25.7.08 ေန႔က ဆရာမ ေဒၚေမၿငိမ္းနဲ႔ က်ေနာ္ ဇင္းမယ္ၿမိဳ႕က စားေသာက္ဆိုင္တဆိုင္မွာ ထိုင္ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ စားရင္းေသာက္ရင္းက ပုဂၢိဳလ္ေရးကိစၥတခ်ဳိ႕ကိုလည္း ေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ သူကလည္း သူ႔ “လယ္သမားႀကီး” အေၾကာင္းေျပာသလို က်ေနာ္ကလည္း က်ေနာ့္ “ခ်စ္သူ” အေၾကာင္း ေျပာမိတယ္။
ေနာက္တေန႔ ေနရပ္ကိုျပန္ေတာ့ ကားေပၚမွာ က်ေနာ့္ခ်စ္သူအေၾကာင္း အေတြးမွ်င္တန္းရျပန္ေရာ...။ ဒီကေန႔က်ေတာ့ ခ်စ္သူနဲ႔ပါတ္သက္တဲ့ ဒီ၀တၳဳတိုေလးကို ပို႔စ္အသစ္တင္မိျပန္တယ္။
ဒီ၀တၳဳတိုေလးဟာ၊ ၁၉၉၂-ခု က်ေနာ္ မာနယ္ပေလာကို ေရာက္လာၿပီးေနာက္ပိုင္း ပထမဆံုးေရးခဲ့တဲ့ ၀တၳဳတိုေလးပါ။ “ေဒါင္းတမာန္” စာေစာင္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။ ပန္းခ်ီဆရာေလး “ေစာငို” က သ႐ုပ္ေဖာ္ပံု ဆြဲေပးခဲ့ပါတယ္။
ဒီတုန္းက ဒီ၀ထၳဳေလးကိုဖတ္ရတဲ့ က်ေနာ့္ခ်စ္ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕က က်ေနာ့္ခ်စ္သူကို အသိအမွတ္ျပဳၾက ပါတယ္။ အခုလည္း က်ေနာ္ ၀ထၳဳေလးအေပၚ ခ်စ္မိတ္ေဆြ စာဖတ္သူမ်ားက ဘယ္လိုမ်ား ေျပာလာၾကဦးမလဲ ...။
မိတ္ေဆြေတြအားလံုး ဒီ၀ထၳဳေလးကို လာေရာက္ဖတ္႐ွဳၾကတဲ့အတြက္ ေက်းဇူး ...။
(က)
စက္ေလွသံႏွင့္အတူ မပီိမသေရာေထြးၿပီး ၾကားေနရတဲ့ ဓါတ္စက္ထဲက ေမာင့္အသံကို ငါ ဂ႐ုစိုက္ၿပီး နားေထာင္ေနမိတယ္။ နာရီပိုင္းအတြင္း ျဖစ္သြားခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုပင္ ေမ့ထားလိုက္ၿပီး ေမာင့္အသံကို စကားလံုးတလံုးမက်န္ ၾကားလိုက္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ စက္ေလွသံ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆူဆူ ေလတိုးသံ ဘယ္ေလာက္ပဲျပင္းျပင္း ေမာင့္အသံကို ငါ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိတာေပါ့။ ၾကည့္စမ္းပါဦး ငါကလည္း ေမာင္စကားေျပာေနတဲ့အခ်ိန္က်မွ အခ်ိန္ကုိက္ၿပီး ေရာက္လာသလိုပါပဲလား။
စက္ေလွနံရံကိုေက်ာ္တဲ့အထိ လွဲေနရာက အသာထၿပီး မ်က္လံုးကိုဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ စက္ေလွဟာ ေသာင္တန္းရြာထိပ္ကို ေရာက္ေနၿပီ။ သရက္ေတာရြာေကြ႕ကို ဦးတည္ေနၿပီ။ ေမာင့္အသံကလည္း အခုမွပဲ ပိုၿပီး ျပတ္ျပတ္သားသား ၾကားလာေနရတယ္။
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အနာဂါတ္ကို ပိုင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ သမိုင္းကို အသိရိွရိွနဲ႔ ဖန္တီးေနၾကတာ ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုအခြင့္အေရးႀကီး ကၽြန္ေတာ္တို႔လက္ထဲရဘို႔ဆိုတာ လူ႔သမိုင္းမွာ ရေတာင့္ရခဲ ႀကံဳႀကိဳက္မႈႀကီးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ... ”
(ခ)
“အဲဒီလို စင္ေပၚမွာစကားေျပာေနတုန္းမွာေတာင္မွ မ ကို ေမာင္ သတိရမိေအာင္ရလိုက္ေသးတယ္”
အခုလို ေမာင့္စကားကိုၾကားေတာ့ မုန္႔ေၾကာ္ေနတဲ့ ငါ့လက္ေတြဟာ လမ္းတ၀က္တပ်က္မွာတြင္ ရပ္သြားရတယ္။ ေမာင့္ကို မ်က္ေစ့ေမွးၿပီး ၾကည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ ရယ္ခ်လိုက္မိတယ္။
ေမာင္စကားေျပာခဲ့တဲ့ ေန႔ဆိုတာ စစ္ေတာင္းျမစ္ေဘး ေက်းရြာေတြအားလံုး စုေပါင္းၿပီးဆႏၵျပပြဲႀကီး က်င္းပတဲ့ေန႔၊ အဲဒီေန႔မွာပဲ ငါေဆး႐ံုတက္ခဲ့ရတယ္။ ႐ုတ္တရက္ မူးေမ့လဲက်သြားတဲ့ ငါ့ကို အိမ္နီးနားခ်င္းေတြက စက္ေလွေပၚထမ္းတင္ခဲ့ၾကၿပီး ကၽြဲပြဲၿမိဳ႕ ေဆးခန္းကို ပို႔ေပးခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသာင္တန္းရြာထိပ္ကို ေရာက္ေတာ့ ငါ သတိျပန္ရလာခဲ့ၿပီ။ ပထမဆံုးေခါင္းထဲကို၀င္လာတဲ့ အသိကေတာ့ စက္ေလွသံထဲမွာေရာၿပီး ၾကားလိုက္ရတဲ့ ေမာင့္ရဲ႕ ဓါတ္စက္နဲ႔စကားေျပာသံပဲ။
“ဘာလုပ္မလို႔လဲ၊ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး အသာကေလး ငါ့ကိုေဖးၿပီးမွီထား၊ တျခားဘာမွ ေတြးမေနနဲ႔၊ ကေလးေတြအတြက္လည္း မပူနဲ႔၊ အားလံုးစီစဥ္ေပးထားခဲ့တယ္၊ သက္သာေအာင္သာေန”
မတင္ရီရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို လက္နဲ႔အားယူၿပီး ေခါင္းေထာင္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကည့္တယ္။
“မထနဲ႔ေလ၊ ေသာင္တန္းရြာထိပ္ကိုေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ၊ မၾကားဘူးဘား နင့္ေယာကၤ်ားအသံ၊ လူေတြ ကေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲဟ၊ အလံေတြ တလူလူနဲ႔”
စက္ေလွထဲမွာ အသာျပန္လွဲေနယင္း နားကိုစြင့္ထားမိတယ္။ ေကာင္းကင္ျပာျပာႀကီး ... ။ ၿပီးေတာ့ ေမာင့္ရဲ႕ ဓါတ္စက္ထဲကအသံ။ ဓါတ္စက္ထဲက ေမာင့္အသံဟာ စစ္ေတာင္းျမစ္ေပၚ ျဖတ္ေက်ာ္သြားေနခဲ့တယ္။
“မ ရဲ႕ စာကိုဖတ္ရေတာ့ ေမာင္ေလ နပိုလီယံေျပာခဲ့တဲ့ စကားတခ်ဳိ႕ကို ခ်က္ခ်င္းသတိရသြားတယ္။ အဲ ... ဘာတဲ့၊ မင္းကသာခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားတခြန္းကို လူႀကံဳနဲ႔မွာလိုက္စမ္းပါ။ ငါ အခုတိုက္ေနတဲ့ စစ္ပြဲႀကီးတခု လံုးကို ပစ္ခ်ထားခဲ့ၿပီး မင္းဆီကို ငါခ်က္ခ်င္းျပန္လာခဲ့မယ္ ...” တဲ့။
ေနာင္အခါ အခုလိုေျပာျပခဲ့တဲ့ေမာင္ဟာ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ရြာက ေကာင္ေလးေတြက အကို႔မိန္းမ ေဆး႐ံုတက္ရတာ သံုးရက္ေတာင္ရွိေနၿပီဆိုၿပီး ေဆး႐ံုေပၚက ငါေရးေပးလိုက္တဲ့ စာကိုျပေတာ့ ေမာင္ဟာ ငါ့စာကိုဖတ္ၾကည့္ၿပီး ေခါင္းတခ်က္ေမာ့ထား၊ မ်က္စိကို ပိတ္ထားခဲ့သတဲ့။ ဒါပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ သူ႔အလုပ္ေတြကို ဆက္လုပ္ေနခဲ့တာပါပဲ။
ေမာင့္ဆီကို ေရးပို႔လိုက္တဲ့ စာထဲမွာ ဆႏၵျပပြဲကိုေပးထားခဲ့ ကတိအတိုင္း ကိုယ္တိုင္မတက္ေရာက္ႏိုင္ခဲ့တာ ေမာင့္အေနနဲ႔ နားလည္ခြင့္လႊတ္ဖို႔ေရးခဲ့မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီဆႏၵျပပြဲကို တက္ႏိုင္ဖို႔ ႏွစ္ရက္ေလာက္ ကတည္းက အလုပ္ေတြဖိၿပီးလုပ္ထားခဲ့ရတာပဲ။ အခုလို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ လြဲသြားရေတာ့ ေမာင့္ဆီကို စာနဲ႔ပဲ ေတာင္းပန္ရေတာ့တာေပါ့။
(ဂ)
“အလုပ္ထြက္တာကေတာ့ လြယ္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေမာင္တို႔ ေတာ္ေတာ္႐ုန္းကန္ရမယ့္ သေဘာ ရိွတယ္၊ မ ေျပာတဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါ့မလားကြာ၊ မ က အလုပ္ၾကမ္းလုပ္လို႔ မရဘူး၊ ေစ်းေတာင္းေခါင္းေပၚတင္ရတယ္ ဆိုတာ မလြယ္ဘူး၊ ၿပီးေတာ့ က်န္းမာေရး ...”
ငါ့မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ၿပီး ေမာင္ဟာ ေျပာလက္စ စကားကို ရပ္ပစ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ႐ုတ္တရက္ မိႈင္က်သြားတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ငါ့ကို စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ မ်က္မွန္ကိုင္းကို လက္တဖက္နဲ႔ ပင့္တင္ရင္း မ်က္ႏွာလႊဲသြားတဲ့အခါ သူ႔ဆီက သက္ျပင္းခ်သံကို ငါ ၾကားလိုက္ရတယ္။ မၾကာပါဘူး သူ႔သားအႀကီးကိုေခၚၿပီး ေနာင္ခ်ဳိအင္းစပ္ကို ကန္စြန္းရြက္ ခူးဖို႔ ဆင္းခ်သြားေလရဲ႕။
ဒီတုန္းက ေမာင္ဟာ ႏွစ္ရက္ေလာက္ ေငးေငးငိုင္ငိုင္ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ငါ နားလည္ရမွာေပါ့၊ သူ႔ချမာ ေတာ္ေတာ္ထိသြားခဲ့တာပဲ။
ေမာင္အလုပ္ကထြက္ၿပီး ျပန္လာတဲ့ ညေနက လူႀကံဳနဲ႔မွာလိုက္လို႔ ေရာက္လာတဲ့ ေစ်းေတာင္းအသစ္ ကို ခါးေစာင္းတင္ၿပီး ေမာင့္ကို ရြာထိပ္မွာ ငါကိုယ္တိုင္ ထြက္ႀကိဳခဲ့တယ္ေလ။ ဒီတုန္းက ေမာင့္မ်က္လံုးေတြ ရီေ၀ေ၀ မိႈင္းေနေလရဲ႕။
(ဃ)
ေသာင္တန္းရြာထိပ္က စာသင္ေက်ာင္းေပၚမွာ မဲေပးမည့္သူေတြ ျပည့္ၾကပ္ေနတယ္။ ငါကေတာ့ မဲေပးၿပီးေပမယ့္ ေမာင့့္ကို ေစာင့္ေနရေသးတယ္၊ မဲလာေပးၾကတဲ့ သူေတြကလည္း ေမာင့္ကိုပဲ ေမးေနတယ္။ လူတိုင္းလိုလုိ ခေမာက္ကိုယ္စီေဆာင္းၿပီး မဲေပးဖို႔လာေနတဲ့ ျမင္ကြင္းကို ေမာင္ျမင္ေစခ်င္စမ္းပါဘိ။
ေမာင္ဟာ ရြာနဲ႔ေ၀းတဲ့ အုပ္တြင္းၿမိဳ႕မွာ ၿမိဳ႕နယ္အတြင္းက ေရြးေကာက္ပြဲကိစၥေတြအတြက္ အိမ္မျပန္ႏိုင္ တာ တလေက်ာ္သြားခဲ့ၿပီပဲ။ ဒီေန႔ေတာ့ မဲေပးဖို႔ ျပန္လာႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္လို႔ လူႀကံဳနဲ႔ၾကားရေပမယ့္ ေန ေခါင္းေပၚတက္လာတဲ့ အထိေတာ့ ေရာက္မလာေသးဘူးေလ။
ေခါင္းေပၚက ခေမာက္ကို လက္နဲ႔ေဖးကိုင္ၿပီး စာသင္ေက်ာင္းေရွ႕က နတ္စင္ေရွ႕မ်က္ခင္းအစပ္မွာ သြားထုိင္ေနမိတယ္။ အေရွ႕ဖက္က ရွမ္း႐ိုးမေတာင္တန္းႀကီးေတြကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ထို္င္ေနယင္းက ေမာင့္အေၾကာင္းေတြ ေတြးမိျပန္တယ္။ တခါတုန္းက ေမာင့္ကို ငါက ကဗ်ာတပုဒ္ ရြတ္ျပမိတယ္။
“က်မနဲ႔ေမာင္
ကေလးေတြအတြက္
ဖိနပ္တရံ လို႔ ယူဆရေအာင္ ...”
ေမာင္ဟာ အစေတာ့ ငါ့ကို တအံ့တၾသနဲ႔ေမာ့ၾကည့္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခပ္တိုးတိုးရယ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ့နားထဲမွာေတာ့ ေမာင့္ရယ္သံေတြ ဆူညံျမည္ဟိန္းသြားတယ္လို႔ ခံစားလိုက္ရတယ္။
“ဒါ ရယ္စရာလားေမာင္”
“မဟုတ္ဘူး၊ မဟုတ္ဘူး ဒီလိုမဟုတ္ဘူး၊ ေမာင္ရယ္တာ ဒီလိုမဟုတ္ဘူး”
ေမာင့္ရဲ႕ ေျဖရွင္းတဲ့ စကားသံေတြဟာ တုန္ရင္အက္ကြဲေနၾကတယ္။ ငါကလည္း တခါတေလ ေမာင့္ အေပၚမွာ နားလည္ဖို႔ ေမ့တတ္တယ္။ ေမာင့္ကို နားလည္ရမယ္။ တစကၠန္႔ေလးေတာင္မွ ေမ့လို႔မရတဲ့ နားလည္မႈ မ်ဳိးနဲ႔ သိေနရမယ္။ အထူးသျဖင့္ ကဗ်ာ ... ။
ဒီလိုနဲ႔ ေမာင္နဲ႔အတူ ထင္းေခြၾကတာ၊ မနက္အေစာႀကီးထၿပီး မုန္႔ႀကိတ္ၾကတာ၊ စစ္ေတာင္းျမစ္ကမ္းပါးလမ္းမွာ စကားေတြ ေဖာင္ေလာက္ေအာင္ေျပာရင္း ရြာျပန္လာၾကတာ၊ တခါတေလ ဖိနပ္ တရံတည္းကို သူအရင္စီးမယ္၊ ငါ အရင္စီးမယ္ဆိုၿပီး သားသံုးေယာက္ရန္ျဖစ္ၿပီး လုစီးေနၾကေတာ့ ေမာင္က မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ေငးေနခဲ့တာ၊ တေနကုန္ ရြာစဥ္ေလွ်ာက္ ေစ်းေရာင္းရာက ျပန္လာတဲ့ ငါ့ကို ရြာထိပ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအထြက္ ေရသိမ္ေလးေပၚက ထုိင္ၿပီး တေယာက္တည္းစာထုိင္ဖတ္ရင္း ငါ့ကို ေစာင့္ႀကိဳေနတာ၊ ညက်ေတာ့ ကေလးေတြအိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့အခ်ိန္ ငါ့က မုန္႔နယ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ သူစာေရးေနတဲ့ ေရနံဆီမီးခြက္ ေဘးမွာသြားထိုင္ရင္း သူ႔ကဗ်ာတခ်ဳိ႕ကို တိတ္ဆိတ္စြာဖတ္ေနခဲ့တာ။
“ကဲ ...၊ စာရင္းလုပ္ေတာ့မလား၊ ရၿပီေလ၊ ေမာင္ေရးေပးမွာေပါ့၊ ကိုင္းေျပာေတာ့ အဆင္သင့္ပဲ”
ငါက က်စ္က်စ္ပါ ေအာင္လိပ္ၿပီး ကိုင္ထားတဲ့ စာရင္းစာရြက္ကိုထုတ္ၿပီး ေမာင့္ကို ဖတ္ျပလိုက္တယ္။ ေမာင္က သူ႔စာရြက္ေတြကို ေဘးဖယ္ၿပီး စာရင္းလိုက္ေရးဖို႔ ျပင္တယ္။
“မုန္႔ႀကိတ္ဆံုငွားခက ငါးဆယ္၊ မနက္ျဖန္ေစ်းလူႀကံဳမွာရမယ့္ပစၥည္း ... အဲ ထန္းလ်က္က တပိႆာ ဆိုေတာ့ ႏွစ္ဆယ့္ငါးက်ယ္၊ ဆားတထုပ္က သံုးက်ပ္၊ ဆီ ငါးက်ပ္သားက ... ”
“ေနပါအံုး မရဲ႕၊ မင္းစာရင္းက ရိွတဲ့ေငြထက္ ေက်ာ္ေနၿပီမို႔လား”
ငါက ေမာင့္ကို ၿပံဳးၾကည့္ၿပီးမွ “ဒါ ဆန္းသလားေမာင္ရဲ႕၊ က်န္တာ အေၾကြးေပါ့၊ ယူေနၾကပဲဟာ၊ ရပါတယ္၊ ဒါေတာင္မွ ကင္းေၾကးက ေလးဆယ္၊ ေခ်ာေၾကးက ငါးဆယ္၊ စာသင္ေက်ာင္း အိမ္သာေဆာက္တာ ထည့္ရမွာက တရာ့တစိပ္၊ အုတ္တြင္း စပါးငါးကန္ လူကိုယ္တိုင္လိုက္တူး မေပးႏိုင္လို႔ လူငွါးထည့္ဖို႔ ေခ်းထား ခဲ့တာက တစ္ရာ့ရွစ္ဆယ္၊ ၿပီးေတာ့ ... ”
အဲဒီညက စာရင္းေရးၿပီးတဲ့အခါ ငါက ကဗ်ာတပုဒ္ကို ရြတ္ျပမိခဲ့တယ္။ ဒါကို ေမာင္က တအံ့တၾသနဲ႔ နားေထာင္ၿပီး ခပ္တိုးတိုးေလး ရယ္ေမာခဲ့တာ၊ အစကေတာ့ ဒါဟာ ငါ့ကိုေလွာင္တာပဲဆိုၿပီး ငါက စိတ္ဆိုးခဲ့တာ။ ေနာက္ေတာ့မွ ေမာင့္ရဲ႕ရယ္သံအဆံုးက မသိမသာေလး တုန္ရင္ေနတဲ့ အသံကို ဂ႐ုျပဳမိၿပီး ေမာင့္ကို သနားသြား ခဲ့တာ ... ။
ငါ့ရဲ႕အေတြးေတြဟာ လူတေယာက္ ငါ့ေဘးမွာ လာရပ္ေတာ့မွ တပိုင္းတစနဲ႔ ျပတ္ေတာက္သြားရတယ္။ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဖ်င္နီတိုက္ပံုအကၤ်ီ၀တ္ၿပီး ရပ္ေနတဲ့ ေမာင့္ကို ေတြ႕ရတယ္ေလ၊ ေမာင္က ငါ့လက္ထဲက ခေမာက္ကိုယူၿပီး ငါ့ေခါင္းေပၚ ေဆာင္းေပးလိုက္တယ္။ ငါက ေမာင္နဲ႔ယွဥ္ၿပီး ရပ္ေနလိုက္တယ္။
(င)
ထာ၀ရ ... ။ ဟုတ္တယ္ ... ။ ထာ၀ရ ...။
ဒီစကားလံုး သံုးလံုးရဲ႕ ေနာက္မွာ ဘယ္လိုစကားမ်ဳိးပဲ ဆက္ဆက္လိုခ်င္တာ ျဖည့္လို႔ရတယ္ဆိုေတာ့ သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ့အဖို႔ေတာ့ ျဖည့္သင့္ဆက္သင့္တဲ့အရာေတြကို ျဖည့္ႏိုင္ရမယ့္ သတၱိေတြ ရိွေနရမယ္လို႔ ေမာင္ေျပာဖူးတာေတြးေတာ့ ငါ့ေခါင္းဟာ အလုိလို ေမာ့သြားရတယ္။ ထာ၀ရ ...။ ထာ၀ရ ... ။ ထာ၀ရ ... ဆိုတဲ့ စကားသံေတြ စစ္ေတာင္းျမစ္ႀကီးကို ေက်ာ္ၿပီး၊ လိႈင္းေတြလို တလိမ့္လိမ့္ေ၀းသြားေနတဲ့ အေရွ႕႐ိုးမေတာင္တန္း ႀကီး ေတြကို ေက်ာ္ၿပီး ေမာင့္ဆီကို ေရာက္တဲ့အထိ ေအာ္ဟစ္ ပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။
“ကဲ လုပ္ေတာ့ေလ၊ ကေလးေတြကို ဒီေလာက္ေနာက္ဆံတင္းမေနနဲ႔၊ သူတို႔လည္း ေနတတ္သေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီပဲဟာ၊ ကိုယ့္ေရာဂါက မျပလို႔မွမရပဲ၊ ေရာ့ တင္လိႈင္တို႔လင္မယားဆီက ေခ်းလာတဲ့ ပိုက္ဆံတရာ၊ ကိုင္း ထပါ၊ စက္ေလွလာေတာ့မယ္။ ျဖည္းျဖည္းေလွ်ာက္ေနာ္၊ ငါ ေခ်ာင္းထဲဆင္းႏွင့္မယ္”
မေအးေငြရဲ႕ ေက်ာျပင္ကို ၾကည့္ယင္းက လက္ထဲက ပိုက္ဆံတရာကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ညႇစ္ေနမိ ျပန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္ေပါက္၀ ထရံေဘးမွာ ႀကံဳ႕ႀကံဳ႕ကေလးထိုင္ေနတဲ့ သားႀကီးကို ငါ လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ သားႀကီးဟာ ငါ့ကို မ်က္လံုးေတြ ၀ိုင္းေနေအာင္ ေမာ့ၾကည့္ေနတယ္။
ေမာင့္ကိုငါ ရင္နာခ်င္လိုက္တာ။ ေမာင့္ကိုငါ မုန္းပစ္လိုက္ခ်င္တာ၊ ငါ့ဘ၀မွာ တခါမွ မျမင္ဖူး၊ မေတြ႕ဖူး၊ မၾကားဖူးေသးတဲ့ လူတေယာက္အျဖစ္မ်ဳိးနဲ႔ ေမာင့္ကိုငါ ရိွေနေစခ်င္လိုက္တာ။ ဒါေပမယ့္ ဆႏၵေတြ ျပည့္၀လာမယ့္ေန႔ဟာ ငါ့ဘ၀အဖို႔ ဘာအဓိပၸါယ္ရိွေတာ့မွာလဲ၊ အသက္ရွင္ရပ္တည္လို႔ေကာ ရႏိုင္ေတာ့မွာလား ...။
“ေမေမ ေဆး႐ံုတက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ညီေလးေတြကို ဂ႐ုစိုက္ေနာ္ ဒီကေန႔ သားႀကီး ေက်ာင္းမတက္ရေတာ့ဘူးေပါ့၊ ေမေမ ေဆး႐ံုမွာၾကာရင္ ႏွစ္ရက္သံုးရက္ပါ၊ ညက်ေတာ့ အိမ္ေရွ႕အိမ္က မင္းအေဖာ္ေတြကိုေခၚၿပီးအိပ္ေနာ္၊ ေမေမမွာထားေပးခဲ့မယ္။ အိုးထဲမွာ ဆန္ႏွစ္ရက္စာ မေလာက္ရင္ ေဒၚေလး မေထြးဆီမွာ သြားေတာင္း၊ ေျပာထားၿပီးၿပီ၊ မီးဂ႐ုစိုက္ေနာ္၊ ငါးပိလည္း သံုးရက္စာ ရိွေသးတယ္၊ ပိုက္ဆံလည္း တဆယ္ ေပးခဲ့မယ္”
သားႀကီးရဲ႕ အသက္ဟာ ဆယ့္တစ္ႏွစ္ပဲ ရိွေသးတာပဲ။ အငယ္ဆံုးက ေျခာက္ႏွစ္။ ဒါေပမယ့္ သားႀကီးရဲ႕ မ်က္လံုးေတြထဲမွာ အရြယ္နဲ႔မမွ်ေအာင္ ေတြးခဲ့ေခၚခဲ့ရလြန္းလို႔ ငါေျပာတဲ့ စကားတခ်ဳိ႕ကို နားလည္ႏိုင္စြမ္းရိွ ေနတာ ငါ ေတြ႕ေနရတယ္။
ေမေမ့ကိုလည္း၊ ေမ့ေမ့ကို ယံုစမ္းပါသားရယ္၊ ေဖေဖ့အေပၚ ေမေမက ယံုၾကည္ထားသလို ေမ့ေမ့အေပၚ မွာလည္း မင္းတို႔ ယံုၾကည္လိုက္စမ္းပါ။ ေမေမ အခု ေသြးေတြ အန္ေနေပမယ့္ မေသေစရပါဘူး။ ေမေမေသလို႔ လည္း မျဖစ္ေသးဘူး။ ေသလည္း မေသခ်င္ေသးဘူး။ ေမေမ့အတြက္ ေဖေဖဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မေသသလို သားတို႔အတြက္ ေမေမဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မေသေစရဘူး ...
ရင္ထဲမွာပဲ ေျပာေနမိတဲ့ စကားေတြပါ။ ဒါေတြက်ေတာ့ သားႀကီးနားလည္လိမ့္မယ္ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ တကယ္ေတာ့လည္း အခုလို မီးလ်ံတမွ်ပူေလာင္လွတဲ့ စကားလံုးေတြဟာ ကေလးေတြနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မသက္ဆိုင္ ဘူး မဟုတ္လား။
အခုေတာ့ မုန္႔ႀကိတ္ဆံုနံေဘးမွာ၊ ေနာင္ခ်ဳိအင္းထဲက ထင္းေခြၾကတဲ့ေနရာ၊ ရြာထိပ္က ေရသိမ္ကေလး၊ စစ္ေတာင္းျမစ္ကမ္းနဖူးက လူသြားလမ္းကေလး ...၊ အဲဒီ ေနရာေလးေတြဟာ ငါ့အဖို႔ေတာ့ တန္ဖိုးႀကီးမားလွတဲ့ လြမ္းဘြဲ႕ေနရာေလးေတြ ျဖစ္ေနရၿပီေပါ့။
ကိစၥမရိွပါဘူးေလ ...၊ ဟို အေ၀းႀကီးက အေရွ႕႐ိုးမ ေတာင္တန္းႀကီးေတြရဲ႕ေနာက္မွာ ေမာင္တေယာက္ ရိွေနေသးတာပဲမို႔လား ...။
ၿငိမ္းေ၀
(က)
ရိုးထဲတြင္ေရမရွိေတာ့သည့္တိုင္ ကိုင္းပင္၊ ၿခံဳပင္မ်ားမွာ ထူထပ္္လ်က္ရွိေနေသး၏။ ရိုးအလယ္သို႔ ေရာက္သည္အထိ ၀ါးတံတားထိုးဆက္သြယ္ထားသည့္ “ေရသိမ္” ကေလးမွာ အကာအရံမရွိ။ ၀ါးတံတားေလးေပၚမွၾကည့္လ်င္ ေလးဖက္ေလးတန္ ၀န္းက်င္ကို ေကာင္းေကာင္း ျမင္ရ၏။ အထူးသျဖင့္ “ေခ်ာင္းခ်ိဳး”’ ရြာကေလးဆီမွ ေကြ႕၀ိုက္ၿပီး လာေနသည့္ ကုကၠိဳပင္တန္းႏွင့္ ငွက္ေပ်ာပင္တန္းကို အစအဆံုးလွမ္းျမင္ေနရ၏။ ၀ါးတံတားထိပ္သည္ လွည္းလမ္းေဘးတြင္ေမးတင္လ်က္ရွိ၏။ လွည္းလမ္းႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ “ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း” ရွိေနေလသည္။
“ေရသိမ္”ေလးႏွင့္ဆက္သြယ္ထားရာ၊ ၀ါးတံတားေပၚတြင္ တဦးတည္းထိုင္ေနစဥ္၊ ကုကၠိဳပင္တန္း၊ ငွက္ေပ်ာေတာတန္းကေလးဆီလွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္မိသည္။ ေနာက္ထပ္ နာရီ၀က္ (သို ့မ ဟုတ္) တနာရီခန္႔ရွိလွ်င္ ထိုကုကၠိဳပင္တန္းႏွင့္ငွက္ေပ်ာေတာတန္းကေလးအတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္္လာေနသည့္ “မေဒ၀ီ” ကိုက်ေနာ္ေတြ႕ရမည္။ ထိုအခါ က်ေနာ့္ႏွလံုးသားမ်ား ရုတ္တရက္စိမ္းစိုလန္းဆန္း လာကာ၊ လွည္းလမ္းကေလးဆီႀကဳိိၿပီးၾကည့္ေနမိမည္။ ငွက္ေပ်ာေတာတန္းအလြန္ ေတာအုပ္ ကေလးထိပ္၊ ေခါင္းျပဴၿပီးထြက္လာသည့္ လွည္းလမ္းကေလးေပၚတြင္ ေစ်းေတာင္းေခါင္းရြက္ၿပီး ေလွ်ာက္လာေနသည့္ ‘မေဒ၀ီ’ ကိုက်ေနာ္ေတြ႕ရမည္။ ေျခေထာက္တြဲေလာင္းခ်ၿပီး ထိုင္ေနသည့္္ က်ေနာ့္ဆီသို႔၀ါးတန္းေလးအတိုင္း သူေလွ်ာက္လာလိမ့္မည္။ ၿပီးေတာ့ သူသည္လည္းက်ေနာ့္ေဘး တြင္ ေျခေထာက္တြဲေလာင္းခ်ထိုင္ကာ သူ႔ဘ၀ တေန႔တာ အေတြ႕အႀကဳံံတခ်ိဳ႕ကိုေျပာျပေနဦးမည္။
၀ါးတံတားေလးေပၚတြင္တဦးတည္းထိုင္ေနရင္း မေန႔တေန႔က ‘မေဒ၀ီ’ ႏွင့္စကားလက္ဆံု က်ခဲ့သည့္ အေၾကာင္းကိုျဖတ္ကနဲေတြးမိေတာ့ က်ေနာ့္မွာ အလိုလိုၿပံဳးမိလ်က္သားျဖစ္သြားရ၏။ ဒီတခါ ‘အုတ္တြင္း’ျပန္ တက္ၿပီး ၿမဳိ႕ိနယ္ရံုးတြြင္ ‘ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္’ ႏွင့္ေတြ႕ခြင့္ရသည့္္အခါ ‘မေဒ၀ီ’သိခ်င္သည့္္ေမးခြန္တခိ်ဳ႕ကို ေမး ျဖစ္ေအာင္ေမးၾကည့္္ဖို႔က်ေနာ္ပိုင္းျဖတ္ထားၿပီးျဖစ္သည္။ ဒါမွမဟုတ္ ‘မေဒ၀ီ’ ကိုယ္တိုင္က ‘ေဒၚေအာင္ ဆန္းစုၾကည္’ႏွင့္ေတြ႕ဆံုၿပီးသူသိခ်င္သည့္၊ သူေမးခ်င္ သည့္ေမးခြန္းကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ေမးခြင့္ရေအာင္ ႀကဳိိးစားၿပီး ဖန္တီးေပးရန္ က်ေနာ္စဥ္းစား ထားခဲ့၏။
ကုကၠိဳပင္္တန္းေအာက္တြင္ လူတေယာက္လမ္းေလွ်ာက္လာေနသည္ကို သစ္ပင္မ်ားၾကားမွ ေပ်ာက္လိုက္၊ ေပၚလိုက္ေတြ႕ေနရ၏။၊ ငွက္ေပ်ာေတာတန္းကေလးႏွင့္ ကုကၠိဳပင္တန္းအကူးတြင္မူ ေစ်းေတာင္းေခါင္းရြက္ကာလွည္းလမ္းအတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္လာေနသည့္္‘မေဒ၀ီ’ကို က်ေနာ္ေတြ႕ရ သည္။
(ခ)
“ဘယ္လိုလဲေစ်းသည္ႀကီး ဆန္နီရဲ႕၊ ေနပူေတာ့မယ္ေလကြာ အခုထက္ထိမထြက္ေသး ဘူးလား”
“ရြာထဲ ခဏသြားလိုက္တာပါေမာင္ရယ္ ကိစၥရွိလို႔ ... ဟဲ ...ဟဲ...”
က်ေနာ္က ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္္ျဖစ္ေနသည့့္ ‘မေဒ၀ီ’ ၏ မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ကာ စိတ္၀င္စားမိသည္။
“ဘာကိစၥလဲ ခ်ဲဂဏန္းသြားေတာင္းတာလား”
“အိုး မဟုတ္တာေမာင္ရယ္၊ ရြာထဲမွာအသုဘကူေငြလိုက္ေကာက္တာပါ”
“ဘာ၊ အသုဘကူေငြ၊ ဘယ္သူ႕အတြက္လဲကြ၊ ဘယ္သူဆံုးတာလဲ”
“ေအာ္၊ ညတုန္းကေမာင့္ကိုေျပာျပထားတဲ့ ‘ဇရပ္ႀကီး’ကအဘိုးႀကီးအသုဘအတြက္ပါေမာင္ရဲ႕၊ ရြာထဲမွာက်မနဲ႔နားလည္မႈရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလိုက္ေျပာၿပီးစုတာ၊ ႏွစ္ရာေက်ာ္ေတာင္ရတယ္ေမာင္”
ညတုန္းကအိပ္ရာမ၀င္ခင္ ‘မေဒ၀ီ’ေျပာခဲ့သည့္ ‘ဇရပ္ႀကီး’ရြာကအသက္ ၆၀ အရြယ္ လူ တေယာက္၏ အသုဘကိစၥကိုက်ေနာ္သတိရသြား၏။ စစ္ေတာင္းျမစ္ဟုိဖက္ကမ္း ကားလမ္းသစ္ ေဖာက္လုပ္ေရး လုပ္အားလာေပးရင္းကရုတ္တရက္ေသဆံုးသြားရသည့္ ‘ဇရပ္ႀကီး’ရြာက အဘိုးအို တဦးအေၾကာင္းကို ‘မေဒ၀ီ’ကက်ေနာ့္ကို စီကာပက္ကံုးေျပာျပခဲ့၏။
ရြာတြင္ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံမရွိသည့္အျပင္ သူႏွင့္အတူ လုပ္အားလာေပးေနၾကရသည့္ ဇရပ္ႀကီးရြာသားမ်ားလည္း တလကိုးသီတင္းရြာႏွင့္ေ၀းလံသည့္ေနရာတြင္ လုပ္အားေပးေနၾကရသျဖင့္ ‘အသုဘ’ကိစၥကိုတင့္ေတာင့္တင့္တယ္ျျဖစ္ေအာင္မစီစဥ္ႏိုင္ၾက။ တာေဘးကၿခံဳံပုတ္အစပ္ ေနပူကြင္း ႀကီးထဲတြင္ ၀ါးစင္ေပၚဖ်ာႏွင့္လိပ္ၿပီး အေလာင္းစင္ျပင္ခဲ့ၾကရ၏။ လုပ္အားေပးအခ်င္းခ်င္း တက်ပ္တန္သည္ႏွစ္က်ပ္တန္သည္စုကာ၊ အနီးဆံုးရြာက ဓါတ္စက္ငွားၿပီးဖြင့္ရ၏။ ‘မေဒ၀ီ’ကလုပ္အား ေပးမ်ားကို ေစ်းေတာင္းေခါင္းရြက္ မုန္႔လိုက္ေရာင္းရင္းက အသုဘကိစၥကိုေတြ႕ၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိ ဟန္တူေလသည္။
“ ကဲ ဒါဆိုရင္လည္းထြက္ေတာ့ ေနပူလိမ့္မယ္ ”
“ ေနအံုးေမာင္၊ ေမာင့္ကိုလည္း က်မကေျပာစရာရွိေသးလို႔ ”
“ ဘာျပဳတယ္”
“ ေမာင့္ကို ေျပာစရာနည္းနည္းရွိေသးတယ္လို႔ ေျပာတာပါေမာင္ရယ္ တကတဲ မ်က္လံုး မ်က္ဆနျ္ျပဴးၿပီး ဘယ္လိုျဖစ္သြားတာလဲ ”
“ ေအာ္ ၊ ေစ်းေရာင္းထြက္ခါနီးၾကကာမွ ဘာမေျပာညာမေျပာ စကားေျပာစရာရွိတယ္ဆိုေတာ့၊ အံံ့ၾသသြားလို႔ပါကြာ...၊ ကဲ-ေျပာ ဘာေျပာမလို႔လဲ”
မေဒ၀ီ က တဲေပါက္၀တြင္ပင္ ေျခေထာက္တဲေလာင္းခ်ထိုင္ရင္း က်ေနာ့္ကို ၿပံဳးၿပီးၾကည့္ေနသည္။
“ ေမာ္စီတုန္းတို႔ ၊ ဟိုခ်ီမင္းတို႔က ကဗ်ာေရးၾကတယ္ေနာ္ေမာင္ ...”
က်ေနာ္က သဲသဲကြဲကြဲၾကားလိုက္သည့္တိုင္ နားကိုမယံုႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ရသျဖင့္ သူ႕ကို ေၾကာင္ၿပီး ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ရုတ္တရက္ ဘာေျပာရမွန္းပင္မသိ။၊
“ေအာ္ ... ဒီလိုပါေမာင္ရဲ႕ ၊ ဗီယက္နမ္က ဟိုခ်ီမင္းတို႔ ၊ တရုတ္ျပည္က ေမာ္စီတုန္းတို႔က ကဗ်ာေရးၾကတယ္ေနာ္ ေမာင္”
“အင္း ... ဟုတ္တယ္၊ ေရးတယ္ေလ၊ အဲဒါ ဘာျဖစ္လဲ၊ မင္းဘာေတြ ေတြးေနတာလဲ”
“ က်မ၊ ဒါကိုစဥ္းစားေနတာၾကာၿပီေမာင္ရဲ႕၊ ဗီယက္နမ္ေခါင္းေဆာင္၊ တရုတ္ေခါင္းေဆာင္ ေတြက ကဗ်ာေရးတယ္၊ ကဗ်ာကိုခံစားတတ္တယ္ဆိုေတာ့ အကယ္၍မ်ား က်မတို႔ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ကလည္း ကဗ်ာေရးတတ္ရင္၊ ကဗ်ာကိုခံစားတတ္ရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ားေကာင္းလိမ့္မလဲလို႔ေပါ့၊ က်မက က်မတို႔ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ကို ကဗ်ာေရးတတ္ေစခ်င္တယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ကဗ်ာေတြကို ေကာင္းေကာင္းခံစားတတ္ေစခ်င္လိုက္တာ အရမ္းပဲ ေမာင္ရယ္ တကယ္ပဲ”
မေဒ၀ီကို က်ေနာ္ ၾသခ်ယူရေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားရ၏။
“ အဲဒီေတာ့ ”
“ အဲဒါ ...၊ ေနာက္ ႏွစ္ရက္ရွိရင္ ေမာင္အုတ္တြင္းကို သြားရမယ္မို႔လား၊ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္က မႏၱေေလးကအျပန္ အုတ္တြင္းရံုးကို ၀င္အံုးမွာပဲမို႔လား၊ အဲဒါ ဒီတခါ ေမာင္အုတ္တြင္း သြားရင္ က်မလိုက္ခ်င္တယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ေတြ႕ခ်င္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔ကို ကဗ်ာေရးတတ္ သလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကဗ်ာဖတ္သလား၊ ကဗ်ာခံစားတတ္သလားဆိုတာ ေမးမယ္၊ အဲဒါ က်မေတြးေန တာၾကာၿပီ၊ က်မ ဒီကိစၥအရမ္းသိခ်င္တာပဲ ေမာင္ရယ္၊ ေမာင္ဒီတခါ အုတ္တြင္းကိုသြားရင္ က်မလိုက္ လို႔ရမလားဟင္ေမာင္၊ က်မလိုက္ခ်င္တယ္၊ က်မလိုက္ပါရေစေမာင္ရယ္ ”
ေျပာခ်င္တာေျပာၿပီး က်ေနာ္ႏွင့္ေဆြးေႏြးညိွႏႈိင္း ေက်နပ္ကာမွ ေစ်းေတာင္းေခါင္းေပၚတင္ကာ ေစ်းေရာင္းထြက္သည့္ မေဒ၀ီ၏ ေက်ာျပင္ကိုေငးၾကည့္ကာ က်ေနာ့္မွာ သက္ျပင္းခ် မိေလသည္။
(ဂ)
ေတာအုပ္ကေလးထဲမွလမ္းေလွ်ာက္ၿပီးထြက္လာေနသည့္ ‘မေဒ၀ီ’ ကိုက်ေနာ္ေငးၾကည့္ ေန ရင္းက ‘မေဒ၀ီ’ ႏွင့္ေျပာရဆိုရမည့္စကားလံုးမ်ားကို ႀကိဳတင္စဥ္းစားမိသည္။ အမွန္စင္စစ္၊ မေဒ၀ီကိုယ္တိုင္၊ အုတ္တြင္းရုုံးကို လိုက္လာႏိုင္လွ်င္ေကာင္းေလစြဟူ၍လည္းေတြးမိသည္။ အခုေတာ့ အုတ္တြင္းရံံုးကိုမလိုက္လာႏိုင္ခဲ့သည့္ မေဒ၀ီအဖို႔ သူသိခ်င္သည့္္ ေမးခြန္းမ်ားကိုဘယ္ေလာက္အထိ စိတ္လႈပ္ရွားစြာ သိခ်င္ေနခဲ့မည္ကို က်ေနာ္ခန္႔မွန္းမိသည္။ သူ႔ကို က်ေနာ္နားလည္သည္။
ထိုေန႔ကအုတ္တြင္းၿမိဳ႕ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီရံံုးကို မေဒ၀ီ မလိုက္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ အငယ္ဆံုးသားျဖစ္ သူက ထုိေန႔ၾကကာမွ အထက္လွန္ေအာက္ေလွ်ာာျဖစ္ကာ ရုုတ္တရက္ေနမေကာင္းသျဖင့္ သူ႔ခမ်ာ က်ေနာ္ႏွင့္အတူ အုတ္တြင္းရံံုးကိုမလိုက္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ သူသိခ်င္သည့္ ေမးခြန္းမ်ားကိုသာ ေဒၚေအာင္ဆန္း ဆုၾကည္ႏွင့္ ေတြ႕သည့္အခါ ေမးျျဖစ္ေအာင္ေမးခဲ့ဖို႔ က်ေနာ့္ကို အတန္တန္မွာရင္း ရြာတြင္က်န္ေနရစ္ ခဲ့၏။
ရြာမွထြက္ၿပီးေနာက္တေန႔တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔အဖြဲ႕ ကၽြဲဲပြဲ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရံံုးကို ၀င္ေရာက္လာခဲ့ၾက၏။ အမွန္စင္စစ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏွင့္အဖြဲ႕မွာကၽြဲဲပြဲကို ၀င္ေရာက္ဖို႔ရန္အစီစဥ္မရွိ။ က်ေနာ္သည္ပင္ကံေကာင္ေထာက္မစြာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏွင့္ေတြ႕ လိုက္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔၏ မူလအစီစဥ္က အုတ္တြင္းၿမိဳ႕နယ္ရံံုးတြင္သာ ေခတၱ ၀င္ေရာက္ရန္စီစဥ္ထားခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ မူလအစီအစဥ္က အုတ္တြင္းရံံုးကို ညေနပိုင္းတြင္ေရာက္မည္ဟု အေၾကာင္းၾကားရာက၊ မေမွ်ာ္္လင့္ဘဲ မနက္ခင္းတြင္ေရာက္လာခဲ့သျဖင့္၊ ထိုစဥ္က ကၽြဲဲပြဲရုုံးတြင္ရွိေန သည့္္ က်ေနာ္မွာ အုတ္တြင္းသို႔သြားကာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ေတြ႕ဖို႔ အခြင့္မသာခဲ့။ ေဒၚေအာင္ ဆန္းစုၾကည္တို႔အဖြဲ႕ကို ကၽြဲပြဲ ရံံုးတြင္သာထိုင္ေစာင့္ေနခဲ့ရ၏။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္အဖြဲ႕သည္ ကၽြဲပြဲရုုံးတြင္ (၅) မိနစ္မွ်သာကားရပ္ၿပီးေနာက္ ခရီးဆက္ ၾကရ၏။ စုၿပံဳ၀ိုင္းအံုလာသည့္ လူထုကိုေက်နပ္ေအာင္ကားေဘးတြင္ရပ္ကာ စကားတခြန္းႏွစ္ခြန္းမွ်သာ ေျပာဆိုၿပီးခရီးဆက္ၾကရျခင္းျဖစ္ေလသည္။ တိုေတာင္းလွသည့္္ေတြ႕ဆံုပြဲကေလးထဲတြင္၊ မေဒ၀ီသိခ်င္ သည့္္ ေမးခြန္းကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အားေမးခြင့္မရႏိုင္ခဲ့။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေနာ့္မွာ မေဒ၀ီအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရ၏။
မေဒ၀ီ သိခ်င္သည့္ေမးခြန္းမ်ားကို ေမးခြင့္မရခဲ့သည့္္တိုင္ သူ ေက်နပ္ေစမည့္ပစၥည္းတခုကိုမူ က်ေနာ္ယူလာႏိုင္ခဲ့သည္ဟုဆိုရပါမည္။ ရြာသို႔ျပန္လာသည့္ က်ေနာ့္လက္ထဲတြင္၊ မေဒ၀ီႏွစ္သက္မည္ ထင္သည့္္စာေစာင္တခုပါရွိလာခဲ့၏။ ထုိစာေစာင္ထဲတြင္ ကဗ်ာတပုဒ္ပါလာခဲ့ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထုိကဗ်ာကိုျပကာ မေဒ၀ီကိုေျဖာင့္ ဖ်ရမည္ဟုက်ေနာ္ေတြးထားခဲ့၏။
“ေဟး ... ဘာေငးေနတာလဲ၊ လူကိုမျမင္ဘူးလား”
“ေအာ္၊ ဟုတ္သားဘဲ၊ အေ၀းႀကီးကတည္းကေမာင္ျမင္ပါတယ္ကြာ၊ အေတြးလြန္သြားလို႔ပါ။”
မေဒ၀ီက ေတာင္းအလြတ္ကို ခါးတြင္လက္တဖက္ျဖင့္ခ်ိတ္ကာ ၀ါးတံတားအတိုင္း ေလွ်ာက္ လာ၏။
“ကဲ ေျပာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဘယ္လိုေျဖလိုက္သလဲ”
“အို အေမာေျပေအာင္ထုိင္စမ္းပါအုန္းေလ၊ ေျပာတာေပါ့ကြာ၊ လာဒီမွာ ထုိင္အုန္း”
“ေမာင့္ကို ဟုိးအေ၀းၾကီးကျမင္ကတည္းက က်မအေမာေျပၿပီးသား၊ ေျပာမွာသာေျပာစမ္းကြာ၊ ဘာလဲ ေမာင္ေနာ္၊ က်မသိခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ ေစ်းတင္ေနတာလား”
“မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ”
“ကဲ ဒါျဖင့္ေျပာေလ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေတြ႕ခဲ့တယ္မို႔လား”
“ေတြ႕တယ္။ အင္း ... ေတြ႕ေတာ့ေတြ႕တယ္”
က်ေနာ္က ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ေျပာျပေနစဥ္ က်ေနာ့္ေဘးတြင္ ၀င္ထိုင္စဥ္က ရႊင္္လန္းတက္ ၾကြေနသည့္ မေဒ၀ီမွာေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ကာ နားေထာင္ေနေလေတာ့သည္။
“ေအးကြာ၊ က်မအရမ္းသိခ်င္တယ္ဆိုကာမွ ေနာက္တေခါက္ေတြ႕မွေမးမယ္ဆိုရင္ သူက ဘယ္ ေတာ့မွ ေနာက္တေခါက္လာမွာလဲဟင္”
“ဒါေတာ့ မသိဘူးေပါ့၊ မင္းသိခ်င္တဲ့ေမးခြန္းကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကိုယ္တိုင္ကအေျဖမေပးလိုက္ႏိုင္ေပမယ့္၊ မင္းစိတ္ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္အေျဖေပးမယ့္ စာေစာင္ တခုကို ေမာင္ယူလာခ့ဲပါတယ္ကြာ၊ ဒီစာေစာင္ထဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္စုၾကည္ဘာသာျပန္ထားတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ပါတယ္၊ မူရင္းကဗ်ာဆရာက အဂၤလိပ္စာေရးဆရာ ရူးဒီးယက္ ကစ္ပလင္း ဒါကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဘာသာျပန္ထားတာ၊ ကဲ ... မင္းသိခ်င္တဲ့၊ မင္းျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ဆႏၵကို အေျဖ ေပးလိုက္တဲ့သေဘာ ျဖစ္မယ္လို႔ေမာင္ထင္တယ္”
ရိုးထဲသို႔ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ၿပီးငံု႔ေနသည့္္ မေဒ၀ီ၏ေခါင္းမွာ±ရုတ္တရက္ေမာ့လာကာ၊ က်ေနာ့္ လက္ထဲမွ စာေစာင္ကိုျဖတ္ကနဲဆြဲယူလိုက္၏။ စာေစာင္ကို စိတ္လႈပ္ရွားစြာျဖန္႕ၾကည့္ေလည္္။
“ဒီ...ဒီလိုလုပ္ပါလားေမာင္ရယ္၊ က် ...က်မစိတ္လႈပ္ရွားလြန္းလို႔၊ ေမာင္ကပဲအသံထြက္ၿပီး ဖတ္ျပပါလားဟင္၊ က်မနားေထာင္မယ္၊ ေျဖး ...ေျဖးေျဖးဖတ္ေနာ္ေမာင္၊ ေအာင္မယ္ေလး၊ အံ့ၾသဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာက်မဘယ္လို နားလည္ရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူးေမာင္ရယ္၊ ၾကည့္စမ္းပါဦး ကဗ်ာေခါင္းစဥ္ကလည္း “အကယ္၍” တဲ့ ေမာင္ဖတ္ျပေနာ္၊ ေရာ့၊ ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္၊ က်မနားေထာင္ မယ္”
က်ေနာ္က မေဒ၀ီအတြက္ေက်နပ္စြာ “အကယ္၍” ကဗ်ာကိုဖတ္သည္။
ရိိုးထဲတြင္ ကဗ်ာဖတ္သည့္က်ေနာ့္အသံမွာထင္ထင္ရွားရွားျဖစ္ေန၏။ ရြာႏွင့္မလွမ္းမကမ္းတြင္ ျဖစ္သျဖင့္ လူသြားလူလာလည္းမရွိျဖစ္ေန၏။ ရိိုးထဲသုိ႔ ေခါင္းထိုးၿပီး၀င္လာသည့္ေဆာင္းေလမွာ ကဗ်ာရြတ္သံေနာက္က ကပ္ၿပီးလိုက္ေန၏။
အကယ္၍
မင္းအသိုင္းအ၀ိုင္းက တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားၿပီး
ဒါေတြဟာ မင္းေၾကာင့္လို႔၀ိုင္း၀န္းအျပစ္တင္ၾကတဲ့အခါ
မင္းဟာ ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ရင္ဆိုင္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ...
ကဗ်ာဖတ္ေနရင္းက မေဒ၀ီကို က်ေနာ္မသိမသာအကဲခတ္သည္။ မေဒ၀ီ၏ခႏၵာကုိယ္မွာ က်ေနာ့္ ခႏၵာကိုယ္ႏွင့္ပိုမိုထိကပ္လာေနသည္ကို က်ေနာ္သတိျပဳမိခဲ့သည္။
အကယ္၍
ေစာင့္သင့္တဲ့အခ်ိန္ကိုေစာင့္ႏိုင္ၿပီး
အဲဒီအတြက္လည္း မေမာမပမ္းေနႏိုင္မယ္ဆိုရင္
ဒါမွမဟုတ္
မင္းရဲ႕အေၾကာင္း မဟုတ္တရား မုသားစကားၾကားရတဲ့အခါ
မင္းကလည္း အလိမ္အညာေတြနဲ႔ မတုန္႔ျပန္ဘူးဆိုရင္ ...
က်ေနာ့္လက္ကို ဆုတ္ကိုင္လာသည့္ မေဒ၀ီ၏လက္တဖက္မွာ ပိုမိုတင္းက်ပ္လာေနသည္ဟု ထင္မိသည္။ က်ေနာ္က က်န္ကဗ်ာပိုဒ္မ်ားကို အာရံုျမွင့္ၿပီးမွ ဖတ္၏။
အကယ္၍
ေအာင္ျမင္မႈသုခႏွင့္ ဆံုးရႈံးမႈဒုကၡေတြကို ႀကံဳေတြ႕ရတဲ့အခါ
တူညီေသာေလာကဓံတရားေတြပါလားရယ္လို႔
ခံယူထားႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ...
ကဗ်ာဖတ္ေနရင္းက၊ က်ေနာ့္မွာအသက္ရွွဴၾကပ္သလိုျဖစ္လာရသည္။ ကဗ်ာစာသားမ်ားမွာ က်ေနာ့္ႏွလံုးသားအေပၚ နင္းဖိၿပီးတက္လာၾက၏။
အကယ္၍
တိုေတာင္းလွတဲ့ မပစ္ပယ္ႏိုင္တဲ့ တမိနစ္အတြင္းမွာ
အဓိပၸါယ္္ရွိလွတဲ့ စကၠန္႔ေျခာက္ဆယ္အျဖစ္ အသံုးခ်ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ...
ေနာက္ဆံုးကဗ်ာပိုဒ္ ကိုဆက္လက္ရြတ္ဆိုရန္၊ က်ေနာ္သည္အသက္ကိုျပင္းျပင္းရွွဴၿပီး အားယူလိုက္၏။ ၿပီးေတာ့မွ ေနာက္ဆံုးကဗ်ာပုိဒ္ကိုရြတ္သည္။ ကဗ်ာပိုဒ္အဆံုးတြင္ မေဒ၀ီ၏ အေျခအေနကိုအကဲခတ္ရန္ ေခါင္းကိုငဲ့လိုက္မိ၏။
“ေဟး ...”
“ဟ ...ဟ၊ ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲကြာ၊ ဘာျပဳလို႔ ေတာင္းကိုပစ္ခ်လိုက္တာလဲ၊ ဒုကၡပါပဲ တကတည္းမွပဲ ဒီေလာက္ေတာင္ျဖစ္ရသလားကြာ၊ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရပေလ ’
မေဒ၀ီက ရိုးထဲသို႔ လြင့္က်သြားေနသည့္ ေခါင္းခုပုဆိုးႏွင့္ ေတာင္းအလြတ္ကိုၾကည့္ကာ တေဟးေဟးႏွင့္ ေအာ္ေနေသး၏။
“က်မ အရမ္း၀မ္းသာတာပဲေမာင္ရယ္ တကယ့္ကိုအံၾသစရာပဲ၊ ဒီကဗ်ာကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဘာသာျပန္တာ၊ ဟုတ္လားေမာင္၊ က်မ၀မ္းသာလြန္းလို႔ စိတ္မထိမ္းႏိုင္လို႔ ေတာင္းကိုလႊင့္ပစ္လိုက္မိတာပါ၊ အံၾသစရာပဲ ... အံၾသစရာပဲ ”
ရိုးထဲသို႔ခုန္ခ်ၿပီးေနာက္ ၿခံဳံပုတ္မ်ားေပၚက ေတာင္းႏွင့္ပုဆိုးကို လိုက္ေကာက္ရင္းက ၀ါးတံတားေပၚကို က်ေနာ္ေမာ့ၾကည့္မိသည္။ မေဒ၀ီသည္မူ ကဗ်ာစာရြက္ကေလးကို ကိုင္ကာ စိတ္လြတ္လက္လြတ္ ေအာ္ဟစ္ေနဆဲ ...။
ၿငိမ္းေ၀
