ေမပယ္လ္ရြက္ ဘယ္ရီသီးအျပာႏွင့္ ဥေရာပ ေက်းလက္ (၂ )
အပမ္းေျပ လမ္းေလွ်ာက္လို႔ ရတဲ့ ကာရုိဟန္ လမ္းမ
အျဖဴေရာင္ညထဲက ေရႊေရာင္ေတြ
ေလတခၽြန္ခၽြန္ ကုတ္အက်ီၤ တမမနဲ႔
ကၽြန္ဳပ္ဆီကို လာေသလား
ဟဲလို
ေနေကာင္းပါစ
ဥေရာပ ေက်းလက္ သမီးပ်ိဳတို႔
က်ဴရုိးေဖါင္ဖြဲ႕ ကမၻာသစ္ရဲ့ နိဒါန္း
ႏွစ္တေထာင္ကို ေျခတလွမ္းနဲ႔ လွမ္းခဲ့သူတို႔…
( ဥေရာပ မဲဇာ ကဗ်ာရွည္မွ )
ေလဆိပ္ထဲက အထြက္ တကၠစီကားေဘးတြင္ ရပ္္ေနစဥ္ ထူးျခားသည့္ စိတ္ဆႏၵတခ်ိဳ႕ကို က်ေနာ့္မွာ မနည္း ၿမိဳသိပ္ ထားခဲ့ရပါေသးသည္။
ေလဆိပ္ အေဆာက္အဦေရွ႕ ဆင္ဝင္ေအာက္တြင္ ရပ္ေနရင္းက ရင္ထဲ ျမင့္တက္လာေနသည့္ စိတ္ဆႏၵတခုကို အတင္းအဓမၼ ခ်ိဳးႏွိမ္ထားခဲ့ရ၏။ ေနာ္ေဝး ႏိုင္ငံေျမေပၚ ေျခခ်ခြင့္ ရလိုက္သည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ထိုႏိုင္ငံ၏ ေျမႀကီးခဲတခုကို ေကာက္ယူကာ နမ္းရႈံ႕ခ်င္သည့္ စိတ္ဆႏၵက က်ေနာ့္ကို အျပင္းအထန္ ဆြဲေဆာင္ေခၚငင္ ထားခဲ့၏။ အမွန္တကယ္ နမ္းရႈံ႕ျခင္းမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္။ စတိသေဘာ နမ္းၾကည့္ဖို႔ ျဖစ္၏။ အခ်ိန္အတန္ၾကာ ကားေဘးတြင္ ငူတူတူႀကီး ရပ္ေနေသာ က်ေနာ့္ကို ကားေပၚတက္ရန္ မသီတာက သတိေပးခဲ့ရ၏။
ထိုအခ်ိန္ ထို အခိုက္အတန္႔ကေလးတြင္ တိုင္းျပည္မွ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ တိတိ ႏွင္ထုတ္ ခံထားခဲ့ရသည့္ ရုရွစာေရးဆရာႀကီး ` ဆိုဆင္နစ္ဇင္ ´ ကို က်ေနာ့္ မ်က္စိထဲ ျမင္ေနခဲ့၏။ ရုရွစာေရးဆရာႀကီး ဆိုဆင္နစ္ဇင္ သည္ ` စတာလင္လက္ထက္ ´ အလုပ္ၾကမ္းႏွင့္ေခၽြးတပ္စခန္း ေနာက္ခံျဖင့္ ဝတၳဳႀကီးတပုဒ္ ေရးသျဖင့္ သူ႔ကို စတာလင္က တိုင္းျပည္မွ ႏွင္ထုတ္ပစ္ခဲ့၏။ အႏွစ္ ၂၀ ျပည္ႏွင္ဒဏ္ ေပးျခင္း ခံခဲ့ရေလသည္။ သူသည္ ခိုလႈံေနထိုင္ခြင့္ ရရွိသည့္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသို႔ေရာက္ရွိသည့္အခါ ေလယာဥ္ေပၚမွ အဆင္း ေျမမႈံတခ်ိဳ႕ကို ေကာက္ယူကာ နမ္းရႈံ႕ျပခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ အေမရိက၏ လြတ္လပ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈႏွင့္ ဘဝခ်င္းမတူေသာ တိုင္းျပည္တခု၏ ေရေျမရနံ႔ကို ရွဴရႈိက္ၾကည့္သည့္သေဘာ ျပသခဲ့၏။
ယခုလည္း က်ေနာ့္အေနႏွင့္ ေနာ္ေဝးႏိုင္ငံေျမေပၚ ပထမဆံုး ေျခခ်ခြင့္ ရသည့္အခါ ေနာ္ေဝးတို႔၏ ေရေျမရနံ႔ကို ဆုပ္ကိုင္ နမ္းရႈံ႕ၾကည့္ရလ်င္ ေကာင္းမလားဟု ေတြးမိလိုက္၏။ လြတ္လပ္ ၿငိမ္းခ်မ္း လွပလြန္းသည့္ ဗိုက္ကင္း တို႔၏ေျမကို က်ေနာ္၏ လက္ဖဝါး နဖူးတို႔ျဖင့္ ထိေတြ႔ ၾကည့္လိုက္ခ်င္သည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ က်ေနာ္ ခ်စ္ခင္ေလးနက္ေနမိေသာ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျပာခဲ့ဖူးသည့္ စကားတခြန္းကိုလည္း က်ေနာ့္နားထဲ ၾကားလာေနရျပန္သည္။ အကယ္၍ သူ႔အေနႏွင့္ ႏိုင္ငံျပင္ပသို႔ ထြက္ခြါခြင့္ ရၿပီဆိုလ်င္ ပထမဆံုး သူေရြးခ်ယ္မည့္ ႏိုင္ငံသည္ ေနာ္ေဝးႏိုင္ငံပင္ ျဖစ္သည္ဟူသည့္ စကားကို က်ေနာ့္နားထဲတြင္ ၾကားလာေနခဲ့ရ၏။ သည္သို႔ေသာ တုိင္းျပည္တခုကို က်ေနာ္ ေရာက္လာခဲ့ရၿပီ။ ဆိုဆင္နစ္ဇင္ ၏ ရင္ခုန္မႈမ်ိဳး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေတာင့္တမႈမ်ိဳးကို က်ေနာ္က လက္ေတြ႔ ရလိုက္ၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေနာ့္မွာ စိတ္ေတြ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္ တက္ၾကြေနခဲ့၏။ သည္ေျမႀကီးက က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္က ေျမႀကီးလိုမဟုတ္။ သည္ေျမေပၚက လူေတြ၏ ဘဝသည္လည္း က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္က လူေတြ၏ ဘဝႏွင့္ မတူ။ ယုတ္စြအဆံုး သည္ေနရာ သည္ေဒသ ေနေရာင္ လေရာင္ႏွင့္ ပန္းရနံ႔မ်ားသည္ပင္ က်ေနာ္တို႔ႏွင့္ တူႏိုင္ၾကမည္ မဟုတ္။
တကၠစီကားေပၚတက္ၿပီး လိုက္ပါလာခဲ့ရသည့္တိုင္ က်ေနာ့္စိတ္မ်ားက အေတြးထဲတြင္ ဆက္လက္ နစ္ေမ်ာေနခဲ့ေသးသည္။ က်ေနာ့္ကို လာႀကိဳၾကသည့္ ပုဂိုလ္ ၃ ဦးသည္လည္း က်ေနာ့္အေတြး က်ေနာ့္ခံစားခ်က္မ်ားကို ကူးစက္သေဘာေပါက္ကာ အခ်ိန္အတန္ၾကာ တမင္ ၿငိမ္ေနခဲ့ၾကသည္လား မသိ။ မည္သူမွ် စကား မ်ားမ်ား မေျပာၾကေတာ့။
က်ေနာ္က ေအာ္စလိုၿမိဳ႕ထဲသို႔ အဝင္ လမ္းက်ဥ္းတခုထဲအေရာက္ အုတ္ခဲမ်ား ေဒါင္လိုက္စီၿပီး ခင္းထားသည့္ လမ္းတခုကို ၾကည့္ကာ က်ေနာ္ ၾကည့္ခဲ့ဖူးသည့္ ရုပ္ရွင္ကားတခ်ိဳ႕ကို သတိရမိေအာင္ ရလိုက္ေသးသည္။ သူတို႔ ဥေရာပတိုက္ ၿမိဳ႕ျပလမ္းၾကားမ်ားမွာ ယခုလိုပင္ အုတ္ခဲမ်ားကို ေဒါင္လိုက္စီၿပီး လမ္းခင္းတတ္သည္ကို ရုပ္ရွင္ေတြထဲ၌ ျမင္ခဲ့ရဖူးသည္။ ဘာ့ေၾကာင့္ရယ္ေတာ့ အတိအက် မသိေသာ္လည္း ႏွင္းက်သည့္အခါ လမ္းမေခ်ာ္ေအာင္ ခင္းထားသည့္သေဘာဟုေတာ့ ယူဆမိသည္။
ေအာ္စလိုၿမိဳ႕သို႔ ဦးတည္ရာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ျမင့္ျမင့္မားမား ေဆာက္လုပ္ထားသည့္ တိုက္တာ အေဆာက္အဦးမ်ား မေတြ႕ခဲ့ရပါ။ တခုႏွင့္တခု ထိကပ္နီးစပ္စြာ ေဆာက္လုပ္ထားသည့္ လူေနအိမ္မ်ားကိုလည္း မေတြ႕ခဲ့ရပါ။ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝသည့္ တိုင္းျပည္ျဖစ္သည့္တိုင္ အိမ္ယာအေဆာက္အဦးမ်ားကို တမင္ပင္ ျမင့္ျမင့္မားမား ေဆာက္လုပ္ျခင္း မရွိပဲ ထားျခင္းျဖစ္မည္ဟုေတာ့ စိတ္ထဲက ခန္႔မွန္းမိသည္။ လူေန အိမ္ေျခနည္းပါးသည့္ ေျမကြက္မ်ားကိုပင္ ေတြ႔လာခဲ့ရေသးသည္။
အထူးသျဖင့္ ေအာ္စလိုေလဆိပ္သည္ပင္ ႏိုင္ငံတကာ ေလဆိပ္ႀကီးမ်ားလို ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔စြာ ေဆာက္လုပ္ထားျခင္း မရွိေသးပါ။ သူ႔တိုင္းျပည္ လူဦးေရ နယ္ေျမအေနအထား အေျခအေနႏွင့္ကိုက္ညီေအာင္ တမင္ပင္ ေလဆိပ္ႀကီးႀကီးမားမား ေဆာက္လုပ္ျခင္း မျပဳပဲ ထားသည္ဟုလည္း သိခဲ့ရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ထိုင္းႏိုင္ငံ ဒြန္ေမာင္းေလဆိပ္မွ က်ေနာ္စီးလာေသာ ဂ်က္ေလယာဥ္ႀကီးမွာ ေအာ္စလိုေလဆိပ္သို႔ တိုက္ရုိက္မဆင္းပဲ ေနာ္ေဝးႏိုင္ငံႏွင့္ ကပ္လ်က္ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံ ကိုပင္ေဟဂင္ ေလဆိပ္ကိုသာ အရင္ ဆင္းခဲ့ရၿပီး ကိုပင္ေဟဂင္ ေလဆိပ္မွတဆင့္သာ ေအာ္စလိုကို တျခားေလယာဥ္ငယ္ တစ္စီးျဖင့္ ခရီးဆက္ခဲ့့ရျခင္း ျဖစ္သည္။
ကားထဲတြင္ အပူဓါတ္ အနည္းငယ္ ေပးထားသည္မို႔ အျပင္ဘက္တြင္ အေအးဓါတ္ အေျခအေနကို က်ေနာ္ မခန္႔မွန္းတတ္ခဲ့ပါ။ ေသခ်ာသည့္အခ်က္ကေတာ့ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ရက္ခန္႔က ထိုင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕အတြင္း တကၠစီကား စီးစဥ္က ကားထဲတြင္ အေအးဓါတ္ ေပးသည့္စက္ တပ္ထားသည့္ကားကို က်ေနာ္ စီးခဲ့ရၿပီး ယခုအခါမူ ကားအတြင္း အပူဓါတ္ေပးထားသည့္ တကၠစီကား စီးေနရသည္ကို စဥ္းစားကာ ရာသီဥတု ေျပာင္းျပန္ ေျပာင္းသြားခဲ့ၿပီကိုမူ သတိထားမိလို္က္၏။
က်ေနာ္ ေရာက္လာသည့္အခ်ိန္က ကံေကာင္းသည္ဟု ကိုမြန္းေအာင္ ေျပာပါသည္။ ျပင္းထန္လွသည့္ ေဆာင္းရာသီ၏ အၿမီးပိုင္းကိုသာ နင္းမိသည့္အခ်ိန္ ျဖစ္သည္ဟု သိလိုက္ရ၏။ ေဆာင္းကုန္ကာစ ေႏြဦးရာသီ။ ထို႔ေၾကာင့္ ထင္သေလာက္ မေအးေတာ့သည့္အေၾကာင္း ေျပာျပခဲ့၏။ အေအးဓါတ္ ေလ်ာ့နည္းသြားသည့္အတြက္ ကံေကာင္းသည္ဟု သိရေသာ္လည္း က်ေနာ္က ေဆာင္းဝင္စအခ်ိန္ ေမပယ္လ္ရြက္မ်ား ဝါခ်င္တိုင္း ဝါေနတတ္သည္ဆိုသည့္အတြက္ မျမင္လိုက္ မမီလိုက္ရသည့္ အဝါေရာင္ ေမပယ္လ္ရြက္မ်ားကို လြမ္းေနမိျပန္သည္။
ေအာ္စလိုၿမိဳ႕ထဲ ဝင္လာေသာအခါ ေနေရာင္တခ်ိဳ႕ သစ္ပင္ႏွင့္ တိုက္တာမ်ားေပၚ တေစါင္းထိုးက်ေနသည္ကို ေတြ႕လာရသည္။ နံနက္ ၁၀ နာရီဝန္းက်င္။ ေနေရာင္က အနီေရာင္ ေရာထားသည့္ ဝါက်င့္က်င့္ အေရာင္မ်ိဳး။ က်ေနာ္တို႔ဆီက ဝင္းဝင္းလက္လက္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေတာက္ေတာက္ပပ ေနေရာင္မ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္။ မဝံ့မရဲႏွင့္ ေခါင္းငံု႔ၿပီး တိုးဝင္လာေနသည့္ နီက်င္က်င္ ဝါမြဲမြဲ အေရာင္မ်ိဳး။ က်ေနာ့္မွာ ေနေရာင္မ်ားကိုု ေမာ့ၾကည့္ကာ ဥေရာပ ေရေျမ ရာသီဥတု အေျခအေန အေတြ႔အႀကံဳ အသစ္ႏွင့္ ထိေတြ႔ရေတာ့မည္ ျဖစ္သျဖင့္ ရင္ခုန္ေနခဲ့ရ၏။
ၿငိမ္းေဝ
ဆက္လက္ ေဖၚျပပါမည္...။
`
