥၾသငွက္တစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး
မင္းလည္းပဲ အငံုဘဝနဲ႔ ပြင့္ခဲ့တဲ့ ေနၾကာပန္းခင္း ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

ငါတို႔
မပြင့္ပဲ
ေမႊးခဲ့ၾကရတာ
အနီးကေလးနဲ႔ တိုင္ပတ္ၿပီး ေျပးခဲ့ၾကရတာ
မငိုပဲ
လြမ္းခဲ့ၾကရတာ။

ငါက
ဘဝကို ခတ္မႈန္မႈန္ ဝါးတားတား
စုတ္ခ်က္မ်ားသည္ကား ေရေပၚပစ္တင္လိုက္ေသာ အိုးျခမ္းပဲ့ပမာ။

ငါလည္း ဒဏ္ရာ မနက္တနက္
မင္းလည္း ဒဏ္ရာ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္နဲ႔
ငါျဖင့္
ငါတို႔ရဲ့ မနက္ခင္းမ်ားကို
ညဥ့္နက္တဲ့အထိ တခါမွ ေခါက္မသိမ္းမိ
ဆည္းဆာမ်ားကိုလည္း တခါမွ ငံု႕မနန္းမိ။

ဒါနဲ႔မ်ား
လေရာင္ေတြ လက္ခိ်ဳးေရ
လေရာင္ေတြ ေကာက္သင္းေကာက္
လေရာင္ေတြ အပ္ဖ်ားနဲ႔ေထာက္။

အခုေတာ့
ငါ ပုခက္ေပၚက ခုန္ခ်ခ်င္ေနျပန္ၿပီ။

ၿငိမ္းေဝ
၂၂၊ ၃၊ ၂၀၁၃။ ည ဆယ္နာရီ ဆယ္မိနစ္
ပုလဲကြန္ဒို၊ ရန္ကုန္။

March 13, 2013

ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေရ ရထားျဖစ္သလား


လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္က

ေဖသက္နီနဲ႔ငါ
ရထားျဖစ္သလားဆုိတဲ့ ဘာသာျပန္မႈမွာ
စကားအေျခအတင္ ေျပာခဲ့ၾကရဖူးတယ္
တကယ္ေတာ့ ငါနဲ႔ ေဖသက္နီၾကား ရထားမျဖစ္ခဲ့ဘူးေလ
ကိစၥမရွိပါဘူး
ေခတ္တစ္ခုနဲ႔ငါတို႔ၾကား ရထားျဖစ္ဖို႔ပဲလိုတာပဲမို႔လား
အခုရက္ေတြအတြင္းမွာေတာ့
ငါ ရထား ျဖစ္လိုက္ မျဖစ္လိုက္နဲ႔ေပါ့
ေခတ္ႀကီးေရ ရထားျဖစ္သလား
တခါတုန္းက ရထားတစ္စင္းေပၚ
လူသံုးေယာက္ လိုက္ပါလာၾကသတဲ့
ရထားႀကီးစက္ပ်က္လို႔ ရပ္တန္႔သြားတဲ့အခါ
လူတစ္ေယာက္ကေတာ့
ဘာခက္တာမွတ္လို႔
လူေတြ အကုန္ဆင္း ေရွ႕ကဆြဲခိုင္းရင္ ရတာပဲ…တဲ့
က်န္တဲ့တစ္ေယာက္ကေတာ့
ဘာလိုေသးလဲ တံခါးေတြ အကုန္ပိတ္
ရထားႀကီးေရြ႕ေနတယ္လို႔ စိတ္ကူးလိုက္
ဒါဆိုရထားႀကီးေရြ႕ေနတာပဲေပါ့…တဲ့
ေနာက္ဆံုးတစ္ေယာက္ကေတာ့
ရထားႀကီးေပၚကဆင္း
ေနာက္တစ္စင္း ေျပာင္းစီးၾကရမယ္တဲ့
ငါလည္း ရထားတစ္စင္းေပၚထိုင္ေနခဲ့မိသလား
ဆင္းေလွ်ာက္သြားေနတာ ငါ လား
ဒါေပမယ့္ လူေတြအကုန္ဆင္းၿပီး ရထားကိုတြန္းခိုင္းတဲ့အထိေတာ့
ငါ မစဥ္းစားခဲ့မိတာေသခ်ာ
ရထားႀကီးကေတာ့ ေဘးတုိက္ႀကီးကိုေရြ႕ေနၿပီ
ေခတ္ႀကီးေရ ရထားျဖစ္သလား
ၿငိမ္းေဝေရ ရထားျဖစ္သလား
မေဒဝီေရ ရထားျဖစ္သလား
ရထားႀကီးကေတာ့ ေရြ႕သြားေနျပန္ၿပီ
ရထားအသစ္လား အေဟာင္းလား
ရထားစက္ အသစ္လား အေဟာင္းလား
ငါ ရထားႀကီးနဲ႔ ရထားျဖစ္ဖို႔အတြက္ က်ားကုပ္က်ားကဲ ႀကိဳးစားေနမိ
ငါ ႀကီးသံပါေအာင္ ေအာ္ ေခၚေနမိ
ရထားႀကီးေရ ရထားျဖစ္သလား…
ရထားႀကီးရဲ့ ေခါင္းတိုင္ကမီးခိုးတခ်ိဳ႕
ရထားေနာက္မွာ
မခ်ိမဆန္႔ တြန္႔လိမ္ ရႈံ႕မဲ့ အဖ်ားရွဴး တေျဖးေျဖး…။    ။

ၿငိမ္းေဝ
၁၄၊ ၁၀၊ ၂၀၁၁
٭ ရထားျဖစ္သလား= ေနရာေဒသတခ်ိဳ႕မွာ အသံုးျပဳတဲ့ ဆက္သြယ္ေရးႀကိဳးမဲ့ေၾကးနန္းစက္သံုးစကား ျဖစ္ပါတယ္။

March 11, 2013

ေလထန္ကုန္းမွာပါ

မေန႔က
ျပည္ေတာ္ျပန္ႏွစ္ေယာက္
ေလထန္ကုန္းမွာ ဆံုျဖစ္သြားၾကတယ္
သူကလည္း သူ႔ရဲ့ ျပည္သူ႔ဆႏၵဂ်ာနယ္အေၾကာင္း ေျပာ
က်ေနာ္ကလည္း ဆရာဂါ့ေဆာင္းပါးနဲ႔ ေဒါက္လြဏ္းရဲ့ က်န္းမာေရးအေၾကာင္း ေမးမိ
က်ေနာ္နဲ႔ ေနမ်ိဳးေအး(ရဲေခါင္မဲေမာင္)ပါ။

March 10, 2013

စစ္တုရင္ကစားတဲ့ ကဗ်ာဆရာမ်ား


အေရွ႕ဥေရာပေဒသ၊ ႏုိင္ငံတခ်ဳိ႕ရဲ႕ သမုိင္းေရးျဖစ္ေပၚတုိးတက္မႈဟာ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံရဲ႕ ျဖစ္ေပၚတုိးတက္မႈနဲ႔ မနီး႐ိုးစြဲျဖစ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီ ေဒသကႏိုင္ငံတခ်ဳိ႕ဟာ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံလုိပဲ တစ္ပါတီအာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈကို အခ်ိမဆန္႔ခံၾကရပါတယ္။ ဒီလုိ အေျခအေနမ်ဳိးမွာ သူတုိ႔ရဲ႕လြတ္ေျမာက္ ေရးလႈပ္ရွားမႈမွတ္တုိင္ေတြ။ အဖြဲ႔အစည္းေတြဆိုတာဟာ တကမၻာလံုးရဲ႕ အာ႐ံုစုိက္ ေလးနက္မႈကိုရယူႏုိင္ခဲ့ၾက ပါတယ္။ ဥပမာ ပုိလန္ႏုိင္ငံက “ခ်ာတာ၇၇”လႈပ္ရွားမႈ၊ ခ်က္ကုိစလုိေဗးကီးယားႏုိင္ငံရဲ႕ “ပရပ္ေႏြဦး” လႈပ္ရွားမႈေတြဟာ ေလးစားရေလာက္တဲ့ လြတ္ေျမာက္ေရးသမုိင္းမွတ္တုိင္ေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဒီေဒသထဲကပဲ …၊ ႐ူေမးနီးယားႏုိင္ငံရဲ႕မွတ္တုိင္တစ္ခုကေတာ့၊ ႐ူေမးနီးယား ျပည္သူေတြဟာ၊ အာဏာရွင္ႀကီီး “ေခ်ာင္ဆက္ စကူ”နဲ႔ သူ႔ဇနီးကုိ ႀကိဳးေပးပစ္ဒဏ္ခတ္တဲ့အထိ ေဒါသမီးလ်ံံ တဟုန္းဟုန္းေတာက္ေလာင္ခဲ့ၾကတဲ့ မွတ္တုိင္ပါပဲ။


ရူေမးနီးယားႏုိင္ငံရဲ႕ ေခတ္သစ္သမုိင္းမွာ ၁၉၅၀ နဲ႕ ၁၉၇၀ ခုႏွစ္အၾကား ႏွစ္ (၂၀)၀န္းက်င္ကာလဟာ စိတ္ ၀င္စားဖုိ႔ေကာင္းတာေတြ ေတြ႕ရပါတယ္။ က်ေနာ္က ကဗ်ာခ်စ္သူျဖစ္ေတာ့ကာ၊ အဲဒီႏွစ္ (၂၀) ၀န္းက်င္ ကာလ၊ (ရူေမးနီးယား စာေပေလာက၊ ကဗ်ာေလာကနဲ႔ ရူေမးနီးယားကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ အေျခအေနကိုပဲ ေရြးခ်ယ္ေလ့လာမိပါတယ္။ ဒီေနရာမွာလည္း ရူေမးနီးယားစာေပျဖစ္ထြန္းမႈနဲ႔ ျမန္မာစာေပျဖစ္ထြန္းမႈဟာ အဲဒီႏွစ္ (၂၀)ကာလအတြင္း တခုနဲ႔တခု ဆင္တူေနတာကုိ သြားေတြ႕ ရပါတယ္။

၁၉၅၀ - ခုႏွစ္တ၀ုိက္တုန္းက၊ ျမန္မာစာေပနယ္ပယ္မွာ ထင္ရွားတဲ့စာေပလႈပ္ရွားမႈ တခု ေပၚခဲ့ပါတယ္။ ဆရာဒဂုန္တာရာရဲ႕ “စာေပသစ္”လႈပ္ရွားမႈ ျဖစ္္ပါတယ္။ စာေပသစ္လႈပ္ရွားမႈရဲ႕ အဓိကအယူအဆက “စာေပဟာ လူထုအတြက္ျဖစ္ရမယ္”ဆုိတဲ့ ဆုိရွယ္လစ္စာေပအယူအဆပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအယူအဆအေပၚရပ္တည္ၿပီး လူငယ္စာေပသ မားေတြ ထင္ရွားလာခဲ့ပါတယ္။ “ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္” “ ျမသန္းတင့္ ” “ၾကည္ေအး”တုိ႔ ထင္ရွားခဲ့ၾကပါတယ္။

၁၉၅၀ - ၀န္းက်င္ကာလ ရူေမးနီးယားစာေပမွာလည္း ထူးျခားခ်က္ရွိပါတယ္။ စတာလင္ေခတ္အၿမီးပုိင္းကုိုိျဖတ္သန္း ေနရတာမုိ႔၊ စာေပစီစစ္ေရးတင္းၾကပ္မႈေၾကာင့္ ရူေမးနီးယားကဗ်ာဆရာ ေတြဟာ ကဗ်ာေတြ၊ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ ပုံႏွိပ္ ထုတ္ေ၀ဖုိ႔ ခက္ခဲခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၉၆၀ နားနီးလာေတာ့ ရူေမးနီးယားတပါတီအစိုးရဟာ အင္အားခ်ိနဲ႔ေနခဲ့ပါၿပီ။
ဆုိဗီယက္ဗဟုိခ်ဳပ္ကုိင္မႈဟာလည္းၿပိဳလဲလုနီးလာၿပီ။ ဆုိဗီယက္အင္ပါယာရဲ႕ အရံႏုိင္ငံငယ္တခုအျဖစ္ သာ ရပ္တည္လာခဲ့ရတဲ့ ရူေမးနီးယားႏုိင္ငံရဲ႕ မုိးေကာင္းကင္ဟာ မုိးသားကင္းစင္စျပဳလာခဲ့ပါၿပီ။

၁၉၆၄ - ခုႏွစ္ထဲမွာေတာ့ ရူေမးနီးယားအာဏာရွင္အစိုးရဟာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာကုိ ေထာင္ေတြထဲက လႊတ္ေပးလာရတဲ့အထိ ရူေမးနီးယားဒီမုိကေရစီေရးအုံၾကြမႈဟာ အင္အားေကာင္းလာခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိႏုိင္ငံေရးဂယက္က စာေပကုိလည္းမလြဲမေသြ႐ိုက္ခတ္ေတာ့တာေပါ့။ စတာလင္ေခတ္အၿမီးပုိင္း ၁၉၅၀ ခုႏွစ္လြန္ႏွစ္ ေတြတုန္းက မီးခဲျပာဖုံး ျဖစ္ေနခဲ့ရတဲ့ ရူေမးနီးယားကဗ်ာ နယ္ပယ္ဟာ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ႐ုတ္တရက္ ပန္းမ်ဳိးစုံဖူးပြင့္တဲ့ ဥယ်ာဥ္တခုလုိ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာ “ဘာဘူ၊ ဘလာဂါ ”နဲ႔ “ဘြိဳင္ဘူလက္စကူ”အစရွိတဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြဟာ ႐ုတ္တရက္ပြင့္သြားတဲ့စာေပစီစစ္ေရး အေျခအေနကို ေကာင္းေကာင္းႀကီးအသုံးခ်ၿပီး ကဗ်ာေတြေရးၾကပါတယ္။ “ရူေမးနီးယားစာေပသစ္” လႈပ္ရွားမႈႀကီးအျဖစ္ တြန္းတင္ၾကပါတယ္။ အတတ္ပညာနဲ႔ အေၾကာင္းအရာႏွစ္ ခုစလုံးသစ္ဖုိ႔ႀကိဳးစားၾကတာပါပဲ။ ဒီ စာေပသစ္လႈပ္ရွားမႈကို လူငယ္ကဗ်ာဆရာေတြကပဲေခါင္းေဆာင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ထင္ရွားတဲ့ကဗ်ာဆရာေတြ ကေတာ့ “အုိအုိက္ အလက္ဇ္ဒဂူ” “အင္နာဘလန္ဒီယာနာ” “ေအာ္စတန္တာ ဘူဇီယာ” “နီခ်ီတာ စတန္တက္စကူ”နဲ႔ “မာရင္းဆုိရက္စကူ” တုိ႔ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ၁၉၇၀ - ခုႏွစ္ၾကေတာ့ ရူေမးနီးယား စာေပသစ္လႈပ္ရွားမႈဟာ ႀကီးထြားပ်ံ႕ႏွံ႔လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။
ျမန္မာကဗ်ာနယ္ပယ္မွာလည္း အဲဒီ ႏွစ္ေပါင္း (၂၀)အတြင္း“စာေပသစ္” လႈပ္ရွားမႈၿပီးတဲ့ေနာက္ “မုိးေ၀ စာေပလႈပ္ရွားမႈ”ဆုိတာ ျဖစ္လာပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာေတြဟာ အတတ္ပညာအရ၊ အေၾကာင္းအရာအရ၊ တစုံလုံး ေျပာင္းလဲဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကတဲ့ ကဗ်ာလႈပ္ရွားမႈကို တက္တက္ၾကြၾကြလုပ္ၾကပါတယ္။ ထင္ရွားတဲ့ကဗ်ာဆရာ ေတြထဲမွာ “ေမာင္ေလးေအာင္” နဲ႔ “ေမာင္းသင္းခိုင္”တုိ႔ဟာ ေရွ႕တန္းကရွိခဲ့ၾကပါတယ္။

၁၉၅၀ - နဲ႔ ၁၉၇၀ - ခုႏွစ္၀န္းက်င္၊ ႏွစ္ (၂၀)ကာလတေလွ်ာက္ ရူေမးနီးယားနဲ႔ ျမန္မာကဗ်ာ နယ္ပယ္ကုိသုံးသပ္ၾကည့္ရင္ ကဗ်ာဆရာေတြဟာ၊ အုပ္စုိးသူအဆက္ဆက္၊ ဖိႏွိပ္ေသြးစုတ္ခ်ယ္လွယ္သူ အဆက္ဆက္နဲ႔ စီးခ်င္းထုိးေနခဲ့ၾကတဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာေတြဟာ။ အခ်ိန္အခါနဲ႔ အေျခအေနအေပၚၾကည့္ၿပီး၊ ကဗ်ာသစ္လႈပ္ရွားမႈေတြကို ဖန္တီးၾက၊ ကဗ်ာေတြနဲ႔ လူထုရဲ႕စိတ္္ဓါတ္ျမႇင့္တင္ ေရးကိုႀကိဳးပမ္းၾကနဲ႔၊ ကဗ်ာနယ္ပယ္ရဲဲ႕ အေရးပါမႈဟာ ေလးနက္ခဲ့ရပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာေတြဟာ ဖိႏွိပ္ေသြးစုပ္ အုပ္ခ်ဳပ္သူအဆက္ဆက္နဲ႔ အေမာမပမ္းႏုိင္ေသာညဏ္ရည္ခ်င္း ၿပိဳင္ရင္းက လူထုေရွ႕ကရပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ လူထုရဲ႕ ရင္ခုန္သံကုိ ကုိယ္စားျပဳတဲ့့ ကဗ်ာေတြေရးၾကပါတယ္။

အဲဒီ ၁၉၅၀ -နဲ႔ ၁၉၇၀ - ခုႏွစ္အၾကား ႏွစ္ (၂၀)၀န္းက်င္အတြင္း၊ ရူေမးနီးယားကဗ်ာဆရာေတြနဲ႔ ျမန္မာ ျပည္ကကဗ်ာဆရာေတြ၊ ဘယ္ေလာက္အထိ ရင္ခုန္သံနရီခ်င္းထပ္တူက် ခဲ့ၾကသလဲဆုိရင္ ရူေမးနီးယား ကဗ်ာဆရာ “မာရင္းဆုိရက္စကူ” နဲ႔ ျမန္မာကဗ်ာဆရာ“ေမာင္ေလးေအာင္”တုိ႔ရဲ႕ ကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္ကုိၾကည့္ရင္ သိႏုိင္ၾကမွာပါ။ “မာရင္းဆုိရက္စကူ” က “စစ္တုရင္ထုိးျခင္း”ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ကဗ်ာတပုဒ္ေရးခဲ့သလုိ၊ “ေမာင္ေလးေအာင္”ကလည္း “နစ္ဆင္ ႏွင့္စစ္တုရင္ထုိးျခင္း”ကဗ်ာကိုေရးပါတယ္။ ႏွစ္ဦးစလုံး ေခါင္းစဥ္ေပးပုံ တူၾကတဲ့အျပင္ ရပ္တည္ခ်က္ခ်င္းတူၾကတာကုိလည္း ေတြ႕ၾကရပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ“ေမာင္ေလးေအာင္”က၊ မုိးေ၀မဂၢဇင္းမွာေရးခဲ့တဲ့ “နစ္ဆင္ႏွင့္စစ္တုရင္ထုုိး ျခင္း” ကဗ်ာကုိ စာေရးသူဆီမွာ အဆင့္သင့္မရွိတဲ့အတြက္ မေဖၚျပႏုိင္ေပမယ့္၊ ရူေမးနီးယားကဗ်ာဆရာ “မာရင္းဆုိ ရက္စကူ” ရဲ႕ “စစ္တုရင္ထုိးျခင္း”ကဗ်ာကိုေတာ့ ဘာသာျပန္ေဖၚျပေပးလုိက္ပါတယ္။


စစ္တုရင္ထုိးျခင္း

ငါက
အျဖဴေရာင္ ေန႔တေန႔ကိုေရႊ႕ေတာ့
သူက
အနက္ေရာင္ ေန႔တေန႔ကိုေရႊ႕တယ္။
ငါက
အိမ္မက္တခုနဲ႔ ေရွ႕ကုိတက္ေတာ့
သူက
စစ္ပြဲတခုျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးလုိက္တယ္။
သူက
ငါ့ရဲ႕အဆုပ္ကုိ တုိက္ခုိက္လုိက္ေတာ့
ငါထင္တယ္…ငါ့မွာ၊
တႏွစ္နီးပါးေဆး႐ံုတက္ခဲ့ရ။
ငါက
အင္မတန္ေကာင္းမြန္တဲ့ ေစ့စပ္မႈတခုဖန္တီးၿပီး
အနက္ေရာင္ ေန႔တေန႔ကို ႏုိင္လုိက္ေတာ့
သူက
ကင္္ဆာေရာဂါနဲ႔ ငါ့ကုိၿခိမ္းေျခာက္လုိက္ျပန္တယ္။
ဒါေပမယ့္
ငါက…၊ သူ႔ေရွ႕မွာစာအုပ္တအုပ္ခ်ထားလုိက္ေတာ့
သူက မတတ္သာလုိ႔ဆုတ္ခြာ။
ငါက
အစိတ္အပုိင္းအခ်ဳိ႕ကို ႏုိင္လုိက္ေတာ့
ၾကည့္စမ္း
ငါ့ဘ၀ တျခမ္းလုံးဆုံး႐ွဳံးလုိက္ရ။
“အကယ္၍ ...
ငါက မင္းကိုပိတ္ဆုိ႔ထားမယ္ဆုိရင္
မင္းရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြကို မေျပာႏုိင္ေတာ့ဘူးေပါ့”လုိ႔
သူကေျပာတယ္။
“ဒါေလာက္ေတာ့ မႈစရာမဟုတ္ပါဘူး”လုိ႔
ငါက ရယ္စရာလုပ္ပစ္လုိက္တယ္။
“ငါ့ခံစားခ်က္ကို
ငါေကာင္းေကာင္းႀကီး ထိန္းရလိမ့္မယ္”လုိ႔
ငါျပန္ေျပာလုိက္တယ္။
ငါ့ဇနီး
ငါ့သားသမီး
“ေန နဲ႔ လ”
ၿပီးေတာ့ ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္ဆုိတာ
ငါ့ေနာက္မွာ
ငါ့လႈပ္ရွားမႈ ဟူသမွ်
စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾက။
ငါ…
စီးကရက္တလိပ္မီးညိႇတယ္
စစ္တုရင္ဆက္ၿပီးထုိးတယ္။

ၿငိမ္းေဝ



ကိုးကား။ ။ “AN ANTHOLOGY OF CONTEMPORARY ROMANIAN POETRY”