(၁၁)
အေမွာင္တြင္းမွာ သံသရာ
မၾကာမၾကာ ရထားႀကီးသည္ အျပန္ခရီး၌ ေနာက္က် ေနတတ္သည္။
ထုိအခါ နတ္ေမာက္ ဘူတာမွ ထြက္လာခဲ့လွ်င္ပင္ ဘူတာတဖက္ရွိ ေတာင္ေၾကာ ကုန္းျမင့္ကေလးမ်ားေပၚဝယ္ ေမွာင္ရီလည္း ဆုိင္းလာေနခဲ့ၿပီ။ ေတာစပ္မ်ား၊ လယ္ကြင္းျပင္ မ်ား၊ ယာခင္းေဟာင္းမ်ားသည္ မပီမသ ေရးျခယ္ထားသည့္ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ ျဖစ္လာ၏။ အ ေမွာင္ရိပ္္သည္ ေမွာင္ခုိ သမားမ်ားအတြက္ ကုိးကြယ္ရာျဖစ္လာသည္။
သူတုိ႔ မ်က္ႏွာမ်ားမွာ မလင္းမရွင္းအလင္းေရာင္ေအာက္၌ ေပါ့ပါးလတ္ဆတ္လာၾက သည္။ သည့္ထက္ပုိ၍ ေမွာင္လာလွ်င္ သူတို႔သည္ ေခ်ာင္ထဲ၌ ဝွက္ထားၾကေသာ ထန္းလ်က္ အိတ္မ်ားေတာင္းမ်ားကို လြတ္ေျမာက္ လာၾကၿပီး အထိမ္း အမွတ္ျဖင့္ စုေဆာင္းေနၾကသည္။
သူတုိ႔ထံမွ ေပါ့ပါးလန္းဆန္းလာမႈမ်ားသည္ က်ေနာ္႔ ကိုပင္ ကူးစက္လာေနၾကသလား ထင္သည္။ က်ေနာ္သည္ ညိဳညိဳ ့နံေဘး၌ထုိင္ရင္း က်ေနာ္႔ ကို က်ေနာ္ ေမးခြနး္တခု ေမး ေနသည္။ က်ေနာ္သည္ပင္ ေမွာင္ခုိသမားတပုိငး္ ျဖစ္လာေနခဲ့ၿပီလား။
“ ေန႔တုိင္း...ေန႔တုိင္းေနာ္... ဒီလုိခ်ည့္ ရထားႀကီး ေနာက္က် ေနာက္က်ေနရင္ သိပ္ေကာင္းမွာဘဲ”
ညိဳညိဳ၏ ရႊင္လန္းေပါ့ပါးစြာ ေျပာေနသံမွာ က်ေနာ္႔ အေတြးမ်ားႏွင့္ လာ၍ စပ္ဟပ္ ဆက္သြယ္ေနျပန္သည္။ ထိုအခါတြင္ကား က်ေနာ္သည္လည္း သူ႔လုိပင္ လြတ္ေျမာက္ လာမႈ အတြက္ ဝမ္းသာေနကာ သူ႔ လုိပင္ တိတ္တဆိတ္ ဆုေတာင္းေနမိသည္။
သူသည္ မီးေရာင္မွိန္မွိန္ေအာက္တြင္ က်ေနာ္႔ကို လွည့္ၾကည့္ေနသည္။ သူ႔ မ်က္ႏွာ ေပၚမွ ေခၽြးဥေခၽြးစက္ ကေလးမ်ားကို တုိ႔ပတ္ပုဝါျဖင့္ တုိ႔ယူေနသည္။
“ဟုတ္တယ္... ဒီလုိဆုိရင္ ေကာင္းမွာဘဲ၊ ဖမ္းမွာဆီးမွာလဲ မေၾကာက္ရေတာ့ဘူး၊ အင္း....မဖမ္းဆီးျပန္ရင္လဲ ထန္းညက္ေစ်းေတြ က်ကုန္မွာေပါ့၊ ေစ်းေတြက်ကုန္ရင္လဲ ဘယ္ ေကာင္းေတာ့မလဲ”
သင္းသင္းသည္ ခပ္တုိးတိုး ရယ္ေမာေန၏။
ထိုေန႔မ်ိဳးတြင္ ညိဳညိဳ၊ သင္းသင္း၊ ႏုႏွင့္ သူတုိ႔တေတြသည္ စိတ္ေအး ခ်မ္းသာစြာျဖင့္ စကားမ်ားစြာေျပာလာခဲ့ၾက၏။ စကားေျပာရသည္မွာလည္း လြတ္လပ္ေနၾကသည္။ က်ေနာ္ သည္လည္း ေမွာင္ရိပ္ခုုိၿပီး ညိဳညိဳ ႔ လက္ေပၚသုိ႔ က်ေနာ္႔လက္ျဖင့္ ဖိထားကာ မလႊတ္တမ္း ဆုပ္ကိုင္ထားေနမိသည္။
“ဦးေပၚလာႀကီးတို႔ လွည္းေတြနဲ႔ ထန္ညက္ေတြ ခ်ေနၾကတာသိသလား၊ ေလးအိမ္က ထန္းညက္ေတြေလ....၊ သိန္းေအာင္လဲပါတာေပါ့၊ အဲတာ ဦးေပၚလာႀကီး ထန္းညက္ လွည္းသုံး စီးအခ်င္းခ်င္း အလိမ္ခံရလုိ႔ ဦးေပၚလာႀကီး ၾကဴၾကဴခ် ငိုရတယ္တဲ့ ...ဒီလူႀကီး သနားပါတယ္ ေနာ္....ဦးေပၚလာႀကီး ငုိေတာ့ မညြန္ ့ရီလဲ မ်က္ရည္ေတြက်လုိ႔တဲ့၊ ကိုေရႊေယာက္ႀကီး ေျပာတာ”
“ဘယ္သူမွသာ မသိလုိက္တာ၊ မမသိန္းရွင္ ထန္းညက္ေတြကုန္ရထားနဲ႔ သုံးတဲြေတာင္တင္တာတဲ့၊ အင္ေတာက်ယ္က တင္တာ၊ ဂါတ္ဗိုလ္ ကုိေမာင္ရီေလ...၊ တတဲြ ေလးရာနဲ႔ ကိုေမာင္ရီေထာင့္ႏွစ္ရာ ရတယ္တဲ့၊ ဆဒၵဳံေခ်ာင္းမွာ ရထားစက္ပ်က္တယ္ဆုိပီး သုံးနာရီေလာက္ ရထားရပ္ၿပီးခ်တာ၊ ပုိက္ဆံရွိတဲ့ လူေတြက်ေတာ့လဲ တတ္ႏုိင္တယ္ေနာ္....၊ ဒုိ႔ ထန္းညက္ေတြလဲ သူ႔ဆီဘဲ သြင္းရတာ၊သူတုိ႔က်ေတာ့ ေစ်းထဲ ေျပာင္ေျပာင္ခ်ေရာင္းေနလဲ ကိစၥမရွိဘူး၊ ဒုိ႔ သြားေရာင္ၾကည့္စမ္းပါလား”
“ဒါနဲ႔ အခုတေလာ ပင္းေခ်ာင္းကမရွာေတာ့တာ သိလား၊ မခင္သိန္းတုိ႔ မခင္လွတုိ႔ မိသိန္းတုိ႔ မပါေတာ့လို႔၊ ေအာင္ႏုိင္ျမင့္က သူတုိ႔ကို ညိဳးေနတာ၊ ဇာတ္ေတြကလဲ ရႈပ္လိုက္တာေနာ္၊ သပြတ္အူဘဲ၊ အဲတာ ေက်ာင္းေတာ္က ရန္စတဲ့...”
“ကိုရင္ေမာင္ ...မေန႔က ဂါတ္ဗုိလ္ ကိုစံရီႀကီး ပုိက္္ဆံတဆယ္ေတာင္ ျပည့္ေအာင္မရလုိ႔ သူ႔ မိန္းမကို မ်က္ႏွာ ဘယ္လိုျပရမယ္မသိဘူး ဆုိၿပီး ငိုတယ္ဆုိ”
“မူးေနလုိ႔ ငိုတာပါ”
က်ေနာ္သည္လည္း စိတ္လက္ေပါ့ပါးလာကာ ကိုစံရီ ငိုရပုံကို ရယ္စရာအျဖစ္ျဖင့္ ရွင္းျပေနျပန္သည္။ ကိုစံရီကား မူးလာလွ်င္ ငုိစရာရွာကာ ငုိတတ္သူ ျဖစ္၏။ မူးလာလွ်င္ ကိုစံရီ၏ မ်က္လုံးမ်ားသည္ မ်က္ရည္ အလုိလုိ ဝဲလာကာ ငုိရန္ အသင့္ျဖစ္ေနတတ္သည္။္
က်ေနာ္သည္ ဤကဲ့သုိ႔ စိတ္လက္ ေပါ့ပါးလာခဲ့သည့္ ေန႔မ်ားတြင္....ေမွာင္ရိပ္ဖက္ ေထာင့္က်က်၌ ထုိင္ရင္း၊ ညိဳညိဳ ့လက္ကိုဆုပ္ကိုင္ထားရင္း၊ ျပဇာတ္မင္းသားဟန္ကို ရယ္စရာ အတုခုိးကာ ေခါင္းကိုေစာင္းလိုုက္ ငဲ့လုိက္ ညဳလုိက္လုပ္ရင္း၊ ညိဳညိဳ ့ကို သီခ်င္းတပုဒ္ပုဒ္ တီးတုိး ဆုိျပ လာမိတတ္သည္။
ထုိအခါမ်ားတြင္ သူ႔ မ်က္ႏွာသည္လည္း အေမွာင္ရိပ္ထဲဝယ္ ၿပံဳးေနသည္္။ လေရာင္ မွိန္ပ်ပ်သည္ သူႏွင့္ က်ေနာ္႔ၾကား၌ က်ေန၏။ သူသည္ ရွက္လာကာ က်ေနာ္႔မ်က္ႏွာကို မၾကည္ရဲေတာ့ျပန္ေပ။ က်ေနာ္႔ လက္ေမာင္းကို တခ်က္ဆြဲလိ္န္လုိက္သည္။
“ေတာ္စမ္းပါ...ရွက္စရာေကာငး္လုိက္တာ၊ မၾကည့္ရဲေတာ့ဘူး”
ေျပာရင္း သူသည္ တခစ္ခစ္ ရယ္ေနသည္။
“က်ယ္က်ယ္ေတာ့ မဆိုရဲဘူး”
“ဆုိရဲတယ္ဗ်ာ”
“ဒါျဖင့္ ဆုိၾကည့္စမ္း”
“ဟုိုသီခ်င္း ဆုိမယ္ေနာ္...ေမာင့္အနားမွာ ခင္ေလးထုိင္လုိ႔ တီတီတာတာေျပာတတ္ျပန္ေသးတယ္....ေနာ္”
သူသည္ က်ေနာ္႔ကို တခ်က္ လိန္ဆဲြလုိက္ျပန္သည္။
“အဲတာ မဆုိရဘူး.... သူမ်ားကို ေစာင္းေျပာတာ”
က်ေနာ္သည္ ထုိသီခ်င္းကိုပင္ တီးတုိးညည္းညည္း ဆုိေနမိသည္။ သူ႔လက္ကို ခပ္ဖြဖြ ဆုပ္ကိုင္ထားသည္။ က်ေနာ္သည္ သူႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္ထဲေနရသလုိ စိတ္၌ခံစားေနရ၏။ သူ႔ မ်က္ႏွာေပၚမွ အျပံဳးရိပ္မ်ားကို အေမွာင္ပ်ပ်၌ ရွာၾကည့္ေနသည္။ သူကလည္း က်ေနာ္႔ ကုိ မ်က္လႊာႀကီးပင့္ကာ ၾကည့္ေနသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ဦးစလုံးစိတ္၌မူ ေမးခြန္းတခုကို တၿပိင္နက္တည္း မေမးရဲေမးရဲျဖင့္ ေမးေနၾက၏။ “ဘယ္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ အတူူတကြ ေနရမွာလဲ။ ဘယ္အခါတြင္ သားသမီးေတြ တေလွႀကီးႏွင့္ စုစုရုန္းရုန္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနႏုိင္မည့္ ေန႔ရက္မ်ား ဆုိက္ေရာက္လာမွာလဲ”။ ထုိေန႔ရက္မ်ားမွာ မျမင္ရေသးသည့္ အနာဂါတ္၌သာ ရွိေနၾကသည္ကို ႏွစ္ေယာက္စလုံး သိေနၾက၏။
သီခ်င္းထဲတြင္ ေလျပင္းမုန္တုိင္းက်ၿပီး ကိႏၷရီေမာင္ႏွံ ကဲြကြာသြားၾကသည့္ အပုိဒ္ေရာက္လာလွ်င္ သူသည္ ဝမ္းနည္း လာေနျပန္သည္။ သူ႔ မ်က္လုံးထဲ၌ ကိႏၷရီေမာင္ႏွံငုိေၾကြးေနၾကဟန္ကို ျမင္ေတြးေနသည္။
သူ႔ မ်က္လုံးအိမ္၌ ရႊန္းလက္ ေတာက္ပ ေနမႈမ်ားသည္ မွိန္ေျဖာ့လာေနသည္။ သူ႔ ႏႈတ္ခမ္းေပၚ၌ ဝဲေနသည့္ အျပဳံးရပ္အတြန္႔ကေလးသည္ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္ သြားသည္။ သူ၏ ဝမ္းနည္းတတ္ေသာ၊ အားငယ္တတ္ေသာ မ်က္ႏွာကေလးမွာ ၿငိမ္သက္လာကာ..တျဖည္းျဖည္း ဝမ္းနည္းရိပ္ကေလးမ်ားသန္းလာေနသည္။
“ေတာ္ေတာ့ကြယ္၊အဲဒီသီခ်င္းကို ဘယ္ေတ့့ာမွမဆိုနဲ႔၊ အဲတာ နိမိတ္မရွိတဲ့ သီခ်င္းႀကီး”
သူသည္ က်ေနာ္႔လက္ကို ျပန္၍ ဆုပ္ကုိင္ထားေနရင္းခပ္တုိုးတိုး ေျပာေနျပန္သည္။
က်ေနာ္သည္လည္း သီခ်င္း အဆုိ ရပ္လုိက္သည္။
သူ႔ လက္ဖဝါးကေလးကို ပြတ္သပ္ေနသည္။
သူ ့လက္ေခ်ာင္းကေလး တခုအေပၚ၌ မၾကာမီရက္ပုိင္းအတြင္းကမွ သူဝယ္လုိက္သည့္ လက္စြပ္ကေလးကို အမွတ္မဲ့စမ္းေနမိ၏။ “ဤလက္စြပ္ကေလးမွာ ထန္းလ်က္မ်ားမွ ျဖစ္လာသည့္ လက္စြပ္ကေလး၊ အေမွာင္ရိပ္သံသရာမွ ထြက္ေပၚလာခဲ့ရသည့္ ေရႊတုိ ေရႊစကေလး” ဟု ေတြးေနမိျပန္သည္။
မၾကာမီ သူ႔ ထန္းလ်က္မ်ား အဖမ္းခံလုိက္ရလွ်င္ သူ႔ လက္ေပၚမွ ဤလက္စြပ္ကေလး သည္လည္း ေပ်ာက္ကြယ္ သြားရလိမ့္မည္။
ညိဳညိဳသည္လည္း ေလး ငါး ႀကိမ္ထက္မနည္း အဖမ္းအဆီးခံခဲ့ရၿပီး ျဖစ္သျဖင့္ ဖမ္းဆီး သည္မွာ သူ႔ အတြက္ ဘာမွ် မထူးဆန္းသလုိ ရုိးလာစျပဳလာေနခဲ့ၿပီ။
သူ႔ ထန္းလ်က္ေတာင္းမ်ားကို ရထားေပၚမွ ဆဲြခ်ေနၾကစဥ္တြင္ သူသည္ သူ႔ ပစၥည္းမဟုတ္သလုိ ကၠႉေျႏၵရရ ေနႏုိင္လာခဲ့ၿပီ။
သူ႔ မ်က္ေမွာက္၌ပင္ သူ႔ ပစၥည္းမ်ားကုိ အလုပ္သမားမ်ား ဆဲြခ်ေနၾက၏။ဤသုိ႔ ဖမ္းဆီးေနဆဲအခ်ိန္မ်ား၌မူ ရထားႀကီး တစင္းလုံးမွာ အလုပ္သမားမ်ား၏ လႈပ္ရွားေနသံမွ လဲြ၍ အျခားအသံမရွိ ၊ ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေနတတ္သည္။
ကုန္ပစၥည္မ်ားဖမ္းၿပီး ရထားႀကီး ျပန္ထြက္လာခဲ့မွ သူသည္လည္း အျခားသူမ်ားကဲ့သုိ႔ ၿငိမ္သက္ေနေသာ စက္ရုပ္မ်ား အျဖစ္မွ လူျပန္ျဖစ္ လႈပ္ရွားလာေနသည္္။ သူ႔ မ်က္ေတာင္မ်ားကို ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္ လႈပ္ရွားလာသည္။
ရထားႀကီးသည္လည္း လူ႔ ဘုံေလာက၌ ဘာျဖစ္ေနၿပီကို မသိလုိက္ေသာ ပိတ္ပိတ္ပိန္း နားေလးနားထုိင္ႀကီးကဲ့သုိ႔...သူ႔ ဖာသာ ဆူညံစြာ ဥၾသဆဲြၿပီး ထြက္ခြာလာသည္။ ပင္းေခ်ာင္း အထြက္၌ ထန္းေတာႀကီးမ်ားသည္ ပတ္လည္ေဝ႔ကာ က်န္ရစ္ေနခဲ့သည္။
ရထားေပၚ၌ ဆူညံသံမ်ား ပြက္ေလာရုိက္လာသည္။ ငိုလုလု အသံမ်ားျဖင့္ ဆဲဆုိၾက၏။ ေပါက္ကဲြမတတ္ က်ိန္ဆဲသံမ်ားဆူညံလာသည္။
“ဖမ္းေပါ့..ေနာက္တခါဖမ္းရင္ တခါတင္မယ္၊ အခါတရာဖမ္းရင္ တေထာင္တင္မယ္”
“ဒီလုိေပါ့ မိညိဳရယ္...လြတ္တဲ့အခါလြတ္၊ အဖမ္းခံရတဲ့အခါလဲ ရိွမွာေပါ့” ဟု သင္းသင္းက ေျပာေနသည္။
သင္းသင္း၏စကားလုံးမ်ားသည္ သင္းသင္းကိုပင္ ျပန္၍ အားေပးေနသည္။
ညိဳညဳိကား မႊန္ထူ ထုံထုိင္း ေနသလုိ ၿငိမ္သက္ေန၏။
ထုိအခ်ိန္တြင္ က်ေနာ္သည္ သူ႔ အနားတြင္ ထုိင္ေနရင္း သူ႔ ကို စိတ္တြင္းမွ အားေပး ေနမိသည္။ သူသည္လည္း က်ေနာ္ရွိေနေသာေၾကာင့္ အားရွိေနသည္ ထင္သည္။ က်ေနာ္ သည္ သူ႔ ဒုကၡကို ေဝမွ်ခံစားေနရ၏။
သူ႔ ပစၥည္းမ်ား အဖမ္းခံ အသိမ္းခံရျခင္းမ်ားကို က်ေနာ္႔ ပစၥည္းမ်ား အဖမ္းခံရသလုိ ထင္ေနခဲ့ျပန္သည္။
တခါတရံ၌ကား က်ေနာ္၏ သူ႔ ကို ခ်စ္သူလုိ ခ်စ္ေနေသာစိတ္္မွာ ထုိ႔ထက္မ်ားစြာ ပိုမုိနက္ရႈိင္းေသာ ေမတၱာတရား အျဖစ္သို႔ပင္ ကူးေျပာင္းသြားေနသည္ ထင္ရသည္။ သူႏွင့္ က်ေနာ္႔ ၾကား၌ရွိေသာ ဖိုမ တပ္မက္မႈ အေမွးပါးကေလးသည္ ကဲြပ်က္သြား၏။ ရင္ထဲမွ ဂရုဏာမ်ားသည္ တစိမ့္စိမ့္ႀကီးထြား လာေနျပန္သည္။ ထုိအခါမ်ား၌ကား သူ႔ လက္ေမာင္း ကေလးကို ဆုပ္ကိုင္းထားသည့္ က်ေနာ့္ လက္မ်ားမွာ တပ္မက္စိတ္မပါဘဲႏွင့္ ပို၍ တင္းက်ပ္ လာသည္။ သူ႔ကုိ တအူတုံဆင္း ညီမကေလးလုိ တြယ္တာလာသည္။ သူ႔ မ်က္ႏွာ ကေလးမွာ လည္း က်ေနာ္ႏွင့္ ပို၍ တူလာေနသည္ ထင္မိျပန္သည္။
“ေမာင္ရင္တုိ႔ၾကည့္ရတာ ေမာင္ႏွမကေလး ႏွစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ရသလုိဘဲ” ဟု ရထားလုိ္က္ စာတုိတ္ဗုိလ္ ကုိေက်ာ္စိန္ ေျပာဘူးသည္ကုိ ထုိအခါမ်ားတြင္ က်ေနာ္သည္ အ မွတ္ရလာေနကာ သူ႔ မ်က္ႏွာကေလးကုိ ေငးစငး္ၾကည့္ေနမိသည္။
သူ႔ မ်က္လုံးမ်ားမွာလည္း က်ေနာ္႔ကို ခ်စ္သူကဲ့သုိ႔ တြယ္တာေနျခင္း မဟုတ္ေတာ့ဘဲ... အားကိုးလုိစိတ္၊ ယုံၾကည္စိတ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္လွ်မ္းကာ ေတာက္ပေနသည္ ထင္မိသည္။
တခါတရံ လမ္းခုလတ္၌ ရထားႀကီး စက္ပ်က္ေနသျဖင့္ အေမွာင္ထဲ၌ ရပ္ထားရ၏။
ထိုအခါမ်ားတြင္ က်ေနာ္သည္ စာအုပ္စာတန္းမ်ားကိုယူၿပီး သူတို ့တြဲသို ့ကူးေျပာင္း သြားသည္။
သူသည္ အခ်ိန္အတန္ၾကာကပင္ က်ေနာ္႔ ကို အားကိုးလုိစြာ ေမွ်ာ္ေနခဲ့ရွာသည္။
က်ေနာ္လည္း အေမွာင္ထဲ၌ သူ႔ အနားတြင္ အသားခ်င္းထိကပ္ထုိင္လုိက္သည္။
“ဘာျပဳလုိ႔ ခုမွလာရတာလဲ၊ ဒီမွာဘဲ ထုိင္ေနေနာ္...၊ ဟုိဟုိဒီဒီ ေရွာက္သြားမေနပါနဲ႔”
သူက သူ႔ အေဖာ္မ်ား မၾကားေစရန္ ခပ္တုိးတုိး ေျပာသည္။
ရထားေပၚ၌ မီးမလင္းသျဖင့္ ဟုိတကြက္ သည္တကြက္ ဖေရာင္းတုိင္ကေလးမ်ားသာ ထြန္းညိွထားၾက၏။ ေလတုိက္လုိက္လွ်င္ ဖေရာင္းတုိင္မ်ားသည္ ဟုတ္ကနဲ ၿငိမ္းသြားၾက၏။ ထုိုအခါ၌ကား ဘာမွ် မျမင္ရေအာင္ မဲေမွာင္လာသျဖင့္ က်ေနာ္သည္ သူ႔ အနားသုိ႔ တုိးကပ္လုိက္ၿပီး သူ႔ ဂုတ္ပုိးသားကို တခ်က္နမ္းလုိက္၏။ သူက က်ေနာ္ကို တြန္းလႊတ္သည္။
“ဟုိဘက္မွာထုိင္”
သူက အသံအုပ္ၿပီးေျပာသည္။
“ဟိုဘက္မွာ စာအုပ္ေတြ ထားရမယ္၊ ႏွစ္ေယာက္ၾကားကထား၊ အလယ္ကထား”
သူသည္ က်ေနာ္႔ လက္ေမာင္းကို တခ်က္လိန္ဆဲြသည္။ ျပင္းျပငး္ ထန္ထန္ မဟုတ္ေသာ တက္တခ်က္ေခါက္သည္။ က်ေနာ္သည္လည္း အေမွာင္ထဲ၌ ျပဳံးေနမိျပန္သည္။
ဖေရာင္းတုိင္မီးမ်ား ထြန္းညိွ ၾကေသာအခါ...“ဒုကၡပါဘဲဲ၊ ဒီမီးေတြကို ဘာျပဳလုိ႔ ထြန္းေနၾကပါလိမ့္ေနာ္...” ဟု က်ေနာ္သည္ ရယ္သံ တဝက္ျဖင့္ ေျပာေနမိသည္။
ညဥ့္နက္လာလွ်င္ သူ႔ အေဖာ္ႏွစ္ေယာက္လည္း တဖက္ခုံေပၚတြင္ တေယာက္ကိုတေယာက္ မွီၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ သမ္းေဝသံမ်ား ၾကားရသည္။ “ရထားႀကီးက ဘယ္ေတာ့ပးီမွာလဲ” ဟု ညီးညဴၾကသည္။ စက္ဗိုလ္သည္ ရထားေခါင္းတြြဲကုိ ထုႏွက္ျပင္ဆင္ေနသည္။ အေဝးေတာစပ္ဆီမွ ဂ်ီေဟာက္သံမ်ားၾကားရသည္။ လေရာင္ပ်ပ်၌ အညာကုန္းကမူ ျမက္ခင္းျပင္မ်ားေပၚတြင္ ယုန္ကေလးမ်ား ႏႈတ္ခမ္းေမႊးသပ္လုိက္ ေျပးေဆာ့ ကစားလိုက္ လုပ္ေနသည္ကုိ သူႏွင့္ က်ေနာ္သည္ ရထားျပတင္းဝမွ ေငးေမာၾကည့္ေနမိၾက၏။
သူ႔ အသက္ရွဴသံ၌ ေႏြးေနျပန္သည္။
ညေလေျပမ်ားသည္ ေတာင္ကုန္းေစာင္းမ်ား၊ ခ်ိဳင့္ဝွမ္းမ်ားဆီမွ ေျပးလာေနသည္။
“သူ အိပ္ခ်င္အိပ္ပါလား”
ညိဳညိဳ၏ စကားေျပာသံမွာ ေႏြးေနေသာ ႏွလုံးသားအတြင္း္မွ ျဖတ္သန္းလာသည္။
“အိပ္ခ်င္ဘူး”
“ေမွာင္ေနတာဘဲ၊ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလုိက္တာေနာ္...”
“ဘာကုိ ေၾကာက္တာလဲ”
“အာလုံးဘဲ”
“ကိုလဲ ပါသလား”
“အမယ္...အမယ္...သူ႔ ကို ဘာလုိ႔ ေၾကာက္ေနရမွာလဲ”
က်ေနာ္သည္ သူ႔ မ်က္ႏွာအနားသို႔ ပုိ၍ တုိးကပ္လုိက္သည္။ သူ႔ လက္ေမာင္းကို ခပ္ရြရြဆုပ္ကုိင္ထားသည္။ရယ္သံျဖင့္...
“ခုလို အခါဆိုေတာ့ ကုိကလဲ မတရား ၾကံခ်င္ၾကံမွာေပါ့၊ အဲတာေတာ့ ကိုလဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ စိတ္မခ်ရဲဘူး”ေျပာေနမိသည္။
သူသည္ က်ေနာ္႔ ကို တြန္းလႊတ္ျပန္သည္။
“သြား...ဒါျဖင့္သြား ...ဟုတ္တယ္၊ သူ႔ ကိုလဲ ေၾကာက္ရမွာဘဲ၊ သူလဲ တီဘီစီမႈတ္လား၊ ကဲ ..ေျပာစမ္း...ဟုိေန႔က ရထားမိုးခ်ဳပ္ေနတုန္းကေလ....သူ မေအးသြယ္ကုိ အိမ္သာနားေခၚ သြားတာ ဘာလုပ္တာလဲ၊ မွန္မွန္ေျပာစမ္း၊ မလိမ္နဲ႔ေနာ္၊ သိီပီးသားသိလား”
“ကိုယ္က ဘီဘီစီေပမယ့္ သူေတာ္ေကာင္းပါ”
“အႏၱရာယ္ဘဲ” ဟု သူက ေျပာေနသည္။
အတန္ၾကာလွ်င္ က်ေနာ္သည္ စာအုပ္မ်ားကိုသူႏွင့္ က်ေနာ္႔ၾကားတြင္ ခ်လုိက္သည္္။ ထုိင္ခုံတဖက္ အစြန္းတြင္ ထုိင္ရင္းအနာဂါတ္ကာလကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားျဖင့္ ေမွ်ာ္ေတြးေန မိသည္။ မိသားစု ႏွစ္ခု၏ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ သူသည္လည္း ေတြးေနပုံရသည္။ သူ႔ အေမ၏ က်န္းမာေရးအေျခအေနကုိ ေမးၾကည့္သည္။ သူသည္ အေတာ္ႏွင့္ ျပန္မေျဖဘဲ ေတြေနသည္။
“သက္ေတာ့ သက္သာလာဘီ၊ အရင္ကေလာက္ ေခ်ာင္းမဆုိးေတာ့့ ဘူး၊အရင္ က ေလာက္ ေခ်ာင္းမဆုိုးေတာ့ဘူး၊ ပန္းနာထရင္ေတာ့ ေမာေမာေနတယ္၊ သူ ဝယ္လာ ခဲ့တဲ့ ေဆးနဲ႔ တဲ့တယ္။ အဲတာ အေမက ခဏခဏ ေျပာတယ္၊ ဘာျပဳလုိ႔ ေပးတာလဲ....ဟင္”
“ကိုတို႔ ဘယ္ေတာ့ အတူေနရမလဲတုိ႔ ေတြးေနမိလုိ႔ပါ၊ ညိဳညိဳတုိ႔ အေမေနေကာင္းလာရင္ သိပ္ငဲ႔ေနစရာမလုိေတာ့ဘူး မႈတ္လား”
“ဘာျပဳလုိ႔ အတူေနရမွာလဲ”
“မေနာက္စမ္းနဲ႔”
ေျပာရင္း က်ေနာ္သည္ လွစ္ကနဲျပဳံးလုိက္မိ၏။ သူႏွင့္က်ေနာ္သည္ တဦးကိုတဦး သဲသဲကဲြကဲြ မျမင္ရဘဲႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ကာ အတန္ၾကာ ေငးၾကည့္ေနၾကသည္။ သူ႔ ကိုလည္း က်ေနာ္ မပုိင္ဟု ေတြးေနမိ၏။
“အတူတူေနခ်င္တာ ခ်စ္လုိ ့ေပါ့၊ ဘယ္တုန္းကခ်စ္တာလဲလုိ႔ ေမးအုံးမယ္လုိ႔ မႈတ္လား၊ တကယ္ပါ၊ ကို တကယ္ေတြးေနတာ၊ ပီးေတာ့ ဒီအတုိင္း မင္းကို ကို စိတ္မခ်ခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ပိုင္ထားလိုက္ခ်င္တယ္၊ စိတ္ခ်စရာလဲ မရွိဘူးမႈတ္လား၊ ခုေတာင္မွ ကိုကာကြယ္ေပးထားလုိ႔”
“သူမ်ားလဲ သူ႔ ကို စိတ္မခ်ဘူး၊ ေန႔တုိင္းဘဲ သူ မိန္းမေတြန႔ဲ ပူးပူးကပ္ကပ္ေနရင္ သူမ်ား သိပ္ငိုခ်င္တာ၊ ေအာ္ေအာ္ ငိုပလိုက္ခ်င္တာ”
သူသည္လည္း ခပ္တုိးတုိး ေျပာေနသည္။
ထုိေနာက္ ေျပာစရာ စကားမ်ား ကုန္ခမ္းသြားသလုိ ႏွစ္ေယာက္စလုံး ၿငိမ္သက္ေနမိၾကသည္။ ရထားႀကီး မီးရွိန္အားျပန္ျပည့္လာၿပီး ထုိေနရာမွ ထြက္ခြာလာ ခဲ့သည္ အထိ စကားမေျပာျဖစ္ၾကေတာ့ေပ။ အိပ္ေပ်ာ္ေနသူမ်ားသည္ ႏုိးလာခဲ့ၾက၏။ ရထားတြဲေပၚရွိ မီးလုံးမ်ားသည္လည္း ျပန္၍ လင္းလာၾကျပန္သည္။
ခပ္ေဝးေဝး ေမွာင္ရိပ္က်ေသာ ခုံတခုမွ မေအးသြယ္၏ တခစ္ခစ္ရယ္ သံမ်ားသည္ လည္း ရထားခုတ္ေမာင္းေနသံျဖင့္ ေရာေထြးေပၚလာေနျပန္သည္။ အေစာက ေရွ ့အနား ခုံတခုေပၚ၌ ထိုင္ေနခဲ့သည့္ လင္ရွိအပ်ိဳ မေအးျမင့္လည္း သူ႔ ေနရာ၌ မရွိေတာ့ေပ။
ၾကားဘူတာတခုတြင္ကား မေအးျမင့္ ျပန္္တက္လာသည္။ သူသည္ ကပုိကရုိျဖစ္ေန၏။ အားအင္ကုန္ခမ္း ႏြမ္းနယ္လာသည္။ မ်က္ႏွာေပၚ၌မူ ေက်နပ္ေသာ အျပဳံးကေလး တခုမွာ ေဝ႔ပါလာသည္။ သူသည္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေမာက်ေနေသာ သူ႔ ေယာက်ၤားးနံေဘး၌ ခပ္ျဖည္းျဖည္း ဝင္ထုိင္လုိက္ေလသည္။
က်ေနာ္ကား စိတ္မ်ား ရွဳပ္ေထြးေနာက္က်ိလာေနသည္မွာ ဘယ္အခါတြင္မွ အနည္ ျပန္ထုိင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ဟုပင္ ထင္လာခဲ့သည္။
ဤ မိန္းကေလးမ်ားမွာ အေမွာင္ထဲ၌ သံသရာလည္ေနရ၏။ အေမွာင္သည္ သနားစ ဖြယ္ျဖစ္ေသာ သူတုိ႔ကို တစတစ ရစ္ပတ္လာကာ ေနာက္ဆံုး၌ ဝါးမ်ိဳစား ေသာက္္ပစ္လုိက္၏။ အေမွာင္ကို အသုံးခ်တတ္ေသာ က်ားရဲမ်ားသည္ ေမွာင္လာလွ်င္ ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲမွ ထြက္ ေပၚလာၾကသည္။
က်ေနာ္သည္ ထြန္းေမာင္လုိလူမ်ိဳး မီးရထားေပၚတြင္ လုိက္ပါေနသမွ် မိန္းမ ေကာင္းက ေလးမ်ားစြာမွာ ဆုံးခန္းတုိင္ ပ်က္စီးသြားရမည္ကို နိယာမတရားတခုလုိ ေတြးလာမိတတ္ သည္။
ထြန္းေမာင္သည္ မိန္းမက်ေလာက္သည့္ ရုပ္လည္းရွိ၏။ လိမၼာပါးနပ္သည္။
ေန႔လယ္ဖက္တြင္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း၌ ရထားႀကီး ဆုိက္ရပ္ထားစဥ္ သူသည္ ရဲတဲြေပၚမွ အျခားရဲသားမ်ားႏွင့္အတူ ညိဳညိဳတုိ႔ သင္းသင္းတုိ႔ ၿမိဳ ့ထဲမွ ျပန္အလာကို ေမွ်ာ္ေန တတ္၏။
ေမွာင္ခုိသမကေလးမ်ား ျပန္လာခ်ိန္ကား ဘူတာရုံသို ့ ခရီးသည္မ်ား မဆုိက္ေရာက္ ေသးမီ ျဖစ္သည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္မွ သူတုိ႔ အတြက္ ဝွက္ရ ကဲ့ရ လယ္ကူသည္။
ညိဳညိဳေရာက္လာလွ်င္ သူသည္ ရဲတဲြမွ ထြက္ရပ္ၿပီး လက္ယပ္လွမ္းေခၚသည္။
ညိဳညိဳသည္လည္း ေခါင္းေပၚတြင္ ထန္းလ်က္ေတာင္းရြက္ထားရင္း....မ်က္ႏွာ၌ ေခၽြး မ်ားဥ ေနလ်က္၊ ေက်ာျပင္တခုလုံး ေခၽြးမ်ားနစ္ေနလ်က္ သူ႔ ေရွ ့တြဲေအာက္မွ သြားရပ္ ရ သည္။
သူသည္ ညိဳညိဳ ့မ်က္ႏွာႏွင့္ ရင္သားမ်ားကို စုိက္ၾကည့္ရင္း ထန္းလ်က္မည္မွ် တင္မည္ ကို ေမးေနက်အတုိင္း ရယ္ေမာေမးသည္။
ညိဳညိဳက ျပန္ေျဖၿပီး ျဖစ္ေသာ္လည္း သူသည္ စကား ျဖတ္မပစ္ေသးဘဲ အျခားစကားစမ်ား၊ ရယ္စရာမ်ားရွာကာ အရြန္း အျပက္မ်ား ေျပာေနသည္။
“ညိဳညိဳက မညိဳပါဘူး၊ ဝါဝါလုိ႔ နာမည္ေျပာင္းဘုိ႔ေကာင္းတာ၊ ဒါမွ မဟုတ္ရင္ လွလွလို ့ေျပာင္းပါလား ကို႔ ညီမက တကယ္လွတာ၊ တကယ့္ကုိ လွတာ၊ ကုိတုိ႔ေတာင္ ေငးယူရတယ္၊ ၾကည့္ေလ လွေလေပါ့” ဟုေျပာေနသည္။
“ကဲ...ပုိက္ဆံ ဘယ္ေလာက္ ယူမလဲေျပာပါ၊ က်ဳပ္ဖါသာလွတာ မလွတာ ေတာ္နဲ႔ မဆုိင္ပါဘူး”
ညိဳညိဳသည္လည္း မ်က္ႏွာထားႏွင့္ ေျပာသည္။
သူသည္ ေငြလွမ္းေပးသည့္ ညိဳညိဳ႔ လက္ကို ဖ်တ္ကနဲဆဲြဆုပ္ထားၿပီး တဟဲဟဲရယ္သည္။ ညိဳညိဳသည္ ေဆာင့္ရုန္းၿပီး ထြက္လာခဲ့၏။
တခါတရံတြင္ကား ဤသို႔ ဇြတ္ထြက္သြား၍ မရ။
အျပန္၌ နတ္ေမာက္ဘူတာမွ ရထားထြက္လာခဲဲ့လွ်င္ ညိဳညိဳတုိ႔ သေဘာၤသီးသုတ္ ဝယ္စားေလ့ ရွိသည္။ ထုိအခါ၌ သေဘာၤသီးသုတ္စားရာသုိ႔ ထြန္းေမာင္ ေရာက္လာ တတ္သည္။
သူသည္ အနား၌ လာရပ္ၿပီး... “ကုိတုိ႔ေတာ့ စားဘုိ႔ မေခၚေတာ့ဘူးလား၊ ေအးေလ ဘယ္ေခၚခ်င္မွာလဲ၊ ကိုတုိ႔က တီဘီစီေလာက္မွ လခ မရွိတာကုိး” ဟု သူသည္ ခန႔ဲတတ္၏။
ညိဳညိဳသည္လည္း စိတ္ညစ္စြာျဖင့္ ေခၚလုိက္ရသည္။
သူသည္ ညိဳညိဳနံေဘး၌ ကၠုေျႏၵမပ်က္ ဝင္တုိး ထုိင္သည္။
ခ်ိဳင့္ထဲမွ သေဘာၤသီးသုတ္ကို ႏႈိက္စားရင္း မ်က္ႏွာငုံ႔ကာ ညိဳညိဳ ့ပါးႏွင့္ နီးကပ္ေအာင္ ကပ္သည္။
“သေဘာၤသီးသုတ္က ေမႊးလုိက္တာ” ဟု သူသည္ ရယ္ရင္းေျပာသည္။
ညိဳညိဳ ့ေပါင္ေပၚမွ လက္သုတ္ပုဝါကို လက္ျဖင့္ အုပ္ကုိင္ၿပီး လွမ္းယူသည္။
“ညိဳညိဳ ကေတာ့ တေန႔ တျခား ဝလာတယ္” ဟု ေျပာရင္း အျခားရယ္စရာ စကားမ်ာစြာကုိ ေျပာေနတတ္သည္္။
ညိဳညိဳသည္ သူ႔ ကို စကားျပန္မေျပာဘဲ မ်က္ႏွာကို တျခားသုိ႔ လွည့္ထားသည္။သူသည္ သင္းသင္းတုိ႔ႏွင့္ စကား တေဖါင္ေဖါင္ ေျပာလာသည္။ သင္းသင္းေကာ ႏုႏုပါ သူႏွင့္ မလြတ္ကင္း။ ဤ မိ္န္းကေလးမ်ားကား သူ႔ ရယ္သံေအာက္၌ ရင္ခုန္ေနၾကျပန္သည္။
ထြန္းေမာင္ပါသည့္ ေန႔မ်ားတြင္ က်ေနာ္သည္ ညိဳညိဳ ့အနားမွ မခြါဘဲ ထုိင္ေနသည္။ တခါတရံ၌ ထြန္းေမာင္က က်ေနာ္ႏွင့္ညိဳညိဳကုိ ေနာက္ေျပာင္ခ်င္လာလွ်င္ က်ေနာ္သည္ မ်က္ႏွာတည္တည္ထားလုိက္သည္။ က်ေနာ္ကား ညိဳညိဳ ့ကို ငဲ့ညွာရသျဖင့္ ျပႆနာမ်ားကုိ ေအးေဆးစြာ ေျဖရွင္းသည့္နည္းျဖင့္ ထြန္းေမာင္ကို ျပံဳးသည့္အခါျပံဳး၊ ရယ္ေမာသည့္အခါရယ္ၿပီး ဆက္ဆံေနရေသာ္လည္း ရင္ထဲတြင္မူ စက္ဆုတ္ ရႊံရွာမွဳမ်ားမွာ ေတာမီးကဲ့သုိ႔ အရွိန္ျပင္းသည္ထက္ ျပင္းလာေနသည္။
တခါတရံ၌ မခံမရပ္ႏုိင္ ေဒါသမ်ားျဖစ္လာရ၏။ ညိဳညိဳ ့ကို ထန္းလ်က္ မတင္ေတာ့ရန္ တား ျမစ္ ခ်င္လာေသာ္လည္း ဤ စားဝတ္ေရးအတြက္ ေျဖရွင္း ေနရေသာ ေရးစီးေၾကာင္းႀကီးကုိ တားဆီး၍ ရမည္မဟုတ္။
ရထားေပၚတြင္ လက္မွတ္စစ္အဖဲြ႔ ပါလာသည့္ေန႔မ်ားတြင္ က်ေနာ္သည္ ညိဳညိဳ ့အတြက္ လက္မွတ္တေစာင္ ဆင္းဝယ္ၿပီး သူ ထုိင္ေနရာသို႔ သြားေပးသည္။
သူသည္ ရထားျပတင္းဝမွ က်ေနာ္႔ ကိုု ငံု႔ၾကည့္ေနရင္း သူ႔ မ်က္ႏွာမွ နားမလည္ႏိုင္ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သူ႔ မ်က္လုံးမ်ားမွာ ရုိးသားစြာျဖင့္ အေျဖရွာမရႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ေနသည္။ သူသည္ က်ေနာ္ေပးေနသည့္ လက္မွတ္ကို လွမ္းမယူ။
“သူမ်ား ... ဘာ... ဘာျပဳလုိ႔ ... ယူရမွာလဲ”
သူသည္ အသံတုန္တုန္ျဖင့္ တုိးတုိးကပ္ေမးေနသည္။
“ယူစမ္းပါ၊ လက္မွတ္တေစာင္ ဘယ္ေလာက္ တန္ဖုိးရွိလုိ႔လဲဲ၊ သုံးက်ပ္ထဲပါ”
“ေျပာလုိက္ရင္ ၿပီးတာမႈတ္လား”
“အဲဒီအထဲမွာ မင္းမပါဘူး၊ မငး္ကုိ ထည့္မေျပာဘူး၊ သိပ္နားေဝးတာဘဲ”
က်ေနာ္သည္ အလုိလုိ ေဒါသျဖစ္လာကာ လက္မွတ္ကို ပစ္ခ်ပစ္ခဲ့၏။ က်ေနာ္ ေဒါသျဖင့္ ထြက္လာခဲ့သည္ကုိ သူသည္ နားမလည္ႏုိင္ဘဲ က်ေနာ္႔ ေက်ာျပင္ကို ေငးၾကည့္ ေနမည္။
ေငြသုံးက်ပ္သည္ ဆင္းရဲလွသူမ်ားအတြက္ မနည္းပါးေသာ အေရအတြက္ ျဖစ္၏။ က်ေနာ္ကား လက္မွတ္စစ္ တဖဲြ႔လုံးကို ေကၽြးေမြးထားၿပီး ျဖစ္သျဖင့္ က်ေနာ္ စာရင္းျပလုိက္လွ်င္ ထုိလက္မွတ္မဲ့မ်ားကို လက္မွတ္စစ္အဖဲြ႔က စစ္ေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ။
က်ေနာ္သည္ ထုိစာရင္းထဲတြင္ ညိဳညိဳ ့ ကို မထည့္ခ်င္။
လက္မွတ္စစ္အဖဲြ႔မွာ လူေကာင္းဟူေသာ ပစၥည္းသည္ ရွားပါးလွေသာ ရတနာ ျဖစ္၏။ ထုိအထဲ၌ မိန္းမ ကိစၥ အတြက္နာမည္အႀကီးဆုံး လက္မွတ္စစ္တဦးမွာ ေတာင့္ေတာင့္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ႏုိင္ငံျခား ရုပ္ရွင္မငး္သားဟန္ ေပါက္ေနသည္။ သူ႔ ကို အထင္ႀကီးမိေသာ မိန္းကေလးေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာမွာ သူတုိ႔ လက္မွတ္စစ္တဖဲြ႔လုံးႏွင့္ ညားၾကရေလေတာ့သည္။ သူတပါး သားမယားလည္း ေရွာင္သူမဟုတ္။
ဤေဒသရွိ ဆင္းရဲသူ ေတာသူ ေတာင္သားမ်ား၊ ဖ်င္ၾကမ္းအဝတ္ကိုပင္ လုံေလာက္စြာ မဝတ္ႏုိင္ၾကသူမ်ား၊ ရုိးသား ျဖဴစင္ၾကသူမ်ားမွာ သူတုိ႔ကို အထင္လည္း ႀကီးတတ္ၾကသည္။
သူသည္ ညိဳညိဳ ့အနား ေရာက္လွ်င္ လက္မွတ္ စစ္ၿပီးသြားေသာ္လည္း အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာကာ စကား မ်ား ေနတတ္ျပန္သည္။ တခါတရံ လက္မွတ္ ဆက္၍ မစစ္ ေတာ့ဘဲ ညိဳညိဳ ့အနားတြင္ ဝင္ထုိင္သည္။
သူသည္ ညိဳညိဳ ့ေခါင္းကို ရင္းႏွီးစြာ ပုတ္လုိက္ၿပီး....
“ကိုတုိ႔ လာမွ လက္မွတ္ယူစီးတာေနာ္...ဖုိးရင္ေမာင္ ယူေပးတာ မႈတ္လား၊ ဒီကေကာင္ သိပ္သဝန္ေၾကာင္တဲ့ အေကာင္၊ ေနာက္ကို ဘယ္ေတာ့မွ ယူမစီးနဲ႔၊ ကိုက မယူရဘူးလို႔႔ ေျပာတယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္ ၾကားလား၊ မင္းနဲ႔ ဖုိးရင္ေမာင္နဲ႔ ေမာင္ႏွမဆုိ၊ ဖိုးရင္ေမာင္ ကို႔ကို ေျပာထားဘူးပါတယ္၊ ကဲ ... ေျပာစမ္း ဘယ္ႏွစ္ ဝမ္းကဲြေတာ္တာလဲ၊ ဘယ္ဘက္က ေတာ္တာ လဲ၊ မွန္မွန္ေျပာေနာ္... လိမ္ရင္ ကိုတို႔က မ်က္ႏွာၾကည့္လုိက္တာနဲ႔ သိတယ္။ လက္မွတ္ စစ္ဆုိ တာ အကင္းပါးတယ္”
သူသည္ တဟဲဟဲရယ္ေန၏။
ညိဳညိဳသည္လည္း ျပဳံးေနသည္။ ညိဳညိဳက ဤ လက္မွတ္စစ္က သူ႔ ကို အကယ္ပင္ ခင္မင္ ေနသည္ဟု ေတြးခ်င္ေတြးေနမည္၊ ထိုသုိ႔ ေတြးမိလွ်င္ကား ေနာက္တပတ္ သူတုိ႔ လက္မွတ္စစ္အဖဲြ႔ ပါလာသည့္ေနတြင္ ဤ ရုိးသား ျဖဴစင္လွေသာ မိ္န္းမေကာင္းကေလးမ်ားမွာ လက္မွတ္စစ္ တဲြေပၚသို႔ လုိက္ပါသြားရၿပီး လူ စင္စစ္က ဖါ ျဖစ္သြားရေတာ့မည္။
က်ေနာ္ကား ညိဳညိဳ ့ကို သတိေပးသင့္္သည္ ထက္လည္း ပို၍မေျပာခ်င္။
က်ေနာ္႔ စိတ္၌ကား ညိဳညိဳ၏ ခ်စ္သူအေပၚ၌ ထားေသာ သစၥာတရားကုိလည္း အၾကြင္း မဲ့ ယုံၾကည္ ေနသည္။ စိတ္၌ ေသာကမ်ားလည္း ျဖစ္ေနခဲ့ရျပန္သည္။ စိုးရိမ္စိတ္မ်ားသည္ တမွ်င္းမွ်င္း အုံၾကြလာေနၾကျပန္သည္။
ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္သည္ “လက္မွတ္စစ္ေတြထဲက တခ်ိဳ ့လူေတြအေၾကာင္း ၾကားဖူး သလား” ဟု အရိပ္အျမြက္ ေျပာလာရသည္။
“သူမ်ားသိပါတယ္၊ ဒီလူေတြ ဘယ္ဘူတာမွာ မယားငယ္ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္၊ မီးရထား အမႈထမ္းခ်င္း မယားေတာင္ ေရွာင္ၾကတာမဟုတ္ဖူးဆုိတာအထိ သိပါတယ္၊ လူတင္ ပါမွ ႏြားက်ား ကိုတ္တာပါ၊ သူက အစိုးရိမ္ သိပ္လြန္တာဘဲ”
ည္ိဳညိဳသည္ က်ေနာ္႔ မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ရင္း ျပဳံးေန၏။ ထုိ အျပံဳးမ်ားထဲ၌ ခုိင္မာေသာ သစၥာတရားကို ျမင္ေတြ႔ေနရသလုိ ထင္သည္။ သူ႔ မ်က္လုံးထဲတြင္ ေတာက္ေနသည့္ အေရာင္ ထဲ၌ သူ၏ ႏွလုံးသားမွ ခုိင္မာမႈမ်ား လာ၍ ထင္ေနသည္ထင္မိသည္။
က်ေနာ္႔ရင္ထဲမွ ပူေလာင္ေသာ ေသာကမ်ားမွာ အရွိန္ျပယ္လာေသာ္လည္း ေပ်ာက္ ပ်က္၍ကား မသြား။ အၾကြင္းအက်န္ကေလးမ်ားမွာ ႏွလုံးအိမ္၌ ၿငိစြဲေနခဲ့ေပသည္။
ေနာက္ပုိင္း ရက္မ်ား၌ ေတာင္တြင္းႀကီးမွ အဖမ္းအဆီးမ်ား အမိန္႔အရ ပုိ၍ တင္းက်ပ္ လာသည္။
ေတာင္တြင္းႀကီးသုိ႔ ရထားဝင္ေတာ့မည္ ဆုိလွ်င္ လူတိုင္း မ်က္ႏွာငယ္ကေလးမ်ားႏွင့္ ျဖစ္လာၾက၏။
က်ေနာ္သည္လည္း ညိဳညိဳ ့မ်က္ႏွာကို ၾကည့္မိတုိင္း စိတ္မခ်မ္းသာ ျဖစ္လာေနရ သည္။
သူတုိ႔ သည္ အခက္အခဲမ်ားကို ေရွာင္းကြင္းႏုိင္ရန္ ဆဒၵဳံေခ်ာင္း ဘူတာတြင္ပင္ ရထားေပၚမွ ဆင္းသက္ၿပီး ျမင္းလွည္းမ်ားျဖင့္ ညအခါ၌ တိတ္တဆိတ္ ေတာင္တြင္းႀကီးသို႔ ဝင္ၾကသည္။
ဆဒၵဳံေခ်ာင္းသုိ႔ ရထား ဆုိက္ရပ္လုိက္လွ်င္ အေမွာင္ထဲ၌ အထုပ္အပုိးမ်ား အားလုံး ခ်ၾက၏။ စက္ဗုိလ္သည္လည္း ရထားကို ၾကာၾကာ ရပ္ေပးသည္။ ေမွာင္ခုိသူမ်ားႏွင့္ တကြ ထန္လ်က္အားလုံး ေျမႀကီးေပၚ ေရာက္ကုန္မွ အခံြခ်ည္းသာက်န္ေသာ ရထားႀကီးသည္လည္း အေမွာင္ထဲ၌ တေရြ႔ေရြ႔ ဆက္လက္ခုတ္ေမာင္းသြားသည္။
ရထားႀကီး၏ ေပ်ာ္ရႊင္ေပါ့ပါးစြာ ဥၾသဆဲြလုိက္သံကို ဆဒၵဳံေခ်ာင္း ဘူတာကုန္းေပၚရွိ ေမွာင္ရိပ္ထဲမွ ၾကားရသည္။
အလင္းေရာင္မ်ားကား ေရးေရးပ်ပ်မွ်သာ ရွိေတာ့၏။ အေမွာင္သည္ ရွိစုမဲ့စု အလင္း ေရာင္ စုကေလးကို လိန္ရွက္ေနသည္။ ကုကၠဳိပင္ႀကီးမ်ားသည္လည္း အေမွာင္ရိပ္ မဲမဲႀကီးမ်ား အျဖစ္ျဖင့္သာ ၿငိမ္သက္ေနၾက၏။
ဘူတာကုန္းေပၚ၌ လူအမ်ား အသံမထြက္ဘဲ လႈပ္ရွားေျပးလႊားကာ အသင ့္ႀကိဳေနၾကသည့္ ျမင္းလွည္းမ်ားေပၚသုိ႔ ထန္းလ်က္မ်ား တင္ေနၾကစဥ္၌ က်ေနာ္သည္လည္း ထုိလူအုပ္ထဲ၌ ပါေနျပန္သည္။
က်ေနာ္႔ကို အမ်ားက ဝိုင္းဝန္း သတိေပး ၾကေသာ္လည္း က်ေနာ္သည္ လက္ေဝွ႔ပဲြမ်ား၌ စင္ေပၚ တက္ရပ္ ရသလုိရင္ခုန္ကာ ေပ်ာ္ေနသည္။ ဤစြန္႔စားမႈကို က်ေနာ ္သည္ အေပ်ာ္တမ္း အလုပ္တခုလုိ ထင္ေန၏။ ေကာင္းကင္ယံ၌ မီးပုံးပ်ံႏွင့္ ပ်ံရသလို ျဖစ္၏။ ထုိအခါမ်ားတြင္ကား ဤ ေမွာင္ရိပ္ ထဲမွ လူသားမ်ားမွာ သူတုိ႔ ဝမ္းေရးအတြက္ ေၾကာက္ရႊံ႔ လွပါလ်က္ျဖင့္ စြန္႔စားေနရသည္ကို က်ေနာ္သည္ နက္ရႈိင္းစြာ မေတြးႏုိင္၊ နက္ရႈိင္း စြာ မခံစားႏုိင္၊ မေတြ႔ထိႏုိင္။
ျမင္္းလွည္းမ်ားသည္ အေမွာင္ရိပ္ထဲ၌ အသံမျမည္ဘဲ ေရြ႔လ်ားလာၾက၏။ ေခ်ာင္း သဲျပင္ႀကီးကို တိတ္တဆိတ္ ျဖတ္ကူးေနစဥ္တြင္ “လေရာင္မလာခင္ ေရာက္မွ၊ အသံ မျမည္ေစနဲ႔ ေနာ္” ဟု တီးတုိး ေရရြတ္သံမ်ားမွာ က်ေနာ႔္ အတြက္ အေပ်ာ္ခရီး ထြက္လာသလို ျဖစ္ေနသည္။
က်ေနာ္သည္ ထန္းလ်က္မ်ား ေလးလံစြာ တင္ထားေသာ ျမင္းလွည္းတစီးေပၚတြင္ မညြန္႔ရီႏွင့္ ညိဳညိဳ ့ၾကား၌ ေရာက္ေနသည္။ မညြန႔္ရီ၏ ပိႆာ ခုႏွစ္ဆယ္မွ်သာရွိသည့္ ေသးေသးေကြးေကြး ကိုယ္လုံးႀကီးေၾကာင့္ ျမင္းလွည္းသည္ သဲျပင္ထဲ၌ တဖက္သုိ႔ အိေနသည္။
“ဒီလူ ဘာလုိက္ရွဳပ္တာလဲ၊ ဒါ အေပ်ာ္ကစားတာ မဟုတ္ဘူး”
မညြန္႔ရီက အသံႏိွမ့္ၿပီး ေျပာသည္။
“ေမွာင္ခုိမလုိ႔ေပါ့ ရီရီရဲ ့”
“ကိုရင္ေမာင္....ေတာ့ကို နရင္း မအုပ္ေလာက္ေသးလုိ႔ ၾကည့္ေနတာ”
မညြန္႔ရီသည္ အလြန္ႀကီးမားကာ ဖါးျပဳတ္ႀကီးလို ကုန္းထေနသည့္ သူ႔ လက္ဝါးကို အေမွာင္ရိပ္ထဲ၌ ေျမွာက္ျပေနသည္။
က်ေနာ္လည္း ၿငိမ္ေနလိုက္ရသည္။
ညိဳညိဳသည္ အသံက်ိတ္ၿပီး တခိခိရယ္ေနသည္။
က်ေနာ္သည္ ညိဳညိဳ ့ခါးကို လက္ျဖင့္ ရစ္ပတ္ၿပီး ဖက္ထားသည္။ သူသည္ ျမင္းလွည္းအခုန္တြင္ က်ေနာ္ပခုံးကို ေခါင္းလာမွီသည္။ က်ေနာ္႔ ရင္အုံေပၚတြင္ သူ႔ ေခါင္းျဖင့္ မသိမသာ ေဝွ႔ေနသည္။ က်ေနာ္႔ လက္ကို ညင္သာစြာ ဆုပ္ကုိင္ထားေနသည္။
က်ေနာ္႔ အတြက္ကား ေပ်ာ္စရာ ျဖစ္ေနသည္။ အကယ္၍ တေနရာရာမွာ ဖမ္းဆီး လိုက္လွ်င္ က်ေနာ္ကား မည္သုိ႔မွ် ေျဖရွင္း၍ရမည္ မဟုတ္သည္ကုိ ႀကိဳတင္ေတြးခဲ့မိ ေသာ္ လည္း ထုိ ႀကံဳေတြ႔လာမည့္ အႏၱရာယ္မ်ားကုိ က်ေနာ္သည္ ေမ့ေန၏။
အေမွာင္ထဲ၌ရွိေသာ ေက်ာင္းကုန္းရြာကို တုိုးတုိးတိတ္တိတ္ ျဖတ္ေက်ာ္လာသည္။ မၾကာမီ ေက်ာက္ခင္းလမ္းေပၚသုိ႔ ျမင္းလွည္းမ်ား တက္လာၾက၏။ ျမင္းခြာသံမထြက္ေစရန္ ျမင္းလွည္းမ်ားကို အေႏွးဆုံး ေမာင္းေနၾက၏။
လေရာင္မ်ားသည္ အေရွ႔ဖက္ေတာင္တန္းဆီမွ စ၍ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လင္းလာသည္။ ရြက္သစ္မ်ား ေဝေနေသာ ေတာစပ္မ်ားဆီမွ ေလတုိးေဝွ႔သံမ်ား ပ်ံ ့လြင့္လာေနသည္။ လူ႔ဘုံ ေလာကႀကီးမွာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လာေနသည္။ ခဏတာပဲျျဖစ္ျဖစ္ ၿငိမ္သက္ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ ကား အခုိက္အတန္႔၌ ျဖစ္ပြားလာေနသည္။ ဤ ၿငိမ္သက္ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ၊ လြတ္လပ္မႈ၊ အခ်ဳပ္ အေႏွာင္ကင္းမဲ့မႈမွာ ခဏတာမွ်သာ ျဖစ္သည္ကိုကား က်ေနာ္႔ လုိပင္ အမ်ားသည္လည္း ေတြးမ ိၾကလိမ့္မည္ ထင္သည္။
“ကိုရင္ေမာင္ႀကီး... ေတာ့ကို ထမင္းစားေခၚတာလဲ တခါမွ မလာဘူးေတာ္... ” ဟု မညြန္႔ရီက ေျပာေနသည္။
“ဦးေပၚလာနဲ႔ လာမယ္ေလ”
“ေတာ့ အဘက သြားမရွိေတာ့လုိ႔ ထမင္းမစားႏုိင္ေတာ့ဘူး ကိုရင္ေမာင္ရဲ ့၊ ဆန ္ျပဳတ္ဘဲ ေသာက္ေနရတာ”
“ဝါးခ႔ံြရင္ ရပါတယ္ဗ်ာ”
“ေတာ္စမ္းေတာ္... မဦးမခၽြတ္ေတြ၊ ေတာ္တုိ႔ ေနာက္တာနဲ႔ အဖုိးႀကီး မ်က္ႏွာမ ထားတတ္ေတာ့ဘူး သိလား၊ က်ဳပ္ကို ရဲရဲ မၾကည့္ရဲေတာ့ဘူး၊ ေတာ္ၾကာ ဒါႀကီးက တရား ေနာက္ နားပါလုပ္လာမွာ၊ ကဲ... ကိုရင္ေမာင္၊ ဒီေန႔ ထမင္းစားလာမလား မလာဘူးလား၊ ျပတ္ျပတ္ေျပာ”
“ေတာ္ၾကာ မညြန္႔ရီက တသက္လုံး ေကၽြးေနခ်င္တယ္ ဆိုရင္ က်ေနာ္ေတာ့ ဒုကၡဘဲ”
“ေနာက္မေနစမ္းနဲ႔ ကိုရင္ေမာင္.... ေတာ့ပုံမ်ိဳးကုိ က်ဳပ္က တုိင္မွတ္လို႔ ထုံးမသုတ္ဘူး”
ညိဳညိဳသည္လည္း တခစ္ခစ္ရယ္ေမာေနရင္း က်ေနာ႔္လက္ထဲသုိ႔ သူ႔ လက္ကေလး တ ဖက္ကို အသာလာထည့္ထားသည္။
“လူေခ်ာပါမမရီရယ္....၊ က်မတို႔ေတာ့ ထုံးသုတ္ရုံမကဘူး... ေရႊ ေတာင္ခ် ထားခ်င္ တယ္” ဟုေျပာေနသည္။
“ဟုတ္ဖူးလားေနာ္”
“ဟုတ္တာေပါ့”
က်ေနာ္သည္လည္း အသံကို ထိန္းခ်ဳပ္ရယ္ေမာေနသည္။
ေတာင္တြင္းႀကီးမွ မီးေရာင္မ်ား ေကာင္းကင္သုိ႔ လွမ္းတက္ေနသည္ကို ျမင္လာေနရသည္။
မေတာ္တဆ ရွာေဖြေရးမ်ား သတင္းရကာ ေစာင့္ဖမ္းေနမလားဟု စုိးရိမ္စိတ္မ်ား ဝင္လာ ေနၾကသည္။ စိုးရိမ္စိတ္မ်ားသည္ ေသြးေၾကာမႀကီးမွတဆင့္ အေၾကာေသး အေၾကာ မွ်င္ ကေလးမ်ားအတြင္းသုိ႔ပါ တဒိတ္ဒိတ္ စီးဆင္းေနသည္ဟု ထင္လာရသည္။
စကားသံမ်ား မထြက္ေတာ့ေပ။ သက္မခ်သံမ်ား ၾကားလာရ၏။ ညိဳညိဳ ့လက္ဖ ဝါးျပင္တြင္ ေခၽြးဥကေလးမ်ား စုိ႔လာေနသည္။
“ေနာက္ကို သူမလိုက္ေတာ့နဲ႔ေနာ္...အခုေနတုန္း ဖမ္းမိရင္ လူပါ အမိခံရမွာ၊ သူမ်ားတုိ႔က ေတာင္က်ခ်င္လဲက် လုပ္ေနၾကတာ၊ သူမ်ား သူ႔အတြက္ စိုးရိမ္တာ၊ အလုပ ္ျပဳတ္ သြားမွဆုိးတာ ေနာ္.... ေနာက္ကုိ မလိုုက္ေတာ့နဲ႔”
သူက ၿမိဳ ့အဝင္ သင္းခ်ိဳင္းကုန္း ကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ေနစဥ္၌ ထုိစကားမ်ားကို တုန္ယင္စြာ အသံ မပြင့္တပြင့္ျဖင့္ ေျပာေနခဲ့သည္။
က်ေနာ္သည္လည္း ထုိစကားလုံး ကေလးမ်ားကို ေျခရာခံကာ တီးတိုးလုိက္လံ ေရ ရြတ္ၾကည့္ေနမိသည္။
နိဳင္ဝင္းေဆြ(အပိုင္း ၁၂ သို ့ဆက္လက္ဖတ္ရွဳပါရန္...)
