ဆည္းဆာရီမွ မပီမသရုပ္ပုံလႊာ

ဆက္လက္ ေဖၚျပသြားမယ့္ နိဳင္ဝင္းေဆြ ရဲ႕ ဝတၳဳတို တခ်ိဳ႕ႏွင့္ ပတ္သက္၍….

ဒီကေန႔ကစၿပီး ဆရာနိဳင္ဝင္းေဆြရဲ့ ဘဝစာမ်က္ႏွာမ်ား ဝတၳဳတိုစု စာအုပ္ထဲက ဝတၳဳတခ်ိဳ ့ကို တပုဒ္ခ်င္း ဆက္လက္ ေဖၚျပသြားဖို ့ ရွိပါတယ္။
ဘာျပဳလို႔ ဒီ စာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ ဝတၳဳတို (၇)ပုဒ္ထဲက ဝတၳဳတိုတခ်ိဳ႕ကိုပဲ ေရြးၿပီးေဖၚျပဖို႔ စဥ္းစားခဲ့တာလဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္က အဲဒီဝတၳဳတို အားလံုးထဲက အခု မၾကာခင္ေဖၚျပဖို ့ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ (၃) ပုဒ္ကိုပဲ ႏွစ္သက္လို ့ပါ။ က်န္ ဝတၳဳေတြကိုေတာ့ က်ေနာ္ မႀကိဳက္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ပါ…။

က်ေနာ့္ဘေလာ့မွာ နိဳင္ဝင္းေဆြ ရဲ့ ေႏြတည နဲ႔ မသိန္းရွင္ဆီ ပို႔ေပးပါ ဝတၳဳေတြ အခန္းလိုက္တင္ေပးခဲ့စဥ္တုန္းက လူတခ်ိဳ႕က က်ေနာ့္ကို နိဳင္ဝင္းေဆြ ကိုးကြယ္သူဆိုတဲ့သေဘာအထိ ေျပာလာတာ ရွိပါတယ္။

က်ေနာ္ဟာ နိဳင္ဝင္းေဆြ ရဲ့ ေႏြတည ကို အရူးအမူး ႏွစ္သက္တာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႀကံဳတုန္းေျပာရမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္က ဆရာနိဳင္ဝင္းေဆြ ရဲ႕ ဝတၳဳအားလံုး ႀကိဳက္တာမ်ိဳးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ နိဳင္ဝင္းေဆြ လံုးခ်င္းစာအုပ္ထုတ္ခဲ့တာ (၁၁) အုပ္ရွိတဲ့အနက္က ေလးအုပ္ေလာက္ပဲ ႀကိဳက္တာပါ။ စြဲစြဲလန္းလန္းႀကိဳက္တာ တစ္အုပ္ထဲပါ။ က်န္တာေတြ က်ေနာ္မႀကိဳက္ပါဘူး။ ဒီလို မႀကိဳက္တဲ့အေၾကာင္း သူ သက္ရွိထင္ရွား ရွိစဥ္တုန္းကတည္းက သူ ့ကိုလည္း လူကိုယ္တိုင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေျပာျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္ ဆိုလိုတာက ဒီလိုပါ။ က်ေနာ္ဟာ နိဳင္ဝင္းေဆြဝါဒီမဟုတ္ပါဘူး၊ နိဳင္ဝင္းေဆြ ခေရဇီ သာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာခ်င္တာပါ။

ဒါေတာင္မွ အခုမၾကာခင္ေဖၚျပမယ့္ ဝတၳဳတို (၃) ပုဒ္ထဲမွာ က်ေနာ္ အရမ္းကာေရာ စြဲစြဲလန္းလန္းျဖစ္ရတဲ့ စာပိုဒ္ေတြပါရွိသလို မႀကိဳက္တဲ့ စာပိုဒ္ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ထားပါေတာ့…။

ဒီကေန႔ကစၿပီး ဘဝစာမ်က္ႏွာမ်ား စာအုပ္ထဲက က်ေနာ္ ႏွစ္သက္တဲ့ ဝတၳဳတို(၃) ပုဒ္ကို တပုဒ္ခ်င္းစီ အဆင္ေျပသလို တင္ဆက္သြားမွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း….။

ၿငိမ္းေဝ

ေမႊးရီ ပြင့္နီ ေ၀ဒနာ

၁။

“မာနယ္ပေလာ” သို႕ ေရာက္လာခဲ့သည္မွာ (၆)လခန္႕ ရိွၿပီ။ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ) ဌာနခ်ဳပ္႐ံုးခန္း၏ ေနာက္ဖက္ အမိုးစြန္းကေလးေအာက္တြင္ အခန္းဖြဲ႕ေနထိုင္ခဲ့သည္မွာ (၃)လ ရိွၿပီ။ မယ္တုကၡီစမ္းေခ်ာင္း ေရစီးသံကို ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီမျပတ္ က်ေနာ္ၾကားေနခဲ့ရ၏။ တခါတရံ စမ္းေရစီးသံမ်ားကို နာရီအေတာ္ၾကာ နားစိုက္ေထာင္ခဲ့ ဖူး၏။ က်ေနာ့္မွာ မယ္တုကၡီစမ္းေခ်ာင္း၏ အလၤကာဆန္ေသာေရစီးသံမ်ားကို နားေထာင္၍ပင္ မတင္းတိမ္ႏိုင္ခဲ့။

ဌာနခ်ဳပ္႐ံုး၏ ေျမာက္ဖက္က သစ္ပင္ခ်ဳံပင္မ်ား၊ ငွက္ေပ်ာပင္႐ိုင္းမ်ားကို ခုတ္ထြင္ရွင္းလင္းရင္း မယ္တုကၡီစမ္းေခ်ာင္းဆီီက ေရစီးသံကို က်ေနာ္ၾကားေနရသည္။ ေသာင္ရင္းျမစ္ထဲစီး၀င္ေပါင္းစပ္ရန္ ေကြ႕တေကြ႕အလိုတြင္ျဖစ္သျဖင့္ စမ္းေခ်ာင္းမွာ ၀ါးတေထာက္မွ် နိမ့္ဆင္းေနလွ်က္၊ ေက်ာက္တံုးေက်ာက္ခက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္ေနေလသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ေရစီးသံမွာ ပိုၿပီး အသံ က်ယ္ေလာင္ေနခဲ့၏။

ဌာနခ်ဳပ္႐ံုးသို႕ ေရာက္ရိွလာကတည္းက ဆန္အိတ္ထမ္း၊ သန္႕ရွင္းေရးလုပ္၊ ထမင္းခ်က္၊ ထင္းေပါက္သည့္အလုပ္မ်ားကို ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္စြာ က်ေနာ္လုပ္ခြင့္ရခဲ့၏။ ထုိအလုပ္မ်ားမွာ က်ေနာ့္စိတ္ကို ပိုမိုက်ဳိးႏြံပ်ပ္၀ပ္ေစကာ၊ တန္ဘိုးရိွေသာ ဘ၀ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားကို ရရိွေစခဲ့၏။ မယ္တုကၡီစမ္းေခ်ာင္းေရစီးသံမ်ားသည္ က်ေနာ့္ဘ၀ အလွည့္အေျပာင္းတခု၏ ၀ါက်မ်ားကို ပုဒ္ျဖတ္ေပးခဲ့ၾက၏။

တေန႕ … ၊ စားဖိုေဆာင္ေဘး မယ္တုကၡီစမ္းေခ်ာင္းထဲက ေက်ာက္တံုးတခုေပၚတြင္ က်ေနာ္ထိုင္ေနခဲ့သည္။ ေရစီးသံ မ်ားကို နားေထာင္ရင္း စမ္းေခ်ာင္း၏အထက္ေအာက္ႏွင့္ ေဘးႏွစ္ဖက္ကို ၾကည့္႐ႈမွတ္သားေနမိ၏။ စမ္းေခ်ာင္္း၏တဖက္တြင္ ျမင့္ျမင့္မတ္မတ္ရိွေနသည့္ ရဟန္းပ်ဳိသမဂၢကုန္းေတာ္ကို ေမာ့ၾကည့္သည္။ ကုန္းေတာ္၏ေအာက္ဖက္ သစ္ရိပ္၀ါးရိပ္မ်ား ၾကားတြင္ ကရင္တပ္မႉး ဗိုလ္ၾကာယံု၏အိမ္ကို လွမ္းျမင္ေနရသည္။ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ မိုးျပာေရာင္ပိတ္ဖ်ဥ္ေပၚတြင္ ၀ါဂြမ္းဆိုင္မ်ား အဆုပ္လိုက္ဖူးပြင့္ေနၾကသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရ၏။ အထက္ဖက္ ၀ါးႏွစ္႐ိုက္သာသာ အကြာတြင္ မယ္တုကၡီ စမ္းေခ်ာင္း၏ အၿမီးသည္ ေခါင္းေလာင္းငယ္မ်ား စုၿပံဳတီးခတ္ကာ ေတာအုပ္ ေတာတန္းထဲ တိုး၀င္သြားေန၏။ ထုိစဥ္မွာပင္ ေရစီးသံမ်ားႏွင့္ေရာကာ ထူးျခားသည့္ အသံ တခုကို က်ေနာ္ၾကားလိုက္ရေလသည္။

က်ေနာ့္ခႏၶာကိုယ္မွာ အလိုလိုထရပ္ လိုက္မိသားျဖစ္သြား၏။ ေခါင္းကိုဆန္႕ကာ ေရစီးသံႏွင့္ေရာေထြးၿပီး ၾကားလိုက္ရသည့္ အသံကို စစ္္ၿပီးနားေထာင္သည္။ မာေက်ာသည့္ သံသတၱဳတခုႏွင့္ ေျမႀကီးထိေတြ႕လိုက္သည့္အသံကို တခ်က္ႏွစ္ခ်က္မွ် က်ေနာ္ၾကားလိုက္ရ၏။ ေက်ာက္တံုးတခုမွတခု ခုန္ကူးကာ အထက္ဖက္ကို က်ေနာ္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ေခ်ာင္းေကြ႕နားကို ေရာက္ေတာ့ ေျမႀကီးကို ေပါက္တူးႏွင့္ေပါက္သည့္အသံကို ပီျပင္စြာၾကားလာရ၏။ သို႕ေသာ္ ေခ်ာင္းေကြ႕ထဲသို႕ ၀င္မည္ျပဳစဥ္ မွာပင္ ေပါက္တူးသံမ်ား ရပ္သြား၏။ က်ေနာ္က ေခ်ာင္းေကြ႕ထဲမွထြက္ကာ ေက်ာက္တံုးတခုေပၚတြင္ တက္ရပ္လိုက္သည္။ က်ေနာ္ႏွင့္ ၀ါးတ႐ိုက္အကြာတြင္ လူတေယာက္ ေပါက္တူးတလက္ကိုင္ကာ ရပ္ေနေလသည္။ သူသည္ ေခ်ာင္းေဘး ေျမကြက္လပ္ေပၚတြင္ ေျခႏွစ္ဖက္ကို အနည္းငယ္ခြဲကာ ခတ္မတ္မတ္ ရပ္ေန၏။ က်ေနာ့္ကို ေက်ာေပးထားသျဖင့္ သူ႕ေနာက္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ေရာက္ေနသည့္ က်ေနာ့္ကို သူမျမင္။ ေပါက္တူးကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ စံုကိုင္ၿပီး ရပ္ေနပံုမွာ တစံုတရာ အႏၱရာယ္က်ေရာက္လာလွ်င္ ခုခံကာကြယ္ရန္ အဆင္သင့္ျပင္ၿပီး ရပ္ေနသည့္ပံုစံမ်ဳိးျဖစ္၏။ ေျမကြက္လပ္ေပၚ သူရပ္ေနပံုမွာ တသက္လံုး ဘယ္ေတာ့မွ ေ႐ႊ႕လို႕မရေတာ့သည့္ ရပ္ေနပံုမ်ဳးိ။

ေနေရာင္ျခည္မွာ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ေပၚ၊ သူ႕လက္ထဲက ေပါက္တူးေပၚ၊ ဆြလက္စ ေျမႀကီးခဲမ်ားေပၚ၊ သစ္ပင္ေတာတန္း ကေလးေပၚ ေငြစမ်ား တဖြဲဖြဲႀကဲခ်သလို တလက္လက္ ျဖစ္ေန၏။ ေလေျပတခ်က္တုိက္ခတ္လာစဥ္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း (၃၀) ေက်ာ္ ကတည္းက က်ေနာ့္ရင္ထဲတြင္ တိတ္ဆိတ္စြာ သိမ္းဆည္းထားခဲ့မိသည့္ ၀တၳဳတိုေလးတပုဒ္ကို သတိရလာခဲ့သည္။ စာေရးသူက သူ၏ “အလွဆည္းဆာ” ဟု အမည္ေပးထားသည့္ ယင္း ၀တၳဳတုိေလးထဲတြင္ ဖခင္က သားထံေရးသည့္ စာ တေစာင္အျဖစ္ ေရးဖြဲ႕ခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ ထို၀တၳဳေလးထဲက စာသားတခ်ဳိ႕မွာ က်ေနာ့္ႏွလံုးသားေပၚ ဖ၀ါးျပည့္ခ်နင္းၿပီး ေလွ်ာက္လာ ေနၾကေလၿပီ။

ငါတုိ႕ဟာ စစ္ေၾကညာလိုက္ၿပီးၿပီ။ ငါတို႕ဟာ နီးကပ္လာၿပီျဖစ္တဲ့ သူတို႕ကို စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။

သူတို႕ကလည္း ျပန္ၾကည့္ၿပီး ေလွ်ာက္လာေနၿပီ။ သူတို႕ဖိနပ္သံေတြ နီးကပ္လာေနၿပီ။ သူတို႕ဖိနပ္ႀကီးေတြဟာ ဖုန္ထဲနစ္ ျမဳပ္သြားလိုက္၊ ဖုန္ထဲမွာ ျပန္ေပၚလာေနလိုက္နဲ႕။

တလွမ္းခ်င္း တလွမ္းခ်င္း စကၠန္႕ခ်င္း နီးကပ္လာေနၿပီ။

ငါတို႕ဟာ ေက်ာက္သား႐ုပ္တုေတြ၊ သံမဏိ႐ုပ္လံုးေတြလို ၿငိမ္ေနၾကတယ္။

မုန္တိုင္းက်ေတာ့မယ္။ ငါတို႕ ၿငိမ္ေနၾကတယ္။

ငါတို႕ၿငိမ္ေနၾကတယ္။ မုန္တိုင္းက်ေတာ့မယ္။

သူတို႕ အနားေရာက္လာေနၿပီ။ ငါတို႕ ၿငိမ္ေနၾကတယ္။

ငါတို႕ ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ၾကမလဲ။

အခုလည္း သူဟာ ႐ုတ္တရက္ က်ေရာက္လာေတာ့မယ့္ မုန္တိုင္းတခုရဲ႕ အနံ႕ကိုရလို႕ ခုခံတုိက္ခိုက္ဖို႕ရာ အဆင္သင့္ ရပ္ေနတဲ့ပံုမ်ဳိးနဲ႕ ရပ္ေနသလားပဲ။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ၀တၳဳေလးထဲမွာပဲ ကံအားေလ်ာ္စြာ တိုက္ပြဲတခုကို ေရွာင္ႏိုင္ခဲ့ၿပီးတဲ့အခါ သူေရး လုိက္တဲ့ စာေၾကာင္းကေလးတေၾကာင္း … ။

ခဏအတြင္းမွာပဲ အေနာက္ဖက္ ေပါက္ပင္ေတာ ခင္တန္းေၾကာဖက္က ဆည္းဆာဟာ ေတာက္ပလာတယ္သားရယ္ … တဲ့။

က်ေနာ့္ႏွလံုးသားေတြ တုန္တုန္ရင္ရင္ ျဖစ္လာေနတဲ့အခိုက္မွာ က်ေနာ့္ေျခေထာက္ေတြဟာ စမ္းေခ်ာင္းရဲ႕ေအာက္ဖက္ကို ျပန္ဆုတ္လာခဲ့၏။ သူ႕ကို ႏႈတ္မဆက္ အသံမေပးဘဲ ျပန္လည္ေနာက္ဆုတ္လာသည့္တိုင္ သူ႕ပံုပန္းသ႑န္က က်ေနာ့္ မ်က္ေစ့ထဲက ေပ်ာက္မသြား။

မူလထုိင္ေနခဲ့ရာ ေက်ာက္တံုးေပၚ ေရာက္သည္အထိ ေပါက္တူးသံမ်ားကို မၾကားရေတာ့။ သူသည္ သူႏွင့္မလွမ္းမကမ္း ကမ္းပါးယံထိပ္ေပၚက သူ၏ တဲအိမ္ကေလးဆီ ျပန္တက္သြားၿပီလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေနပူထဲတြင္ သည္အတိုင္း ရပ္ေနခဲ့သည္လား ဆိုသည္ကိုမူ က်ေနာ္မသိ။

၂။

ရဟန္းပ်ဳိသမဂၢကုန္းေတာ္ထိပ္က သူ၏ ေက်ာင္းသခၤမ္းေလးကို ေက်ာေပးကာ ေျမေလွကားထစ္မ်ားအတိုင္း ဆင္းလာ သည့္ အခ်ိန္တိုင္း သူ႕အတြက္ က်ေနာ့္မွာ ေၾကကြဲေနမိသည္။ သူ႕ကို က်ေနာ္ အေမွ်ာ္လင့္ႀကီး ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့သမွ် သဲထဲ ေရသြန္ ျဖစ္ရေတာ့မည္လားဟုေတြးလွ်င္ က်ေနာ့္မွာ ရင္တုန္ပန္းတုန္ျဖစ္ကာ လွမ္းေနသည့္ေျခလွမ္းမ်ားပင္ အလိုလိုရပ္တန္႕ သြားရ၏။ ယခုအခ်ိန္၌ သူ၏က်န္းမာေရးအေနအထားမွာ သိသိသာသာဆိုး႐ြားေနၿပီဟု က်ေနာ္သိလာရသည္။ မေန႕တုန္းက က်ေနာ့္ထံ လူႀကံဳႏွင့္ သူေရးေပးလုိက္သည့္ စာတေစာင္ကို ဖတ္ခဲ့ရ၏။ ဒီကေန႕ သူႏွင့္ စကားစျမည္ေျပာခဲ့သည္။ သူ႕ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေတာင္ကုန္းေပၚကဆင္းေေတာ့ က်ေနာ့္ထံ လူႀကံဳႏွင့္ေရးေပးလိုက္သည့္ သူ႕စာ႐ြက္ကေလးကို ထုတ္ၾကည့္မိသည္။ က်ေနာ့္မွာ အဆံုးအထိ မဖတ္ႏိုင္ေတာ့။

ပထမအဆင့္အေနႏွင့္ သူ႕ကို ရဟန္း၀တ္မွ လူ၀တ္လည္းဖို႕ တိုက္တြန္းရမည္။ ထို႕ေနာက္ အကူအညီေပးႏုိင္သူတို႕၏ အကူအညီႏွင့္ ဇင္းမယ္ (သို႕မဟုတ္) မဲေဆာက္သို႕ပို႕ကာ ေဆးကုသေစမည္။ ေဒၚဂ်ဳံကလည္း က်ေနာ္၏ အႀကံျပဳမႈကို လက္ခံ သည္။ သေဘာေပါက္သည္။ သို႕ေသာ္ ကိုတိုက္ေအာင္က လက္မခံ။ သူ႕ကို က်န္းမာေရးမေကာင္းျဖစ္ေနသည္ဟု ေျပာလွ်င္ပင္ ကိုတိုက္ေအာင္က ႐ႉး႐ႉး႐ႈဲ႐ႈဲျဖစ္ကာ လက္မခံ။ သူခ်စ္ခင္ေလးစား ၾကည္ညိဳရသူ “သူ႕” ကို သိကၡာခ်သည္ဟုပင္ စြပ္စြဲေျပာဆိုလာ ခဲ့၏။ သည္ၾကားထဲ သူကလည္း အဓိဌာန္မျပည့္ေသးဟုဆိုကာ လူ၀တ္လည္းရန္ ျငင္းဆန္လ်က္ရိွ၏။ ေဆးကုသမႈခံယူရန္ကိုမူ စကားပင္ ဟလို႕မရ။ ထိုရက္မ်ားအတြင္း သူသည္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ မအိပ္ပဲေနခဲ့သည္ဟု ၾကားလာရသည္။ သူ႕ထံ မၾကာခဏ သြားေရာက္ေတြ႕ဆံုေနခဲ့သျဖင့္ တေန႕တျခား ပိန္ခ်ဳံးက်လာေနသည့္ သူ၏အေျခအေနကိုၾကည့္ကာ က်ေနာ့္မွာ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ရ၏။ တခါတရံ ေက်ာင္းသခၤမ္းေလးေရွ႕ သြားရပ္လိုက္သည့္ က်ေနာ့္ကို သူက လက္ခံစကားမေျပာပဲ ေနေလသည္။

ရဟန္း၀တ္မွ လူ၀တ္လဲလိုက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း သူသည္ ဧည့္သည္မ်ားကို ျခြင္းခ်က္ႏွင့္သာ လက္ခံစကားေျပာေတာ့၏။ ငွက္ဖ်ားတက္ ျခင္း မရိွေတာ့သျဖင့္ သူ႕ခႏၵာကိုယ္မွာ က်န္းမာေရးေကာင္းသလို ရိွေသာ္လည္း သူ႕မေနာမွာမူ မတည္ၿငိမ္ခ်င္ေတာ့။

သည္လိုႏွင့္ သူ႕ကို ေလးစားခ်စ္ခင္ၾကသည့္ ပုဂၢိဳလ္တခ်ဳိ႕က အမ်ဳိးမ်ဳိးေခ်ာ့ေမာ့ေျဖာင့္ဖ်သျဖင့္ သူသည္ ကိုမိုးသီးဇြန္တို႕ထံ (ေလာ္ကြားလူ)ံ သို႕ သြားေနခဲ့၏။ သူစိတ္ခ်မ္းသာသလို ေနခြင့္ျပဳၿပီးမွ သူ႕ကို ေဆးကုသေပးရန္ ရည္ရြယ္ၿပီးမွ ေခၚထားျခင္းျဖစ္သည္။ တလခန္႕အၾကာတြင္ ေလာ္ကြားလူမွ မာနယ္ပေလာသို႕ ျပန္ေရာက္လာခဲ့ျပန္သည္။ သူ႕က်န္းမာေရး အေျခအေနမွာ ပို၍သာ ဆိုးရြားလာေနခဲ့ၿပီ။ သူသည္ ကိုတိုက္ေအာင္ အပါအ၀င္္ သူ႕ဇနီးေဒၚဂ်ဳံႏွင့္ သူ၏သား ေမာင္ဆန္း မွလြဲ၍ မည္သူႏွင့္မွ် လက္ခံစကား ေျပာဆိုျခင္းမရိွေတာ့။ တခါတရံ ေန႕ေရာညပါ အစာေရစာမစားပဲ ထိုင္ေနခဲ့၏။ တခါတရံ သူ႕တဲကေလးေဘး၊ မယ္တုကၡီစမ္းေခ်ာင္းအစပ္တြင္ ေပါက္တူးတလက္ ႏွင့္ ျငဳပ္ပင္၊ ပဲပင္ကေလးမ်ားစိုက္ေန၊ ေပါင္းသင္္ေနသည္ကို ေတြ႕ၾကရသည္။

က်ေနာ္သည္ သူ႕ထံ သူႏွင့္ေတြ႕ဆံုစကားေျပာခြင့္ျပဳရန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ႀကိဳးစားခဲ့၏။ သို႕ေသာ္ သူကမူ လက္ခံေတြ႕ဆံုျခင္းမျပဳခဲ့။ ထိုအခ်ိန္ကမူ သူ႕ဘ၀သူ႕အေျခအေနမ်ားသည္ မၾကာမီျပန္လည္ေကာင္းမြန္လာလိမ့္မည္ဟုေတာ့ က်ေနာ္ မ၀ံ့မရဲ ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့မိေလသည္။

၃။

၁၉၉၅ …၊ ဇန္န၀ါရီလ …၊ ၂၀-ရက္၊

“ေဖြးေဘာလူ” ႐ြာ ခရစ္ယာန္ဘုရားရိွခိုးေက်ာင္းတြင္ ျပဳလုပ္သည့္ “ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေစာဘိုျမ” ၏ ေမြးေန႕ပြဲမွအျပန္ သူ႕ထံက်ေနာ္ ၀င္ေတြ႕ဘို႕ႀကိဳးစားသည္။ သူ႕အိမ္ေရွ႕တြင္ သားျဖစ္သူ “ေမာင္ဆန္း” ကို တဦးတည္းသာ ေတြ႕ခဲ့ရ၏။ ေဒၚဂ်ဳံက “ပေလာင္ကုန္း” ဘက္သို႕ သြားေနသည္ဟု သိရ၏။ “ကိုတိုက္ေအာင္” က ရလလဖ နယ္ေျမသို႕ ထြက္သြားသည္မွာ တလေက်ာ္ရိွခဲ့ၿပီ။ (၃)ႏွစ္မွ် အတူေနခဲ့သူ ကဗ်ာဆရာ ကိုတိုက္ေအာင္ မရိွေတာ့သျဖင့္ သူ႕အဖို႕ လက္ကတံုးေတာင္ေ၀ွးတခု ျပဳတ္က်သြားသလိုျဖစ္ရ၏။

သူ႕အိမ္ေပၚ က်ေနာ္အတက္တြက္ သူက စကားမေျပာခ်င္ဘူးဟုဆိုကာ အိမ္ခန္းထဲသို႕ ၀င္သြားေလသည္။ သူ႕ေက်ာျပင္ကိုသာ ၾကည့္ကာ အိမ္ေပၚမွဆင္းခဲ့ရ၏။

တဲေပၚက အဆင္းတြင္ လက္နက္ႀကီးပစ္ခတ္သံမ်ားကို ၾကားရေလသည္။ “ေနာ္တ” ႏွင့္ “ထြီးပါး၀ီးက်ဳိး” ႏွစ္ေနရာစလံုးဆီက ၾကားလိုက္ရျခင္းျဖစ္၏။ ၿခံေရွ႕ကိုေရာက္ေတာ့ တို႕ကရင္အခ်င္းခ်င္း ေသနတ္မေပါက္ခ်င္ဘူးဟုဆိုကာ “ေနာ္တ” ခံစစ္ေဒသမွ ျပန္ဆင္းလာၾကသည့္ KNU စစ္သားတခ်ဳိ႕ကို ေတြ႕ရေလသည္။

၄။

၁၉၉၅-ခု၊ ဇန္န၀ါရီလ … ၂၂-ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႕။

ပဒိုမန္းရွာထံသြားကာ “ပေဟလူ႐ြာ” တြင္ အိမ္တလံုး ငွားရမ္းေပးပါရန္ အကူအညီေတာင္းခဲ့ရ၏။ ဒီမိုကရက္တစ္ ျမန္မာ့အသံ “ေ႐ႊဗဟိုစည္” စတူဒီယိုကို ပေဟလူ႐ြာသို႕ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့၏။

ပဒိုမန္းရွာအိမ္မွအျပန္တြင္ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္၊ (လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ) ဌာနခ်ဳပ္႐ံုးေရွ႕မွျဖတ္ကာ သူ႕အိမ္ကေလးေရွ႕ တြင္ က်ေနာ္ရပ္သည္။ သူ႕ကို ၀င္ေတြ႕ဖို႕ စဥ္းစားေနမိေသးသည္။ သို႕ေသာ္ သူသည္ သူမေတြ႕ခ်င္သည့္သူမ်ားကို ၿခံ၀န္းထဲသို႕ပင္ ၀င္ခြင့္ မျပဳေတာ့ဟု က်ေနာ္ၾကားထားရ၏။ ၀င္လာလွ်င္လည္း ရန္မူသည္အထိ ျဖစ္လာေလသည္။

အိမ္ကေလးဆီက မည္သည့္အသံမွ် မၾကားရ။ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လ်က္ရိွ၏။ က်ေနာ္က စိတ္ကိုေျဖကာ သူ႕အိမ္ေရွ႕က ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ “ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္” လမ္းကေလးထဲသို႕ တိုး၀င္တိုက္ခတ္လာေနသည့္ ေလႏုေအးမွာမူ က်ေနာ့္ရင္ကို မေအးျမေစႏိုင္ခဲ့ေတာ့။

၅။

၁၉၉၅-ခု၊ ဇန္န၀ါရီလ … ၂၃-ရက္၊ တနလၤာေန႕ … ။

သည္ကေန႕မနက္ ခတ္ေစာေစာအိပ္ရာထသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ လက္နက္ႀကီး ပစ္သံမ်ားကို ယခင္ေန႕ထက္ပိုၿပီး အနီးကပ္ၾကားေန ခဲ့၏။ လက္နက္ႀကီးပစ္သံမ်ားမွာ ပိုၿပီးစိပ္လာေလသည္။

အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ) ဌာနခ်ဳပ္႐ံုးဖက္သို႕သြားကာ သတင္းစံုစမ္းရန္ထြက္လာစဥ္ မီးစက္ကမ္းပါး အေကြ႕တြင္ ကိုသက္စိုးလြင္ႏွင့္ ကိုတင့္ေဆြကို ေတြ႕၏။ သူတို႕ႏွစ္ဦးစလံုး မ်က္ေစ့မ်က္ႏွာ ပ်က္လ်က္ရိွ၏။

“အေျခအေနမေကာင္းေတာ့ဘူး၊ ခ်က္ခ်င္း အထုပ္အပိုးျပင္ၿပီး ထိုင္းဖက္ကမ္းကို ကူးဖို႕ KNU က လာေျပာတယ္။ အဲဒါ ဦးခြန္မားရ္ ကိုဘန္းနဲ႕ ခင္ဗ်ားဆီကို လာေျပာတာ”

ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို စတူဒီယိုသို႕ျပန္ကာ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕ႏွင့္အတူ အသံဖမ္းစက္မ်ားႏွင့္ ပစၥည္းပစၥယမ်ားကို ထုပ္ပိုးျပင္ဆင္ရ၏။ ကံအားေလ်ာ္စြာ လွည္းတစီးငွားလို႕ရသျဖင့္ ေသာင္ရင္းျမစ္ကမ္းသို႕ ပစၥည္းအားလံုး ေရာက္သြားခဲ့၏။ ေန႕လည္ (၂)နာရီခန္႕တြင္ ပဒိုမန္းရွာ ၏ ဇနီးအေနာ ( နမ့္က်င္ေရႊ) ၏ ကူညီစီစဥ္ေပးခ်က္အရ ေသာင္ရင္းျမစ္အထက္ဖက္ ေကြ႕ႏွစ္ေကြ႕အလြန္ ထိုင္းႏိုင္ငံဖက္ကမ္း ေတာင္ေျခသို႕ ေလွႀကံဳႏွင့္ ကူးလာခဲ့ၾက၏။ က်န္ရစ္သည့္ ပစၥည္းတခ်ဳိ႕ကိုသယ္ရန္ႏွင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံ အတြင္းဖက္သို႕ ဆက္လက္ထြက္ခြာရန္ ပဒိုမန္းရွာထံ တင္ျပမည္ဟုဆိုကာ ကရင္ရဲေဘာ္ေလး “ကြယ္သာထူး” ႏွင့္ “မိုးေက်ာ္” (ABSDF) တို႕က မာနယ္ပေလာဖက္ ျပန္ကူးသြား ၾက၏။

ညေနမိုးခ်ဳပ္မွပင္ ထင္းေျခာက္တခ်ဳိ႕ေကာက္ယူကာ ေသာင္ရင္းျမစ္ေရႏွင့္ ဆန္ေဆးၿပီး ထမင္းခ်က္၏။ ျမစ္ေဘး ေတာင္ေျခအစပ္ တြင္ ပစၥည္းမ်ားကို ျဖစ္သလိုစုပံုထားရိွကာ ဖ်ာတခ်ပ္ကို အမိုးလုပ္ၿပီး အိပ္ရာထိုင္ခင္း ျပင္လိုက္၏။ အေနာ (နမ့္က်င္ေရႊ) က ခူးေပးလုိက္ သည့္ ပဲလင္းေျမြသီးကို ခ်က္စားရန္စီစဥ္၏။ ေန၀င္ရီတေရာအခ်ိန္ ေဘာေနာ္ေလးေတာင္ႀကီးကိုေက်ာ္ၿပီး ေရာက္လာသည့္ လက္နက္ႀကီးပစ္သံမ်ားမွာ ပိုမိုေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေန၏။ လူသံၾကားလို႕ အထက္ဖက္ကိုလွည့္ၾကည့္ေတာ့ ခ်ဳိင္းေထာက္တေခ်ာင္းကို ေေထာက္ကာ၊ ေျခေထာက္တဖက္မရိွသည့္ လူတေယာက္၊ ကေလးတေယာက္ႏွင့္အတူ လမ္းေလွ်ာက္လာေနသည္ကိုေတြ႕ရ၏။ သူတို႕ႏွစ္ဦးစလံုး ႏြမ္းလ်ေသာေျခလွမ္းမ်ားလွမ္းကာ ေအာက္ဖက္ေတာစပ္သို႕ ၀င္ေရာက္သြားခဲ့ၾက၏။ သူတို႕ဘယ္ဆီ ထြက္ခြါသြားၾကသည္ ကိုမူ က်ေနာ္မသိ။

ေမွာင္သြားသည့္အခါ ေလွတစင္း ကပ္လာသည္ကို လေရာင္မႈန္ျပျပေအာက္တြင္ ျမင္ရ၏။ ရန္သူမိတ္ေဆြခြဲျခားရန္ ခက္သျဖင့္ က်ေနာ့္မွာ ထိတ္လန္႕သြားရ၏။ ေလွေပၚက လူတေယာက္ဆင္းလာ၏။ ထိုသူက က်ေနာ္တေယာက္တည္း စိတ္မခ်သျဖင့္ အေနာ (နမ့္က်င္ေရႊ) က အေဖာ္အျဖစ္အိပ္ရန္ လႊတ္လိုက္သူျဖစ္ေၾကာင္း ကရင္သံ၀ဲ၀ဲႏွင့္ေျပာမွ က်ေနာ့္မွာ စိိတ္ေအးသြားရေလသည္။ အေနာကိုလည္း ေက်းဇူးတင္လို႕မဆံုးေတာ့။

လေရာင္မႈန္ျပျပေအာက္တြင္ က်ေနာ္ႏွင့္ကရင္ရဲေဘာ္ေလးတို႕ ထမင္းစားၾကသည္။ လက္နက္ႀကီးပစ္သံမ်ားမွာ ညဥ့္နက္မွပင္ ပိုၿပီး နီးကပ္လာေနသည္ဟု ထင္ရ၏။ ထိုအခါက်မွပင္ “ႏိုင္၀င္းေဆြ” အတြက္ စိတ္ပူလာရျပန္သည္။ သူ၏အေျခအေနမွာ ထိုင္းႏိုင္ငံဖက္ကမ္းသို႕ အလြယ္တကူလိုက္ပါလာႏုိင္သည့္အေျခအေနမ်ဳိး မဟုတ္သျဖင့္လည္း က်ေနာ့္မွာ ေၾကကြဲတုန္လႈပ္ေနမိ၏။

၆။

“ပေဟလူ” ရြာကို ေရာက္ရန္၊ က်ေနာ့္ေနာက္ဖက္က ေတာင္ေၾကာကို ေက်ာ္ရဦးမည္ဟု သိရ၏။ မနက္မိုးလင္းကတည္းက “ကြယ္သာထူး” ႏွင့္ “မိုးေက်ာ္” တို႕ကို က်ေနာ္ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ မိုးလင္းသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ညက က်ေနာ္ႏွင့္အေဖာ္လာအိပ္ေပးသည့္ ကရင္ လူငယ္ေလးက၊ မာနယ္ပေလာဖက္ကမ္းသို႕ ေလွျဖင့္ ျပန္ကူးသြားခဲ့၏။ မနက္ (၁၀)နာရီအထိ “ကြယ္သာထူး” တို႕ ေရာက္မလာေသး။

လက္နက္ႀကီးပစ္သံမ်ားမွာ ေနထြက္ကာစက ေခတၱခဏရပ္သြားသလိုရိွရာက၊ ေနျမင့္လာေတာ့ အသံပိုစိပ္လာသည္ဟု ထင္ရ၏။ ေ၀းရာက နီးလာသည္ဟု ထင္လာရ၏။ မေန႕တုန္းက “ေနာ္တ” ၊ “ထြီးပါး၀ီးက်ဳိး” ၊ “ဆင္ျဖဴေတာင္” ဖက္ဆီကသာ ၾကားခဲ့ရသည့္ လက္နက္ႀကီးပစ္သံမ်ားမွာ ယခုအခါ ေသာင္ရင္းျမစ္အထက္ဖက္ဆီကပါ ၾကားလာရ၏။

က်ေနာ္က ညေနကတည္းက ၊ DVB ပစၥည္းမ်ားကို ျမစ္ဆိပ္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္း၊ မိုးမခပင္အုပ္မ်ားၾကား ဆြဲသြင္းထားခဲ့၏။ ျမစ္ထဲတြင္ စက္ေလွမ်ား၊ လက္ေလွမ်ား လူးလာေခါက္တုန္႕ အလွ်င္အျမန္ သြားေနၾက၏။ စက္ေလွမ်ားေပၚတြင္ ပစၥည္းအျပည့္၊ လူ႕အျပည့္။

ဒီကေန႕မနက္ၾကေတာ့ မိမိစိတ္ကပဲ ထင္လို႕လားေတာ့မသိ။ တခါတရံ လက္နက္ႀကီးပစ္သံမ်ားၾကားတြင္ လက္နက္ငယ္ပစ္ခတ္သံ မ်ားကိုပင္ ၾကားလာရသည္ဟု ထင္မိ၏။ ၿခဳံစပ္တြင္ တေယာက္တည္းထုိင္ေနရသည္မွာ လံုၿခံဳမႈမရိွဟု စိတ္ပူေနစဥ္၊ ကမ္းစပ္သို႕ ေလွတစင္း ဆိုက္လာခဲ့၏။ စက္ေလွေပၚက လူႏွစ္ေယာက္ခုန္ဆင္းလိုက္၏။

“ကိုၿငိမ္း ၊ စက္ေလွလာၿပီ၊ ဒီေတာင္ေၾကာကို ေက်ာ္ၿပီး ပစၥည္းေတြဘယ္လိုမွသယ္ႏိုင္မွာမဟုတ္ဖူး၊ စက္ေလွေပၚပစၥည္းေတြ ျပန္တင္ ၿပီး၊ ပေဟလူရြာကို ေအာက္ဖက္က ေခ်ာင္းထဲကတဆင့္သယ္မယ္”

သူတို႕ကို က်ေနာ္ အေထြအထူးေမးျမန္းမေနေတာ့ပဲ စက္ေလွေပၚပစၥည္းေတြ၀ိုင္းတင္၏။ မာနယ္ပေလာကို ျဖတ္ကာ “ပေဟလူ” ေခ်ာင္းထိပ္သို႕ ေရာက္လာၾက၏။ ေသာင္ရင္းျမစ္ထဲမွတဆင့္ “မာနယ္ပေလာ” ကို ေမာ့ၾကည့္ခဲ့ရသည္မွာ ရင္ထဲ၌ ေၾကကြဲေနမိ၏။ ေသာင္ရင္းျမစ္ထဲသို႕စီး၀င္ရာ “ပေဟလူ” ေခ်ာင္းထဲသို႕ ေကြ႕၀င္လာစဥ္ စက္ေလွမ်ား၊ လက္ေလွမ်ား ေခ်ာင္းလံုးျပည့္ လႈပ္ရွားေနသည္ကို ဘြားကနဲ ေတြ႕လိုက္ရ၏။ ကမ္းေပၚတြင္၊ ေလွမ်ားေပၚတြင္ လူေတြ၊ အထုပ္အပိုးကိုယ္စီႏွင့္ သြားလာလႈပ္ရွားေနၾက၏။ “ပေဟလူ” ရြာေျခ တြင္ စက္ေလွေပၚက ပစၥည္းမ်ားကိုခ်ေတာ့ ညေန (၄)နာရီခန္႕ရိွၿပီ။ ေသာင္စပ္ႏွင့္ေရစပ္တြင္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (လြတ္ေျမာက္ နယ္ေျမ) မွ ရဲေဘာ္မ်ား သံုးေယာက္တြဲ၊ ငါးေယာက္တတြဲ ၀ိုင္းစုထိုင္ေနၾကသည္ကိုေတြ႕ရ၏။ တခ်ဳိ႕က ေသာင္ျပင္ေပၚတြင္ပင္ တံုးလံုး ပက္လက္အိပ္ေနၾက၏။ ပစၥည္းမ်ားခ်ၿပီးေသာအခါ ညေနစာခ်က္စားရန္ ျပင္ဆင္ရျပန္ေလသည္။

ညၾကေတာ့ ေသာင္ျပင္ေပၚတြင္ပင္ ဖ်ာမ်ား၊ ပလပ္စတစ္မ်ားခင္းကာ အိပ္လိုက္ၾက၏။ ပစၥည္းမ်ား သယ္ပိုးေရႊ႕ေျပာင္းခဲ့ရသျဖင့္ က်ေနာ့္တကိုယ္လံုး ကိုက္ခဲနာက်င္လ်က္ရိွ၏။ သည္ေနရာေရာက္ေတာ့ မေရမတြက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျမင္ေနရသည့္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ား ကို ေတြ႕ရသျဖင့္ ပူပန္စိတ္ေလ်ာ့သြားရ၏။ သို႕ေသာ္ မာနယ္ပေလာဖက္ကမ္းဆီက၊ လက္နက္ႀကီးပစ္သံမ်ားမွာမူ ပိုမိုနီးကပ္လာေနေလ သည္။

၇။

“ေဖြးေပါလူ” ရြာ ကမ္းစပ္တြင္၊ ပစၥည္းမ်ား စုပံုထားရိွၿပီးသည့္အခါ ရြာထဲသို႕ ဦးစြာပထမ သြားႏွင့္ၿပီးမွ ေနရာထိုင္ခင္းစီစဥ္ရန္ ဆံုးျဖတ္၏။ ပစၥည္းမ်ားကို “ကြယ္သာထူး” တို႕ႏွင့္ ထားႏွင့္ကာ ကုန္းေပၚသို႕တက္လာခဲ့၏။ လမ္းတြင္ မ်က္ႏွာသိတခ်ဳိ႕ကို လူအုပ္ၾကားထဲ၌ ေတြ႕ခဲ့ရ၏။ လူတိုင္း အထုပ္အပိုးကိုယ္စီ။ တကိုယ္လံုး ဖံုအလိမ္းလိမ္းျဖင့္ … ။ စကားကိုပင္ သြက္လက္က်ယ္ေလာင္စြာ မေျပာႏိုင္၊ ႏႈတ္ မဆက္ႏိုင္ၾကေတာ့။ လူတိုင္း၏ မ်က္ႏွာမ်ားေပၚက ေသာကလက္ေရးမ်ားကို က်ေနာ္ ေကာင္းစြာဖက္႐ႈႏို္င္ခဲ့၏။ ပတ္၀န္းက်င္တခြင္လံုး၊ မိုး ေကာင္းကင္တခုလံုး အံု႕မိႈင္းျပာႏွမ္းေနသည္ေလာဟုပင္ ထင္မိ၏။

“ပေဟလူ” ရြာႏွင့္ မ်က္ေစါင္းထိုးတဖက္ကမ္း၊ “ေဖြးေပါလူ” ရြာမွာ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေစာဗိုလ္ျမ ေနထိုင္သည့္ရြာဟု သိရ၏။ “မာနယ္ပေလာ” ႏွင့္ လက္နက္ႀကီးတကမ္းစာတြင္ ရိွေသာ္လည္း ထိုင္းႏိုင္ငံဖက္ကမ္း၊ ထိုင္းႏိုင္ငံနယ္ေျမျဖစ္သျဖင့္ နအဖစစ္တပ္မ်ား၏ ရန္ကိုသိပ္ၿပီး မစိုးရိမ္ရ။ သို႕ေသာ္ ထိုင္းနယ္ျခားေစာင့္တပ္မ်ား၊ ညကတည္းက ေရာက္လာေနသည္ဟု ၾကားခဲ့ရသျဖင့္ စိတ္ပူေနမိေသး၏။ နယ္ေျမ အေနအထားမွာ လူသြားလမ္းမွအပ မည္သည့္ဆက္သြယ္ေရးလမ္းမွ် မရိွသည့္ေနရာျဖစ္သျဖင့္ ထိုင္း နယ္ျခားေစာင့္တပ္မ်ား အလံုးအရင္းႏွင့္ေေတာ့ ေရာက္မလာႏိုင္ေကာင္းရဲ႕ဟု စိတ္ကိုေဖာ့ၿပီး ေတြးထားရ၏။ အေျခအေနေပးပါက “ေဖြးေပါလူ” ရြာတြင္ တရက္ႏွစ္ရက္တန္သည္ နားကာ ၊ ေသာလဲထရြာ၊ မယ္စာရင္းရန္းၿမိဳ႕အထိ ေဖာက္ထြက္ႏိုင္ရန္ နည္းလမ္းရွာမည္ဟု ေတြးထား၏။

“ေဖြးေပါလူ” ရြာ ကမ္းပါးေပၚအတက္တြင္ အလြန္နီးကပ္ေသာတေနရာမွ၊ လက္နက္ႀကီးေပါက္ကြဲသံထြက္ေပၚလာသျဖင့္ လူေတြ အားလံုး ေနရာတြင္ပင္ ၀ပ္ကာေနရာယူလိုက္ၾက၏။ သို႕ေသာ္ မာနယ္ပေလာဖက္ကမ္းဆီက ေပါက္ကြဲျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ခ်က္ခ်င္းသိကာ ခရီးဆက္ၾကရ၏။ လူအုပ္ၾကားထဲတြင္ လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း အသိမိတ္ေဆြမ်ားကို က်ေနာ္ရွာေနမိသည္။ ေတြ႕လွ်င္ သူတို႕ႏွင့္ ၫိွႏိႈင္းတို္င္ပင္ကာ ေနရာထိုင္ခင္းကိစၥ စီစဥ္မည္ဟုေတြး၏။ ထိုစဥ္မွာပင္ လူအုပ္ထဲ၌ အမ်ဳိးသမီးတဦးကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ က်ေနာ္ေတြ႕လိုက္ရေလ သည္။

ေခါင္းေပၚတြင္ လင္ဗန္းတခ်ပ္ကိုရြက္ထားသည့္ အမ်ဳိးသမီးတဦး။ လင္ဗန္းေပၚတြင္မူ ဟင္းသီးဟင္းရြက္လိုလို၊ အေၾကာ္လိုလို အရာ၀တၳဳမ်ားကို မ်က္ႏွာသုပ္ပု၀ါ အစုပ္တထည္ႏွင့္ အုပ္ထား၏။ လူအုပ္ကိုေက်ာ္ၿပီး ၾကည့္ရသျဖင့္၊အမ်ဳိးသမီး၏မ်က္ႏွာကို သဲကြဲစြာ က်ေနာ္ မျမင္ရ။ က်ေနာ့္ေရွ႕က လူတခ်ဳိ႕ကို အလ်င္အျမန္ေက်ာ္တက္ကာ၊ က်ေနာ္ေတြ႕လိုက္ရသည့္ အမ်ဳိးသမီးဆီလွမ္းလာခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ လူအုပ္ထဲတြင္ ထိုအမ်ဳိးသမီးကို က်ေနာ္ မေတြ႕ရေတာ့။ လူတခ်ဳိ႕မွာ အုပ္စုလိုက္ခြဲကာ ရြာထဲသို႕၀င္သြားေနၾက၏။ အခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္ၾကာသည္အထိ ထိုအမ်ဳိးသမီးကို က်ေနာ္ရွာေနမိသည္။ သို႕ေသာ္ လံုး၀မေတြ႕လုိက္ရေတာ့။

“ေဒၚဂ်ဳံကေတာ့ ဆရာႏိုင္၀င္းေဆြနဲ႕ အတူတူမရိွေတာ့ဘူးဗ်၊ ဆရာကလည္း ေဒၚဂ်ဳံတို႕ေခၚရာ မလုိက္ေတာ့ဘူးတဲ့၊ ေဒၚဂ်ဳံတို႕ သားအမိလည္း ဆရာႏိုင္၀င္းေဆြကိုထားၿပီး ဒီဖက္ကမ္းကိုကူးလာၾကတာ၊ ေဒၚဂ်ဳံကေတာ့ အေၾကာ္ေရာင္းၿပီး စားစရိတ္၊ ခရီးစရိတ္ရွာေနရ တယ္လို႕ ေျပာတာပဲ ကိုၿငိမ္း၊ ဒါေပမယ့္ ပဒိုမန္းရွာကေတာ့ ဆရာ့ကို ရေအာင္ေခၚလာရမွာပဲလို႕ေတာ့ ေျပာတယ္လို႕ က်ေနာ္ၾကားခဲ့ရတယ္”

က်ေနာ္ … အသက္႐ႉမ၀ႏိုင္ေအာင္ ေၾကကြဲေနမိသည္။ ဆရာ “ႏိုင္၀င္းေဆြ” တေယာက္ ရန္သူသိမ္းပိုက္ေတာ့မည့္ “မာနယ္ပေလာ” က၊ အိမ္ကေလးတလံုးထဲ၊ တေယာက္တည္း ရိွေနခဲ့ၿပီလား … ။ က်န္ေနရစ္ခဲ့ၿပီလား။ သူ႕ကို ဘယ္သူမွ ကယ္ထုတ္ မလာႏိုင္ၾကေတာ့ဘူးလား။

“ေဖြးေပါလူ” ရြာ ကမ္းပါး၊ လူသြားလမ္းေဘး၊ ဖုန္ထုႀကီးေအာက္တြင္ က်ေနာ္တေယာက္တည္း ထိုင္ေနစဥ္ “ပေဟလူ” ရြာကအထြက္၊ လမ္းတြင္ ရဲေေဘာ္ ကိုစိုး၀င္းညိဳေျပာခဲ့သည့္ ဆရာႏိုင္၀င္းေဆြမိသားစု၏ သတင္းကို က်ေနာ့္နားထဲ၌ ၾကားေနခဲ့ေလသည္။

၈။

၁၉၉၅-ခု … ေဖေဖာ္၀ါရီလ … ၆-ရက္၊ တနလၤာေန႕၊ ထုိင္းႏုိင္ငံနယ္စပ္၊ ေဖြးေပါလူရြာ။

သူ႕ကို ဘုရားစင္ေအာက္တြင္ တေယာက္တည္း တင္ပလႅင္ေခြထိုင္ကာ တရားအာ႐ံုျပဳေနသည္ကို က်ေနာ္ေတြ႕ရသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ အေႏွာက္အယွက္မျပဳဘဲ ေနာက္ေဖးခန္းသို႕ က်ေနာ္၀င္လာခဲ့သည္။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲတြင္ ရဲေဘာ္ဆယ္ေယာက္ခန္႕ ထမင္းစားေန သည္ကို ေတြ႕ရ၏။ ဗိုလ္မႉးခ်စ္ေမာင္ (ရလလဖ အတြင္းေရးမႉး)ႏွင့္ ေတြ႕ရန္ အိမ္ေရွ႕ဖက္သို႕ ျပန္ထြက္ခဲ့သည္။ ဗိုလ္မႉးခ်စ္ေမာင္ႏွင့္ေတြ႕ကာ သူ၏ က်န္းမာေရးအေျခအေနကိုေမးသည္။ ဗိုလ္မႉးခ်စ္ေမာင္မွာ က်ေနာ့္ကို လက္ခံစကားေျပာဘို႕ပင္ အခ်ိန္မရရွာပါ။ သူ႕က်န္းမာေရး အေျခအေနမေကာင္းသည့္ အေၾကာင္းကိုသာ ေျပာျပႏိုင္၏။ သူ႕ကို ပဒိုမန္းရွာ၏အစီအစဥ္ျဖင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံဖက္ကမ္းအထိ ေခၚလာႏုိင္ခဲ့သည္ ကိုပင္ ကံေကာင္းသည္ဟု ဆိုရပါမည္။ ဗိုလ္မႉးခ်စ္ေမာင္တို႕အဖြဲ႕သည္လည္း သည္ကေန႕ ညေနမွာပင္ တပ္မဟာ (၆)နယ္ေျမသို႕ ဆုတ္ခြါ ေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရ၏။ သူ႕အတြက္ ဘယ္လိုအစီအစဥ္ရိွသလဲဟုေမးေတာ့ ဗိုလ္မႉးခ်စ္ေမာင္မွာ ေရရာတိက်စြာ ေျဖႏိုင္ျခင္းမရိွ။

ဧည့္ခန္းထဲသို႕၀င္ကာ သူ႕ေရွ႕တြင္ က်ေနာ္ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ လက္ထဲတြင္ပါလာသည့္ ကင္မရာႏွင့္ သူ႕ကိုခ်ိန္လုိက္သည္။ ထိုအခါ ၾကမွပင္ သူသည္ ရုတ္တရက္ က်ေနာ့္ကို ခုန္အုပ္ေတာ့မလို ထရပ္လုိက္၏။ ေမွ်ာ္လင့္မထားသျဖင့္ က်ေနာ့္မွာ လက္ထဲက ကင္မရာကို အေယာင္ေယာင္အမွားမွားႏွင့္ ေဘးသို႕ခ်ထားလိုက္ရ၏။ သူသည္ ဘုရားစင္ေအာက္တြင္ ျပန္ထိုင္ကာ မ်က္လံုးစံုမွိတ္လ်က္ ၿငိမ္သက္သြားေလသည္။

ထိုေန႕ညက ဗိုလ္မႉးခ်စ္ေမာင္တိုိ႕အဖြဲ႕ လုံၿခံဳရာေနရာသို႕ ဆက္လက္ထြက္ခြါသြားၾကေၾကာင္း သိရ၏။ သူကမူ မည္သူႏွင့္မွ်စကား မေျပာ။ ထမင္းမစား။ ဘုရားစင္ေအာက္မွာပင္ တဦးတည္း တရားထိုင္ေနခဲ့ေလသည္။

၉။

၂၀၀၅-ခု …၊ ဧၿပီလ၊ ၁၈-ရက္၊ တနလၤာေန႕။

စာအုပ္စင္ေပၚက စာအုပ္(၈)အုပ္ကို ေရြးၿပီး စားပြဲေပၚတြင္ တင္ထားလိုက္သည္။ သူ၏ရင္ေသြးမ်ားျဖစ္သည့္ “မဟူရာေမတၱာ” ၊ “မသိန္းရွင္ဆီပို႕ေပးပါ” ၊ “ေႏြတည” ၊ “ည အသေခ်ၤ” ၊ “ျမစပယ္႐ံု” ၊ “အခ်စ္ည” ၊ “ဘ၀စာမ်က္ႏွာမ်ား” ႏွင့္ “ေရဆန္လမ္း” စာအုပ္မ်ားကို တအုပ္ခ်င္းကိုင္တြယ္ၾကည့္႐ႈရင္း “သူ႕” ကို သတိရေနသည္။ သူကြယ္လြန္ခဲ့သည္မွာ (၁၀)ႏွစ္ တင္းတင္းျပည့္ခဲ့ၿပီ။ သူ႕ကို ေလးစားခ်စ္ခင္သူ တစုက သူကြယ္လြန္ျခင္း (၂)ႏွစ္ေျမာက္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ကဗ်ာစာအုပ္ထုတ္ေ၀ခဲ့၏။ “ေရဆန္လမ္းသို႕အျပန္” ဟု အမည္ေပးခဲ့၏။ ယင္း စာအုပ္တြင္ သူကြယ္လြန္သည့္ေန႕ကို အတိအက်ေဖာ္ျပသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ( ၂၄-၂-၁၉၉၅)

က်ေနာ့္အသိထဲတြင္မူ သူကြယ္လြန္သည့္ “လ” ႏွင့္ “ခုႏွစ္” ကိုသာ အတိအက်သိရိွႏိုင္ၿပီး ေန႕ရက္ကိုမူ မည္သူမွ်အတိအက် မသိရိွႏိုင္ဟု ယူဆေနမိသည္။ အမွန္တကယ္အားျဖင့္ “ေဖြးေပါလူ” ရြာတြင္ ေနာက္ဆံုးက်န္ရစ္ခဲ့သည့္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ား၊ စစ္႐ႈံးရဲေဘာ္ မ်ားထဲ၌ သူ႕ကို ႏိုင္ငံေက်ာ္စာေရးဆရာ “ႏိုင္၀င္းေဆြ” ဟု သိသူ တေယာက္မွ်မရိွ။ ထိုင္းႏိုင္ငံနယ္စပ္ ေတာအုပ္မ်ား၏အလယ္တြင္ စိတ္ေ၀ဒနာခံစားေနရသူ “သူ႕” ကို နားလည္ခြင့္လႊတ္ကာ ကူညီေဖးမေပးႏုိင္မည့္သူ တဦးမွ်မရိွႏိုင္။ နအဖတပ္မ်ား၏ လက္နက္ႀကီး တကမ္းစာအကြာ ထိုင္းနယ္ျခားေစာင့္တပ္မ်ား ေျခခ်င္းလိမ္ရိွေနၿပီး ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္မ်ား ၀ါးအစည္းေျပသလို လက္နက္မဲ့ ဥဒဟို ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ေနၾကရသည့္ ေခတ္ပ်က္ကာလတခုတြင္ သူ႕ကို လူဆိုးလူေကာင္း ခြဲျခားဆက္ဆံရန္မွာလည္း သူ႕က်န္းမာေရး အေျခအေနက အကူအညီမရႏိုင္ေတာ့။

က်ေနာ့္အေတြးထဲတြင္ ၁၉၁၇-ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာေတာ္လွန္ေရးအၿပီး၊ အာဏာရွင္စက္ကြင္းမိလ်က္ ဆိုက္ေဗးရီယားမဲဇာေတာ တြင္ မထင္မရွားေသဆံုးသြားရသည့္ ရဟူဒီကဗ်ာဆရာ “အိုစစ္မင္ဒယ္လ္စတန္း” ကို ေတြးေနမိသည္။ ကဗ်ာဆရာ “အိုစစ္မင္ဒယ္လ္စတန္း” မည္သည့္ေန႕က မည္သည့္ေနရာတြင္ မည္သည့္အတြက္ ေသဆံုးခဲ့ရသည္ကို ယခုအထိ မည္သူမွ်အတိအက် ေျပာမျပႏိုင္ခဲ့။

“ႏိုင္၀င္းေဆြ” သည္ေကာ … ။

မုန္တို္င္းတခုေအာက္တြင္ ေၾကြရြက္တခ်ဳိ႕လြင့္ပါ ေပ်ာက္ကြယ္ရသည္မွာ ဘာမွ်ေတာ့မဆန္း။ သို႕ေသာ္ ဤသစ္ရြက္တရြက္ ေၾကြလြင့္သြားရပံုမွာ တကယ့္ကို ဂႏၱ၀င္ေျမာက္ ေရာမႏိၱက ဆန္လြန္းလွေခ်၏။ ။

(ဒီ၀တၳဳေလးကေတာ့ ဆရာႏိုင္၀င္းေဆြႏွင့္က်ေနာ္ ေနာက္ဆံုး ေတြ႕ဆံုခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကို မွတ္တမ္းတင္တဲ့ သေဘာပါပဲ။ ဆရာႏိုင္၀င္းေဆြ အေပၚမွာ စိတ္၀င္စားၾကသူေတြ သူ႕၀တၳဳေတြကို ႏွစ္သက္ၾကသူေတြအတြက္ ဒီ၀တၳဳတိုေလးက တစံုတရာ မွတ္တမ္းမွတ္ရာ တခုအျဖစ္ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္လိမ့္မယ္လို႕ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။)

လေရာင္ေအာက္က ေခြးအမ်ား

(က)
စစ္ေတာင္းျမစ္ရဲ႕မ်က္ေစာင္းထိုး တဖက္ကမ္းထိပ္။ က်ိန္ေတာေျမာင္သုႆာန္ ကုန္းေပၚတြင္ လေရာင္မ်ား ဖြဲဖြဲဆုပ္ဆုပ္က်ေနေလသည္၊ စစ္ေတာင္းျမစ္အတြင္း ခုန္ဆင္းခ်လာသည့္လမင္းသည္ လအစင္းငယ္ေပါင္းေထာင္ေသာင္းခ်ီၿပီး ပြားထုတ္ လိုက္၏။ လေရာင္တခ်ိဳ႕မွာ ေသာင္ျပင္ေပၚတြင္ လူးလွိမ့္ေန၏။၀ါးတ႐ိုက္ခန္႔ မရွိတရွိ ကမ္ပါးယံေအာက္တြင္မူ အေမွာင္ရိပ္သန္းေနေလသည္။ ယခုလို လေရာင္အခ်မ္းသာဆံုးညမ်ိဳးဆိုလ်ွင္ မည္သည့္အခါမွ က်ေနာ္အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ပါ။ ေသာင္ပုရြာ ထိပ္တြင္ရွိသည့္ တဲတလံုးထဲတြင္ အိမ္သားအားလံုးအိပ္ေပ်ာ္ေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။ အိပ္ယာထဲမွ က်ေနာ္ ထလာခဲ့သည္။ တဲေပၚက အသာအယာဆင္းလိုက္သည္။ စစ္ေတာင္းျမစ္ကမ္းနဖူးေဘးက လူသြား လမ္းေလးေပၚ ေရာက္လာခဲ့သည္။ စစ္ေတာင္း ျမစ္ကို ေက်ာ္ကာ က်ိန္ေတာေျမာင္သုႆာန္ကုန္းဆီ လွမ္းၾကည့္သည္။ လေရာင္မ်ားမွာ သုႆာန္ကုန္းေပၚတြင္ ေငြစေရႊစမ်ားကို ဖြဲဖြဲလြင့္လြင့္ႀကဲခ်လ်က္ ရွိၾက၏၊ သုႆာန္ကုန္းဆီကမူ ဘာသံမ်ွ မၾကားရေသး။
လြန္ခဲ့သည့္ (၄) ရက္ခန္႔က က်ိန္ေတာေျမာင္သုႆာန္တြင္ လူႏွစ္ေယာက္ကို ေျမျမဳပ္သၿဂိဳဟ္ခဲ့ၾက၏။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး တလအၾကာတြင္ အေရွ႕႐ိုးမေတာင္ေျခသို႔ အင္ဖက္ေကာက္သြားၾကရာမွ ငွက္ဖ်ားမိၿပီး ျပန္လာၾကသည့္ ငယ္ရြယ္သူ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦး၏ အေလာင္းမ်ားကို ေျမျမဳပ္သၿဂိဳဟ္ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္၊ က်ေနာ္ႏွင့္ ရင္းႏွီးခင္မင္သူမ်ားျဖစ္သျဖင့္ အသုဘပို႔သူမ်ားထဲတြင္ က်ေနာ္လည္း ပါလာခဲ့၏၊ အသုဘပို႔သူ (၁၀)ေယာက္ခန္႔သာ ရွိသည္။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလံုး ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ တညသာျခားၿပီး ေသဆံုးသြားခဲ့ၾက၏။
လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလံုးတြင္ ႏွစ္ဘက္မိဘမ်ားလည္းမရွိၾက။ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းမ်ားမွာလည္း ႏြမ္း ပါးလြန္းၾက၏။ ထို႔ေၾကာင့္အေလာင္းႏွစ္ေလာင္းစလံုးကို ဖ်ာႏွင့္ပင္လိပ္ကာ အသုဘခ်ခဲ့ၾက၏။ က်ိန္ေတာေျမာင္သုႆာန္ကုန္းထဲတြင္ လူတစုသည္ တိတ္ဆိတ္စြာ ရပ္ေနၾက၏။
“ ေနာက္ထပ္ေလးရက္ဆိုရင္ လျပည့္ေတာ့မယ္ ဆရာေလး။ လူေသအေလာင္းေတြကလည္း ရွိေနေတာ့ လျပည့္ညဆိုရင္ ဒီသုႆာန္ကုန္းထဲကို ေခြးအ ေတြ လာၾကမွာ ေသခ်ာတယ္”
အေလာင္းခ်ထားသည့္ က်င္းထဲသို႔ ေျမႀကီးခဲတခ်ိဳ႕ ပစ္ခ်ေနစဥ္ က်ေနာ့္ေဘးက ရြာသားတေယာက္ ေျပာခဲ့သည့္စကား။
ေသာင္ပုရြာထိပ္ ကမ္းပါးယံေပၚမွတဆင့္ မ်က္ေစာင္းထိုးတဖက္ကမ္း က်ိန္ေတာေျမာင္သုႆာန္ကုန္းဆီ အာ႐ံုစိုက္ၿပီး ၾကည့္သည္။ အာ႐ံုစိုက္ၿပီး နားေထာင္သည္။ မည္သည့္အရိပ္အေယာင္ကိုမ်ွ မျမင္ရ။ မၾကားရ။
ကမ္းပါးယံေပၚမွ ဆင္းကာ ျမစ္ထဲကေသာင္ျပင္ေပၚ က်ေနာ္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ေရစပ္ႏွင့္ ငါးလွမ္းမ်ွ အကြာတြင္ ရွိသည့္ ကုကၠိဳပင္ျမစ္ဆံုႀကီးေပၚတြင္ အက်အနေနရာေရြးကာ ထိုင္လိုက္သည္။ လေရာင္မ်ားမွာ စစ္ေတာင္းျမစ္ထဲသို႔ အံုႏွင့္က်င္းႏွင့္ ဆင္းခ်လာေနၾကျပန္သည္။
(ခ)
မေဒ၀ီသည္ က်ေနာ့္ကို မၾကည့္ဘဲ အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကၿပီျဖစ္သည့္ သားသံုးေယာက္ေဘးတြင္ ယပ္ခပ္ ေပးလ်က္ ရွိ၏။ က်ေနာ္ ကလည္း မေဒ၀ီကို မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္မိေအာင္ သတိထားၿပီး ေနေနမိသည္။ ယခုဆိုလွ်င္ ည (၈) နာရီ ထုိးကာနီးၿပီျဖစ္ သည္။ နာရီကို ၾကည့္ကာ က်ေနာ့္စိတ္ေတြ ေလးလံလ်က္ ရွိသည္။ သည္ၾကားထဲ မေဒ၀ီႏွင့္လည္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္ၿပီး စကားမေျပာရဲ။ ထို႔ေၾကာင့္ ထမင္းစားခံုကို အ၀တ္စုတ္ျဖင့္ ေျပာင္စင္ေအာင္သုတ္ကာ စားပြဲေဘးတြင္ စာထိုင္ေရးခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနခဲ့ရ၏။
စားပြဲေဘးတြင္ ထိုင္ေနရင္း က်ေနာ့္စိတ္ထဲ စိုးရိမ္စိတ္ကို ေျဖသိမ့္ႏိုင္ဖို႔သာ ႀကိဳးစားေနရျပန္သည္။ အကယ္၍မ်ား က်ေနာ္ ရည္မွန္းထားသည့္အတိုင္း ျဖစ္မလာႏိုင္ခဲ့လွ်င္ ... ။ မေဒ၀ီ ဘက္သို႕ မသိမသာ အကဲခတ္သလို လွမ္းၾကည့္မိျပန္သည္။ မေဒ၀ီသည္လည္း က်ေနာ္ေတြးသလို က်ေနာ္စိတ္ပူသလို ျဖစ္ေနလိမ့္မည္ကို က်ေနာ္ အတတ္သိသည္။
ဒီကေန႔ေန႔လယ္ပိုင္းက က်ေနာ္သည္ စက္ေလွတစင္းေပၚတြင္ မတ္တပ္ရပ္ေနခဲ့သည္။ လက္ထဲတြင္ စကားေျပာခြက္ကို ကိုင္ထားခဲ့၏။ စက္ေလွဆရာက ေသာင္ပုရြာဘက္သို႔ စက္ေလွဦးကို လွည့္ကာ စက္ေလွကို ျဖည္းျဖည္းသာ ေမာင္း၏။
“ ေသာင္ပုရြာ ေတာင္သူလယ္သမားအေပါင္းတို႔ခင္ဗ်ား- ေသာင္ပုရြာက အဖိႏွိပ္ခံေတာင္သူလယ္သမား အေပါင္းတို႔ခင္ဗ်ား အခု ဒီအခ်ိန္က စၿပီး လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း (၂၆) ႏွစ္လံုးလံုး က်ေနာ္တို႔အေပၚ ဖိနင္းထားတဲ့ ပါတီေကာင္စီ စနစ္ဆိုးႀကီးကို က်ေနာ္တို႔ တြန္းလွန္ခ်လိုက္ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ပါတီေကာင္စီေတြရဲ႕ အမိန္႔ၾသဇာအာဏာဟူသမ်ွကို က်ေနာ္တို႔ သပိတ္ေကာ္မတီက သိမ္းယူလိုက္ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္က စၿပီး စစ္ေတာင္းျမစ္အေရွ႕ဖက္ အေနာက္ဖက္ကမ္းမွာ ရွိၾကတဲ့ ေက်းရြာ ေတာင္သူလယ္သမားအားလံုး ပါတီေကာင္စီစနစ္ဆိုးႀကီးလက္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္သြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုလို သပိတ္ေကာ္မတီရဲ႕ ေၾကညာခ်က္ကို ေထာက္ခံတယ္ဆိုရင္ ဒီကေန႕ည (၉) နာရီတိတိအခ်ိန္မွာ ပါတီေကာင္စီမေကာင္းဆိုး၀ါးစနစ္ဆိုးႀကီးကို ေမာင္းထုတ္တဲ့အေနနဲ႕ သံပံုးတီးၾကပါလို႔ က်ေနာ္ တပ္လွန္႔ႏိႈးေဆာ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား ”
ယခုအခ်ိန္ထိ က်ေနာ့္နားထဲတြင္ ဓာတ္စက္က ထြက္ေပၚလာသည့္ က်ေနာ့္အသံႏွင့္ စက္ေလွသံမ်ားကို ခပ္သဲ့သဲ့ၾကားေန ရေသး၏။ ရွစ္နာရီခြဲေသာအခါ တဲေပၚတြင္ထိုင္ၿပီး မေနႏိုင္ေတာ့။ တဲေအာက္သို႔ ဆင္းလိုက္သည္။ တဲေရွ႕ကေျမကြက္လပ္ တြင္ ထြက္ၿပီး မတ္တပ္ရပ္သည္။ ေလကို၀ေအာင္ ႐ႉရိႈက္သည္။ ေသာင္ပုတရြာလံုး ထူးထူးျခားျခား တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ လြန္းသည္ဟု ထင္မိသည္။
ကြက္လပ္ေပၚတြင္ ရပ္ေနရင္းမွာပင္ သစ္ပင္ထိပ္ဖ်ားေပၚ ေမးတင္လာသည့္ လမင္းႀကီးကို က်ေနာ္ ေတြ႔လိုက္ရ၏။ က်ေနာ့္ ခႏၶာကိုယ္တခုလံုး ေသြးမ်ားဆူပြက္လာကာ ခြန္အားမ်ားျပည့္လာရ၏။ က်ေနာ့္အေပၚ - က်ေနာ္ႏွင့္ ေနာက္က တဲေခါင္မိုးေပၚ - ေျမကြက္လပ္ေပၚ - ေသာင္ပုတရြာလံုးအေပၚ လေရာင္မ်ား တစတစ လႊမ္းျခံဳလာခဲ့၏။
မည္သည့္ရြာ မည္သည့္ေဒသကမွန္းမသိ။ အလြန္မတန္ကြာေ၀းလွသည့္ တေနရာမွ မိုးၿခိမ္းသံသဲ့သဲ့ ၾကားရသလို ရွိသည္ဟု ထင္မိေနစဥ္ မိုးၿခိမ္းသံမ်ားမွာ လႈိင္းလံုးမ်ားပမာ ဆင့္ကာဆင့္ကာ နီးလာ၏။
က်ေနာ့္လက္ထဲက ဒန္အိုးအဖံုးတခ်ပ္ကို တုတ္တေခ်ာင္းႏွင ့္႐ိုက္ေနစဥ္ တဲကေလးဆီ လွမ္းၾကည့္မိသည္။ တဲေပါက္၀တြင္ သားသံုးေယာက္ကို ဖက္ကာ အံ့ၾသတုန္လႈပ္စြာ ရပ္ေနသည့္ မေဒ၀ီတို႔ သားအမိတေတြကို လေရာင္ေအာက္တြင္ အထင္းသားေတြ႔ရ၏။
လေရာင္မ်ားသည္ သံပံုးတီးသံမ်ားႏွင့္ အတူ ေရာက္လာခဲ့ေလၿပီ၊၊
(ဂ)
“ က်ေနာ္ကေတာ့ သပိတ္စခန္းကို ခဏတျဖဳတ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဖ်က္ေစခ်င္တယ္။ မနက္ဖန္မနက္က်ရင္ ေတာင္ငူအထိ က်ေနာ္သြားၿပီး ဟိုမွာရွိတဲ့ သပိတ္အင္အားစုေတြနဲ႕ တိုင္ပင္ၾကည့္မယ္။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ သပိတ္ေကာ္မတီ၀င္ေတြ။ ၀ိုင္း၀န္း ၀န္းရံေပးၾကသူေတြအားလံုး ႏိုးႏိုးၾကားၾကား စည္းစည္းလံုးလံုးရွိမွ ရမယ္။ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းတယ္ဆိုတာပဲ အတိအက်သိရေသးတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အားလံုး၀ိုင္းစဥ္းစားၿပီး လုပ္သင့္တာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီး လုပ္ၾကတာေပါ့ ”
က်ေနာ့္စကားအေပၚမူတည္ကာ ေရအိုးစင္ေက်းရြာအုပ္စု သပိတ္ေကာ္မတီ၀င္မ်ား ေဆြေႏြးညႇိႏိႈင္းခဲ့ၾက၏။ ညေန (၅) နာရီ ခန္႔တြင္ ေရအိုးစင္ေက်းရြာအုပ္စု သပိတ္စခန္းကို ယာယီအားျဖင့္ ဖ်က္သိမ္းရန္၊ ေက်းရြာ (၅) ရြာ လံုၿခံဳေအးခ်မ္းေရး အတြက္ ဆက္လက္တာ၀န္ယူထားရန္ ၊ ႏွစ္ရက္အတြင္း သတင္း အခ်က္ အလက္မ်ား စုစည္းၿပီးေနာက္ သပိတ္ေကာ္မတီ အစည္းအေ၀းက်င္းပရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾက၏။ ထို႔ေနာက္ သပိတ္စခန္းကို ဖ်က္သိမ္းခဲ့ၾက၏။
ထိုေန႔ညေနက က်ေနာ့္မွာ ထမင္းမ်ဳိမက်ႏိုင္ေအာင္ပင္ ေၾကကြဲေနမိသည္။ သပိတ္ေကာ္မီတီ၀င္မ်ား၏ လံုၿခံဳေရးအတြက္ စိတ္မခ်ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္မိသည္။ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းယူသည့္သတင္းမွာ ေရအိုးစင္ ေက်းရြာအုပ္စုအတြင္း မေကာင္းဆိုး၀ါး သတၱ၀ါတေကာင္ ၀င္ေရာက္ျဖတ္သန္းသြားသလို ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္ကုန္ၾက၏။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆႏၵျပခဲ့ၾက သည့္တိုင္ ေကာင္းကင္ေပၚက တိမ္ထုအေျပာင္းအလဲကို က်ေနာ္တို႔အားလံုး ရိပ္စားမိခဲ့ဲၾက၏။ စစ္တပ္သည္ လူထုဖက္သို႔ ေသနတ္ေျပာင္း လွည့္ခဲ့ၿပီေလာဟု သံသယ၀င္ခဲ့ၾက၏။
ေသာင္တန္းရြာထိပ္က စစ္တပ္ဂိတ္စခန္းကို ေစာင့္ၾကည့္အကဲခတ္ေနရန္ လူငယ္တခ်ိဳ႕ကို တာ၀န္ေပး၏။ က်ေနာ္ႏွင့္ သပိတ္စခန္းေကာ္မတီတခုလံုး သတိ၀ီရိယထားၿပီး အိပ္ၾကရန္ အခ်င္းခ်င္း သတိေပးခဲ့ၾက၏၊ လူနည္းစုကလြဲၿပီး တရြာလံုး လိုလို မည္သူမ်ွ မ်က္ႏွာမေကာင္းၾကေတာ့။ မည္သူမ်ွ စိတ္မခ်မ္းသာႏိုင္ၾက ေတာ့။ ကိုယ့္ၾကမၼာကိုယ္ဖန္တီးႏိုင္မည့္ အခြင့္အေရးကို ျပန္လည္ဆံုးရႈံးရေတာ့မည္ေလာဟု လူတိုင္း စိုးရိမ္လာၾကရ၏။
က်ေနာ့္တဲကေလးေရွ႕က ေျမကြက္လပ္ေပၚတြင္ လူတခ်ိဳ႕ ၀ိုင္းဖြဲ႕ထိုင္ရင္း ညဥ့္နက္လာခဲ့၏။ မည္သည့္ အတြက္ေၾကာင့္ရယ္ မသိ။ လူတိုင္းလိုလို စကားမ်ားမ်ားမေျပာမိၾက။ က်ယ္က်ယ္မဟမိၾက။ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ မရယ္ေမာႏိုင္ခဲ့ၾက။
မေဒ၀ီသည္ လူအုပ္ထဲသို႕ ေရေႏြးၾကမ္းအိုး တအိုးၿပီးတအိုး လာခ်ေပးရင္းက ညဥ့္နက္လာေသာအခါ တဲေပါက္၀၏ အဆင္းအတက္ေဘးမွာပင္ က်ဳံ႕က်ဳံ႕ေလးထိုင္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္ေနသည့္ သားသံုးေယာက္ကို ယပ္ခပ္ေပးေနခဲ့၏။ တဲေပါက္၀ မီးခြက္မီးေရာင္ေအာက္မွ မေဒ၀ီ၏ မ်က္လံုးမ်ားကို က်ေနာ္ဖတ္ရႈႏိုင္ဖို႕သာ ႀကိဳးစားေနမိျပန္သည္။ လေရာင္မွာ တဲေရွ႕က ကြက္လပ္ေပၚ တာက်ိဳးသလို သြန္က်လာခဲ့၏။ လေရာင္ေအာက္က လူတစုသည္ ၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းလြန္းလွ၏။ မည္သူမ်ွစကားမေျပာႏိုင္ၾက။ တေယာက္ႏွစ္ေယာက္က ဖ်ာၾကမ္းေပၚတြင္ ပက္လက္လွန္လဲေလ်ာင္းရင္း လေရာင္မ်ားကို ေမာ့ၾကည့္ေနၾက၏။
က်ေနာ္သည္ တဲေရွ႕ကြက္လပ္ထိပ္တြင္ ေျခစံုရပ္ေနမိသည္။ က်ေနာ့္နားထဲတြင္ ညေနပိုင္းေရဒီယိုမွ ၾကားခဲ့ရသည့္ ေၾကညာခ်က္ကို ၾကားရတခ်က္ မၾကားရတခ်က္ ျဖစ္ေနေသး၏။
ယခုလိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္မွ က်ေနာ္သည္ လေရာင္မ်ားကို ပိုမိုတမ္းတ ခ်စ္မက္ေနမိျပန္သည္။
(ဃ)
က်ေနာ္သည္လေရာင္မ်ားကို စြဲလန္းစြာႀကီးျပင္းလာခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ ကမၻာေပၚရွိ ကေလးငယ္မ်ား အားလံုး မည္သူမဆို လေရာင္ေအာက္၌ ေပ်ာ္ရႊင္စြာကခုန္ရင္း ႀကီးပ်င္းလာၾကလိမ့္ မည္ဟု က်ေနာ္ယံုၾကည္သည္။ လေရာင္ေအာက္ လူသား၏ ရင္ခုန္သံမ်ားကို ဖြဲ႔ဆိုသည့္ ပံုျပင္မ်ားစြာ ရွိခဲ့လိမ့္မည္။ လေရာင္ႏွင့္အတူ လူသားအားလံုး ၿငိမ္းခ်မ္းေမႊးျမစြာ ေနထိုင္ ႏိုင္ၾက၏။
သစ္ျမစ္ဆံုၾကီးေပၚတြင္ ထိုင္ရင္းက စစ္ေတာင္းျမစ္၏ ေရျပင္ ေပၚက လေရာင္မ်ားကို က်ေနာ္ေငးၾကည့္သည္၊ လေရာင္ မ်ားမွာ ေလတခ်က္အေ၀ွ႕တြင္ ေရျပင္ေပၚ အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာျဖစ္ကာ ျပန္႔က်ဲသြားၾကရ၏။ ျပန္႔က်ဲသြားသည့္ လအစင္းငယ္ မ်ားစြာကို လမင္းသည္ ျပန္လည္ဆက္စပ္ ဖာေထးႏိုင္ဖို႔သာ ႀကိဳးစားရ ျပန္ေလသည္။
လေရာင္ေအာက္က စစ္ေတာင္းျမစ္ ေသာင္ျပင္ေပၚတြင္ က်ေနာ္တေယာက္တည္းရွိေနသည္။ လူသားအားလံုး အိပ္ေပ်ာ္ေန ၾကၿပီ။ လေရာင္မ်ားျဖင့္ သြန္းခတ္ထားရွိသည့္ စစ္ေတာင္းျမစ္ႀကီးကို ပခံုးႏွင့္ထမ္းကာ က်ေနာ့္ဘ၀တေလ်ာက္လံုး သယ္ယူ သြားခ်င္ေလာက္ေအာင္ ခံစားတပ္မက္လာရျပန္သည္။ ထိုစဥ္အခိုက္တြင္ က်ိန္ေတာေျမာင္သုႆာန္ကုန္းဆီက အရိပ္မဲမဲတခ်ိဳ႕ ကမ္းပါးယံထိပ္တြင္ ျမင္ရသလို ရွိလိုက္၏။ ရုတ္တရက္ စိတ္ေခ်ာက္ခ်ားတုန္လႈပ္စြာ သုႆာန္ကုန္းထိပ္ကို စိုက္ၿပီး ၾကည့္သည္။ အရိပ္မဲမဲတခ်ိဳ႕သည္ သုႆာန္ကုန္း ကမ္းပါးယံထိပ္တြင္ တန္းစီၿပီးရပ္ေနၾကၿပီ။ က်ေနာ္က အသက္မ႐ႉဘဲ အရိပ္မဲမဲမ်ားကို စူးစိုက္ၿပီး ၾကည့္ေနမိစဥ္ ေခြးအ အူသံမ်ား ႐ုတ္တရက္ ထြက္ေပၚလာခဲ့ေလသည္။ ေခြးအ မ်ားသည္ က်ိန္ေတာေျမာင္ သုႆာန္ကုန္းလေရာင္ေအာက္တြင္ရပ္ကာ လေရာင္မ်ားကို ေမာ့ၾကည့္ကာ လေရာင္ မ်ားကို က်ိန္ဆဲျပစ္တင္ေနၾကသည္ေလာဟု က်ေနာ္ေတြးမိသည္။
ထိုအခ်ိန္၌ “ေခြးအမ်ားသည္ လေရာင္မ်ားကို မုန္းတီးတတ္ၾကေလ၏” ဟူေသာ သိုးေဆာင္း စကားပံုတခုကို က်ေနာ္ သတိရလာမိေလသည္၊၊
(၁၉၈၈ ၾသဂုတ္လ၏ လြမ္းေမာဖြယ္ေန႔ရက္မ်ားသို႔)

မျမင္ရတဲ့ႀကိဳး

လၻက္ရည္ဆိုင္ထဲတြင္ လူတေယာက္မွ်မရိွ။ ထို ့ေၾကာင့္ နားေအးပါးေအးႏွင့္စားပြဲတြင္ ထိုင္ၿပီးအနားယူလိုက္ဦးမည္ဟု ေတြးသည္။ လမ္းႏွင့္ေ၀းသည့္အတြင္းဖက္ ေခ်ာင္က်က်စားပြဲတြင္ ၀င္ထိုင္လိုက္၏။ လၻက္ရည္ဆိုင္ပိုင္ရွင္မိ္သားစု၀င္တဦး တေယာက္၏ အရိပ္အေယာင္ကိုမွ်မေတြ ့ရ။ သူတို ့ကိုမေတြ ့ရေသာ္လည္း္ ကိစၥမရိွပါ။ က်ေနာ္က လၻက္ရည္ေသာက္ရန္ လာျခင္းမဟုတ္။ လၻက္ရည္စားပဲြတြင္ ထုိင္ရံုမွ်သာလာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ဆယ္မိနစ္ခန္ ့ၾကာမွ ဆိုင္အတြင္းဖက္ဆီက ေျခသံၾကားရၿပီး “ ကိုေအးခက္ ” ကိုက်ေနာ္ေတြ ့ရသည္။ ကုိေအးခက္က က်ေနာ့္ကို တခ်က္ၿပံဳးျပကာ၊ အတြင္းခန္းထဲ ျပန္၀င္သြားခဲ့၏။ သူက က်ေနာ့္ကို “ ဘာသံုးေဆာင္ခ်င္ပါသလဲ ” ဟုပင္ မေမး။ ဆိုင္ထဲ၀င္လာကတည္းက မည္သည့္အသံမွ်မျပဳပဲ တဦးတည္း စားပြဲတြင္၀င္ထိုင္ေနသူ က်ေနာ့္ကို “ ကိုေအးခက္ ” က သေဘာေပါက္ၿပီး ျဖစ္၏။ ထို ့ေၾကာင့္ သူက က်ေနာ့္ကို ဘာမွ်မေမး ။
ေနာက္ထပ္ဆယ္မိနစ္ခန္ ့ရိွေသာအခါ၊ ကိုေသာင္းလိႈင္တို့့္အဖြဲ ့ေရာက္လာၾက၏။ က်ေနာ္ရိွရာစားပြဲတြင္ ၀င္ထိုင္ၾက၏။ သူတို ့အားလံုး ေခြ်းတလံုးလံုး၊ သံတလံုးလံုး…။
“ ဘယ္လိုလည္း အလုပ္ၿပီးသြားၾကၿပီလား၊ အေျခအေနေကာင္းရဲ ့လား၊ က်ဳပ္မွာေတာ့ တျပားမွမရိွဘူး ”
“ အလုပ္ကေတာ့ ၿပီးသြားပါၿပီ၊ အဘက လၻက္ရည္ဖိုးတခြက္စာပဲေပးတယ္၊ က်ဳပ္တို ့လည္း ထင္းေတြအားလံုး ခြဲေပးၿပီးမွ သြားေတာင္းတာ မွားသြားတယ္။ မၿပီးခင္သြားေတာငး္ရင္ ႏွစ္ခြက္ဖိုးေလာက္ေတာ့ ရႏိူင္တယ္ ”
“ ဒါျဖင့္ က်ဳပ္တို ့မဲခ်ရဦးမွာေပါ့ ”
“ မခ်နဲ ့၊ တခြက္ထဲမွာၿပီး၊ ေရေႏြးေရာၿပီး ေလးေယာက္စလံုးေသာက္မယ္ ”
“ ဟာ ဒါေတာ့သေဘာမတူဘူး၊ မေသာက္ရရင္ ေနပေစ၊ ေသာက္ရရင္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းပဲေသာက္မယ္ ”
သို ့ႏွင့္က်ေနာ္တို ့ေလးေယာက္၊ (၁)ဘတ္ေစ့ကို ေခါင္းပန္းလွန္ၾက၏။ ကံအားေလ်ာ္စြာ “ ကိုေသာင္းလိႈင္ ” က “ ေခါင္း ” ခ်ည္းပဲက်ကာ အႏိူင္ရသြား၏။ ထို ့ေၾကာင့္ လၻက္ရည္တခြက္မွာလိုက္၏။ “ ကိုေအးခက္ ” က ၊ လၻက္ရည္တခြက္ကို ကိုေသာင္းလိႈင္၏ေရွ ့တြင္ လာခ်ေပးသြားေလသည္။
ခဏမွ်ၾကာေသာအခါ ဆိုင္ထဲသို ့လူတခ်ဳိ ့၀င္လာၾက၏။ ေရွ ့ဆံုးက အသက္(၅၀)ခန္ ့အရြယ္္ပုဂၢဳိလ္တဦး ေခါငး္ေဆာင္ ကာ လူ(၆)ေယာက္ စားပဲြတြင္၀င္ထိုင္ၾက၏။ က်ေနာ္တို ့တသိုက္ ဆုိ္င္ထဲ၀င္လာစဥ္တုန္းက ေအးတိေအးစက္ရိွလွသည့္ ဆိုင္ရွင္ မိသားစုမွာ က်ေနာ္တို ့ေနာက္မွ၀င္လာသည့္ လူအုုပ္၏အသံကိုၾကားေသာအခါ၊ ပ်ာယါခတ္ကုန္ၾက၏။ ေရေႏြးအိုး ခ်သူကခ်၊ စားပြဲခံု သုပ္သူကသုပ္ လုပ္ၾက၏။
“ ဟဲေတာ္…၊ ေခြးကေလးကလွလိုက္တာ၊ ဒါ…ဆရာဦးလွေဖ ေခၚလာတဲ့ေခြးကေလးဆိုတာ ဒါပဲျဖစ္မယ္၊ ၾကည့္ပါအုန္း၊ ကုလားထို္င္ေပၚအက်အနတက္ၿပီး အိပ္ေနလိုက္တာ ”
ဆိုင္ရွင္ “ မၿပံဳး ” က၊ ေျပာေျပာဆိုဆို မုန္ ့ေျခာက္တခုကိုယူကာ၊ ေခြးကေလး၏ ေခါင္းနားတြင္ ခ်ေပးလိုက္၏။
“ မလုပ္နဲ ့မၿပံဳး၊ ဒီေကာင္က မၿပံဳးတို ့မုန္ ့ေတြစားမယ့္ေကာင္ မဟုတ္ဘူး၊ သူ ့အတြက္္ မုန္ ့သပ္သပ္၀ယ္ထားေပးရတယ္၊ သိပ္ကိုႀကီးက်ယ္တာ ”
ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ မ်က္ေစ့မိွတ္ၿပီးမွိ္န္းေနသည့္ ေခြးကေလး။ အေမြးထူထူမ်ားၾကားမွ မ်က္လံုးကိုဖြင့္ၾကည့္၏။ မုန္ ့ ေျခာက္ကို တခ်က္နမ္းၾကည့္၏။ ၿပီးေတာ့ မ်က္လံုးမ်ားကို ျပန္မွိတ္ထားလိုက္၏။ သူ ့ပံုသ႑န္မွာ မုန္ ့ေျခာက္ကို စားစရာဟူ၍ပင္ အသိအမွတ္ျပဳပံုမရပါ။
“ ကဲ၊ ငါမေျပာဘူးလား..၊ ေဟ့…ေမာင္ထြန္းေမာင္လုပ္ကြာ၊ ဒီေကာင့္မုန္ ့တခုေလာက္ ခ်ေကြ်းလိုက္ပါ၊ ထၿပီး နမ္းၾကည့္ပံု ေထာက္ရင္ ဆာေနၿပီနဲ ့တူပါတယ္ ”
“ ေအာင္မေလး၊ ႀကီးက်ယ္လိုက္တာေနာ္၊ ဆရာရယ္၊ သူမ်ားေတြ ဒီေခြးကေလးအေၾကာင္းေျပာေနတာ ႏွစ္ရက္သံုးရက္ ရိွၿပီ၊ ဒီေလာက္ႀကီးက်ယ္မွန္း အခုမွပဲ ယံုရေတာ့့တယ္ ”
“ ဟဲ့ဟဲ့၊ မေဌးရဲ ့နင့္မုန္ ့ဖိုး ငါေပးပါ့မယ့္၊ လႊင့္ေတာ့မျပစ္လိုက္နဲ ့၊ သူက ထိရံုပဲထိတာပါ၊ အလကားျဖစ္ပါဦးမယ္္ ”
“ အလကားမျဖစ္ပါဘူး ဆရာရယ္၊ သူမစားေတာ့လည္း စားတဲ့သူရိွရင္ ေကြ်းရမွာေပါ့…ဟဲ..ဟဲ ”
မေဌးက ဦးလွေဖႏွင့္ စကားေျပာရင္းက က်ေနာ္တို ့စားပြဲ၀ိုင္းဆီ မ်က္လံုးေဒါင့္ကပ္ၿပီး ၾကည့္၏။ က်ေနာ္တို ့အားလံုးက မ်က္လံုးမ်ားကို အသါအယါျပန္ရုပ္ထားလိုက္ၾက၏။
“ ေအာ္…ကိုၿငိမ္းေ၀တို ့၊ ေသာက္ၿပီးၾကၿပီလား၊ လုပ္ေလ၊ က်ေနာ္ တိုက္မွာေပါ့ ”
“ ဟာ…၊ ရပါတယ္ဆရာရယ္၊ ေန..ေနပါ၊ က်ေနာ္တို ့ေသာက္ၿပီးပါၿပီ ”
ၿပံဳးေနေသာ က်ေနာ္တို ့မ်က္ႏွာမ်ား အလိုလို ဘရိတ္အုပ္မိသြားရ၏။ လူေလးေယာက္ထဲက မဲက်လို ့လၻက္ရည္ေသာက္ ခြင့္ ရသူက လာတဲ့လာဒ္ကိုဆီးၿပီး ပိတ္လိုက္သျဖင့္ က်ေနာ္တို ့အားလံုး “ ကိုေသာင္းလိႈင္ ” ကို ႀကိတ္ၿပီး ေမတၱာပို ့လိုက္ၾက၏။
က်ေနာ္တို ့သည္ ထိုေန ့က “ ထူးရာစိုး ” လၻက္ရည္ဆိုင္ထဲက ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ျပန္မထြက္ႏိုင္ၾက။ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီး ဦးလွေဖ “ ဘန္ေကာက္ ” မွ ယူလာသည့္ ေခြးကေလး “ ဘိုျဖဴ ” ကို ပဲြက်ေနခဲ့ၾက၏။ “ ဘိုျဖဴ ” ၏ မထီေလးစားမ်က္လံုးမ်ား၊ အေနအထိုင္ သန္ ့ျပန္ ့မႈမ်ား၊ အယုအယ ႀကိဳက္ပံုမ်ားကို က်ေနာ္တို ့အားလံုး တအံ့တၾသႏွင့္ သေဘာက်ေနခဲ့ၾက၏။
“ ဘိုျဖဴ ” သည္ က်ေနာ္တို ့အသိုင္းအ၀ိုင္းအတြင္း ေနာက္ဆံုးေရာက္လာသည့္ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္၏။ အစစအရာရာ ႀကီးက်ယ္ သန္ ့ျပန္ ့လြန္းသည့္ “ ဘိုျဖဴ ” ၏ သတင္းမွာ “ မာနယ္ပေလာ ” ဒီမိုကေရစီ ရပ္ကြက္အတြင္း တမဟုတ္ခ်ည္း ပ်ံ ့ႏွံ ့လာ ေလသည္။

(ခ)
ကိုၿငိမ္းေ၀ ဘယ္လဲ၊ လက္ထဲမွာလည္း အထုပ္ေတြ ဘာေတြနဲ ့”
စက္ေလွေပၚက ဆင္းလာသည့္ “ ကိုေဌး၀င္း ” က၊ က်ေနာ့္ကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
“ ေအာ္၊ ဒီစက္ေလွ ျပန္တက္မွာပဲမို ့လား၊ ဟိုမွာ…ထိုး၀ါးလူေဆးရံုမွာ၊ ကိုေသာင္းလိႈင္ႀကီး ေဆးရံုတက္ေနရတယ္ေလဗ်ာ ငွက္ဖ်ားျဖစ္တာ၊ မသက္သာလို ့ထိုး၀ါးလူကိုပို ့ထားရတာ (၄)ရက္ရိွၿပီ၊ အဲဒါ ထမင္းထုပ္တို ့ေဆးလိပ္တို ့သြားပို ့မလို ့ ”
“ ခင္ဗ်ားဟာက၊ ထမင္းထုပ္ကို ခ်ဳိင့္ေတြဘာေတြနဲ ့လုပ္စမ္းပါဗ်ာ၊ စခန္းမွာ ခ်ဳိင့္ေလးဘာေလးရိွတဲ့သူ ရိွမွာပါ။ အခု - ကိုေသာင္းလိႈင္ အေျခအေန၊ သက္သာရဲ ့လား ”
“ အင္း - သက္ေတာ့သက္သာပါၿပီ၊ ထမင္းထုပ္ကေတာ့ဗ်ာ၊ ဟိုၾကေတာ့ ေျဖစားၿပီး ပလပ္စတစ္ထုပ္ေတြ လႊင့္ပစ္ရံုပဲေပါ့။ ရဲေဘာ္ပဲဗ်ာ ခ်ဳိင့္ဆိုရင္ ေဆးေန ေၾကာေနရရင္ၾကာပါတယ္၊ ခင္ဗ်ားကေရာ၊ ဘယ္ကျပန္လာတာလဲ ”
“ ေအာ္…၊ ဦးလွေဖက ဘိုျဖဴအတြက္၊ ေသာ္လည္းထမွာ မုန္ ့၀ယ္ခိုင္းလို ့ သြား၀ယ္လာတာေလ၊ မုန္ ့ထုပ္က ေစ်းႀကီးလိုက္ တာဗ်ာ ..တကယ္ပဲ၊ စက္ေလွအသြားအျပန္ခထက္ေတာင္ ပိုႀကီးေသးတယ္၊ ေပးလိုက္တဲ့ပိုက္ဆံကုန္သြားလို ့ ဘိုျဖဴအတြက္ ၀ယ္လာတဲ့ မုန္ ့ထုပ္ကိုေဖါက္ၿပီးစားခ်င္လိုက္တာ..ဟဲ..ဟဲ၊ က်ဳပ္ျဖင့္ ဘိုျဖဴ ့ကို မနာလိုေတာင္ျဖစ္မိတယ္ ”
“ ဆာရင္လည္း ေဖါက္စားပစ္လိုက္ေပါ့ဗ်ာ၊ ဦးလွေဖကလည္း နားလည္မွာပါ ”
“ ေအာင္မယ္ေလး…၊ မလုပ္ပါနဲ ့ကိုၿငိမ္းေ၀ရယ္၊ ဆရာက သူ ့ေကာင္ကို အရမ္းအလိုလိုက္တာဗ်၊ ဟင္းဆိုရင္လည္း သူ ့ အတြက္ သပ္သပ္ခ်က္ရ၊ ျပဳတ္ရတာ၊ သူ ့အတြက္ခ်က္ထားတဲ့ဟင္းကို ဘယ္သူမွ မစားရဘူးတဲ့၊ စားခ်င္ရင္ သူ ့ကိုေျပာ၊ သူ သပ္သပ္၀ယ္ေကြ်းမယ္တဲ့၊ အခုလည္း ဒီမုန္ ့ကိုမ်ား ေဖါက္စားမိရင္…ဟဲဟဲ…၊ ကိုၿငိမ္းေ၀ကလည္း သိရဲ ့သားနဲ ့ ”
ကိုေဌး၀င္းႏွင့္ အခ်ီအခ်စကားေျပာၿပီးေနာက္၊စက္ေလွေပၚ လိုက္ပါလာသည့္အထိ “ ဘိုျဖဴ ့” အေၾကာင္းကို က်ေနာ္ေတြးလာခဲ့သည္။
“ ဘိုျဖဴ ” သည္၊ က်ေနာ္ေတြ ့ဖူးသမွ် “ ေခြး ” မ်ားထဲတြင္ အထူးျခားဆံုး အလွဆံုးျဖစ္သည္ကို က်ေနာ္၀န္ခံသည္။ လိမၼာပါးနပ္မႈမွာလည္း အံ့ၾသယူရေလာက္ေအာင္ျဖစ္၏။ သူ ့တကိုယ္လံုးမွာ အေမြးျဖဴမ်ား ရွည္လ်ားတြန္ ့လိမ္စြာ ဖံုးအုပ္ေနသျဖင့္၊ နား၊ မ်က္လံုး ေျခေထာက္မ်ားကိုပင္ မေတြ ့ရ။ သူူသည္ လူေတြကိုေၾကာက္လန္ ့ျခင္းမရိွ။ လူတိုင္း၏ လက္ေပၚသို ့ေတြေ၀တြန္ ့ ဆုပ္ျခင္းမရိွ ခုန္ကူးလိုက္ပါတတ္၏။ သို ့ေသာ္ သူသည္ ဖံု၊ သဲမ်ားေပက်ံေနလွ်င္မႈ မေနတတ္။ ေျမနီလမ္းေပၚတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ မလိုက္တတ္။ ရဲေဘာ္မ်ားမွာ ဦးလွေဖသြားရာေနာက္ ဘိုျဖဴကို တေယာက္တလက္ လက္ေျပာင္းခ်ီပိုးကာ၊ ေခၚယူသြားၾကရ၏။ ေန ့စဥ္ ေရခ်ဳိး၊ ဆပ္ျပာတိုက္၊ ေရသုပ္ လုပ္ေပးရ၏။ ပါးနပ္လိမၼာလြန္းလွသည့္ “ ဘိုျဖဴ ” ကို က်ေနာ္တို ့အားလံုး သေဘာက်ေနခဲ့ ၾက၏။ တခါတရံ “ ဘိုျဖဴ ” သည္၊ ၀ိုင္း၀န္းၾကည့္ရႈ ့ေနတတ္သည့္ ကေလးမ်ားကိုမူ တခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ေဟာင္တတ္၊ ဟန္လုပ္တက္၏။ သို ့ေသာ္ ဖန္ဖီျခင္း၊ ကိုက္ျခင္းမ်ားကို မလုပ္တတ္။
“ ဘိုျဖဴ ” ကို က်ေနာ္ စိတ္၀င္စားလြန္းသျဖင့္ သူ ့အေၾကာင္း၊ ၀တၳဳတိုေလးတပုဒ္ ေရးရလွ်င္ေကာင္းမလားဟု ေတြးမိေသး သည္။ သို ့ေသာ္ ဘယ္ကစၿပီး၊ ဘယ္လိုအဆံုးသပ္ရမည္ကို က်ေနာ္ မေတြးတတ္။ သည့္ထက္အခိ်န္နည္းနည္းယူလွ်င္မူ “ ဘိုျဖဴ ” အေၾကာင္း ၀တၳဳတိုတပုဒ္ ေရးျဖစ္လာေလမလားဆိုသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးမွာမူ က်ေနာ့္တြင္ အမွန္တကယ္ရိွခဲ့ပါသည္။

(ဂ)
“ ဘိုျဖဴ ” ကိုမေတြ ့ရသည္မွာ တပါတ္ခန္ ့ရိွေရာ့မည္။ “ ဦးလွေဖ ” ဆြမ္းသြပ္ပြဲလုပ္စဥ္က “ ဘိုျဖဴ ” ကို ေတြ ့ရၿပီးေနာက္၊ ဦးလွေဖ၏အိမ္ဖက္သို ့ က်ေနာ္လည္းမေရာက္ျဖစ္ခဲ့။ ဘိုျဖဴသည္လည္း က်ေနာ္တို ့ဖက္သို ့ေရာက္လာျခင္း မရိွဟုထင္ရ၏။
ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီး ဦးလွေဖ ေသဆံုးသြားသျဖင့္၊ ဦးလွေဖႏွင့္အတူ ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည့္ရဲေဘာ္မ်ားမွာ မိခင္ဌာနအသီးသီး သို ့ ျပန္ရန္စီစဥ္ခဲ့ၾကရ၏။ ဦးလွေဖ၏အိမ္တြင္ ရဲေဘာ္ႏွစ္ဦးတည္းသာ အိမ္ေစာင့္အျဖစ္ ေခတၱေနရစ္ခဲ့၏။ မည္သူမွ် မေနၾကလွ်င္မူ ဦးလွေဖေနသည့္အိမ္ကို မူလပိုင္ရွင္ “ ဇာတ္ဆရာ စိိန္၀င္းၿမိဳင္ ” က ျပန္လည္ရယူမည္ဟု သိရေလသည္။
“ ဦးလွေဖ ” ေသဆံုးသည့္သတင္းကို ၾကားရသည့္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္၊ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ “ ဘိုျဖဴ ” ကိုခ်က္ခ်င္းသတိရသြား၏။ ၀န္ႀကီးဦးလွေဖ ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္သျဖင့္ “ ဘိုျဖဴ ” ၏ကံၾကာမၼာသည္ မည္သို ့ျဖစ္လာႏိူင္သနည္း။
“ ဘိုျဖဴ ” ကို တပါတ္ခန္ ့မေတြ ့မျမင္ရသျဖင့္ “ ထူးရာစိုး လၻက္ရည္ဆိုင္ ” ပိုင္ရွင္မိသားစုႏွင့္အတူ က်ေနာ္တို ့အားလံုး “ ဘိုျဖဴ ” အေၾကာင္းကိုသာ ေန ့စဥ္ေန ့တိုင္း စကားစပ္မိေနၾက၏။ “ ဘိုျဖဴ ” ကို မည္သူက ထိန္းသိမ္းေကြ်းေမြးျပဳစုေနသလဲ။ ဘိုျဖဴ သည္ မုန္ ့ေကာင္းေကာင္း၊ အေနအထိုင္ေကာင္းေကာင္းမွ စားရေနရပါဦးမလား။ ဦးလွေဖ၏အိမ္တြင္ အေျခမလွေတာ့သည့္ အတြက္၊ တျခားေခြးအေဖၚမ်ားရိွရာ “ ဇာတ္ဆရာ စိိန္၀င္းၿမိဳင္ ” ၏ တန္းလ်ားသို ့ေျပာင္းေရႊ ့သြားခဲ့ၿပီလား..။ ထိုသို ့လည္း မျဖစ္ ႏိူင္ပါ။ “ ဘိုျဖဴ ” သည္ “ ေခြး ” တေကာင္မွ်သာျဖစ္ေသာ္လည္း တျခား “ ေခြး ” မ်ားႏွင့္တူသည့္ “ ေခြး ” မဟုတ္။ တျခား “ ေခြး ” မ်ား ကလည္း “ ဘိုျဖဴ ” ကို “ ေခြး ” တေကာင္အျဖစ္ ျပန္လည္အသိအမွတ္ျပဳ ဆက္ဆံၾကလိမ့္မည္မထင္။ ထို ့ေၾကာင့္ “ ဘိုျဖဴ ” သည္ ဦးလွေဖ၏အိမ္တြင္သာ မလြဲမေသြ ရိွေနေပလိမ့္ဦးမည္ဟု က်ေနာ္သိ၏။ ထို ့ေၾကာင့္ “ ဘိုျဖဴ ” ၏ အေျခအေနကို သိႏိူင္ရန္ က်ေနာ္တို ့လူသိုက္ “ ဘိုျဖဴ ” ၏အလာကိုသာ ေစါင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့ၾကရ၏။
“ ဘိုျဖဴ ” သည္မူ “ ထူးရာစိုးလၻက္ရည္ဆိုင္ ” သို ့ ရက္အတန္ၾကာသည္အထိ ေရာက္မလာခဲ့။

(ဃ)
“ ဟိုမွာ…ဘိုျဖဴမို ့လား ”
“ ဘိုျဖဴ” လို ့ထင္ရႏိူင္ဖြယ္ရိွသည့္ “ ဘိုျဖဴ ” ။
“ ဟုတ္ရဲ ့လားကြာ၊ မင္းကလဲ..ဘိုျဖဴက ”
“ ဟုတ္မွ သိတ္ဟုတ္ေပါ့ ကိုၿငိမ္းရာ၊ ဒါပါနဲ ့ဆို ဒီအတို္င္း သူ ့ကိုေတြ ့တာ-က်ဳပ္- ႏွစ္ခါရိွၿပီ။ ခင္ဗ်ားလိုပဲ က်ဳပ္လည္း ပထမ စေတြ ့တုန္းက ဘိုျဖဴမွ ဟုတ္ရဲ ့လားလို ့တကယ္ထင္မိေသးတယ္၊ သူမ်ားေျပာလို ့ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မွ ဘိုျဖဴျဖစ္ေနတာဗ်ား၊ ေဟာ…၊ ဘိုျဖဴ…ဘိုျဖဴ ”
ရွည္လ်ားသည့္အေမြးမ်ား ညိဳမဲညစ္ပတ္လ်က္၊ ခႏၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္းေနရာတခ်ဳိ ့တြင္ အေမြးမ်ားႀကဲပါးလ်က္ ေညာင္ နာနာႏွင့္ရပ္ေနသည့္ ေခြးတေကာင္။ သူ ့ကို “ ဘိုျဖဴ ” ဟု က်ေနာ္မမွတ္မိ။ က်ေနာ့္စိိတ္အထင္တြင္ “ ဘိုျဖဴ ” သည္ ေရာဂါတခုခုရ ေနသည္ဟုပင္ ထင္မိသည္။ ယုတ္စြအဆံုး ၀ဲမ်ားတကိုယ္လံုးေပါက္ေနသည္ဟု ထင္မိသည္။
“ ဘိုျဖဴ ” သည္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ ့ခ်ဳပ္ (လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ) ဌါနခ်ဳပ္ရံုး၀န္းေပါက္၀တြင္ ေပၿပီးရပ္ေန၏။ က်ေနာ္တို ့ကို ရန္လုပ္မည္အထင္ႏွင့္ ေမာ့ၾကည့္ေန၏။ လူတို္င္းကို စိုးရိမ္ထိတ္လန္ ့မႈကင္းစြာ ရဲရဲတင္းတင္း ဆက္ဆံေမာ့ၾကည့္ခဲ့ သည့္ “ ဘိုျဖဴ ” သည္ ယၡဳအခါ မ်က္ရည္မ်ား၀ိုင္းလွ်က္ရိွေန၏။
“ ကဲ၊ ကိုေသာင္းလိႈင္ေရ…၊ စားဖိုေဆါင္က ထမင္းနည္းနည္းသြားေတာင္းၿပီး၊ ဘိုျဖဴကိုေကြ်းၾကည့္ၾကရေအာင္ဗ်ာ၊ ဒီေကာင္ ေတာ္ေတာ္ဆာေနတဲ့ပံုပဲ၊ ဒီလိုလုပ္၊ ခင္ဗ်ား ဒီေကာင့္ကိုၾကည့္ထား၊ က်ဳပ္ ထမင္းသြားယူမယ္ ”
စားဖိုေဆါင္က ျပန္လာေတာ့ ကိုေသာင္းလိႈင္သည္ “ ဘိုျဖဴ ” ကို ေရခ်ဳိးေပးဖို ့ျပင္ဆင္ေနသည္ကို ေတြ ့ရ၏။ရဲေဘာ္တခ်ဳိ ့ က်ေနာ္တို ့အနားသို ့၀ိုင္းလာၾက၏။ က်ေနာ္ႏွင့္ကိုေသာင္းလိႈ္င္က မယ္တုကၡီစမ္းေခ်ာင္းေဘးတြင္၊ ဘိုျဖဴကို ဆပ္ျပာတိုက္ ေရခ်ဳိးေပးၾက၏။ ဘီးတေခ်ာင္းႏွင့္ ဘိုျဖဴ ့ကိုဖီးသင္ေပးၾက၏။ ဆယ္မိနစ္ခန္ ့အခ်ိန္ယူကာ ေရးမိုးခ်ဳိးေပးၿပီးေသာအခါ “ ဘိုျဖဴ ” ကို၊ စားဖိုေဆါင္ေဘး၊ ဆန္ဂိုေဒါင္ေအာက္တြင္ ဂံုးနီအိပ္တလံုးခင္းၿပီး ေနရာခ်ထားလို္က္ၾက၏။ “ ဘိုျဖဴ ” သည္ က်ေနာ္ႏွင့္ ကိုေသာင္းလိႈင္၏လက္ထဲတြင္ တအင္းအင္း၊ တဟင္းဟင္းျငီးုျငဴရင္း က်ေနာ္တို ့ျပဳသမွ် ျငင္းဆန္ျခင္းမျပဳပဲ ၿငိမ္ခံေနခဲ့၏။ ေရခ်ဳိးၿပီး လို ့ အေမြးမ်ားေရေျပာင္ေအာင္ သုပ္ၿပီးေသာအခါ “ ဘိုျဖဴ ” သည္ ထမင္းၾကမ္းခဲမ်ားကို အငမ္းမရစားေလေတာ့သည္။ လည္ေခ်ာင္း နင္သျဖင့္ ခဏခဏရပ္ၿပီးေတာ့ ဆက္စားရ၏။
ထိုေန ့ညက (၁၀)နာရီခန္ ့အခ်ိန္ “ ေနာ္တ ” ႏွင့္ “ ေခြးအိပ္ေတာင္ ” “ ဆင္ျဖဴေတာင္ ” ဖက္ဆီက လက္နက္ႀကီး ပစ္သံမ်ား သဲ့သဲ့မွ်ၾကားေနခဲ့ရေလသည္။

(င)
“ ခက္တာပဲ၊ ဘိုျဖဴက ဘယ္သြားေနလဲမသိဘူး၊ အရင္ဆိုရင္ ေပ်ာက္သြားရင္ တရက္ႏွစ္ရက္ပဲ၊ အခု…ေလးရက္ရိွၿပီ၊ ျပန္မလာဘူး..၊ သူ ့ကို တကူးတကန္ ့လိုက္ရွာခ်ိန္လည္း မရိွဘူး၊ ခက္တာပဲ ”
“ အိုဗ်ာ…ခင္ဗ်ားကလည္း၊ ဒီေလာက္ လူေတြဗ်ာမ်ားေနရတဲ့ၾကားက၊ ဒီေကာင့္ကိုမ်ား စိတ္ပူေနရေသးတယ္၊ ဟိုမွာ ခင္ဗ်ားစတူဒီယိုက ပစၥည္းေတြ၊ လွည္းနဲ ့တင္လာေနၿပီ၊ ဟိုဖက္ကူးဖို ့စက္ေလွေစါင့္ေနတယ္၊ က်ဳပ္ေတာ့ ဌါနခ်ဳပ္ကပစၥည္းေတြနဲ ့ ဟိုဖက္ကမ္းကို အရင္ကူးႏွင့္ရမယ္၊ ဒီမယ္…ကိုၿငိမ္း၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ ခင္ဗ်ားနဲ ့က်ေနာ္ တခရီးထဲျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ေတာ့မွာ၊ သြားမယ္ ကိုၿငိမ္းေရ…၊ အစစအရာရာ ဂရုစိုက္ ”
“ ကိုေသာင္းလိႈ္င္ ” က၊ ၀န္စည္စလွယ္မ်ား တပိုးတနင့္သယ္ပိုးကာ၊ ေသာင္ရင္းျဖစ္ကမ္းသို ့ ဆင္းခ်သြား၏။ က်ေနာ္အဖို ့ သူႏွင့္လမ္းခြဲရမည္ကို ႀကိဳသိထားသည့္တိုင္ တကယ္ခြဲရသည့္အခါ ရင္ထဲ၌ နာက်င္ေနမိသည္။
ေတာ္လွန္ေရး ဌါနခ်ဳပ္စခန္း “ မာနယ္ပေလာ ” ကို၊ ရန္သူ န၀တ စစ္တပ္ႏွင့္ ဒီေကဘီေအတပ္မ်ား ၀ိုင္းရံစစ္ဆင္ေနသျဖင့္၊ က်ေနာ္တို ့သည္ အုပ္စုမ်ားဖြဲ ့ကာ၊ ေသာင္ရင္းျမစ္တဖက္ကမ္း၊ ထိုင္းႏိူင္ငံဖက္သို ့ ကူးၾကရ၏။ က်ေနာ္တို ့ ကို ႏွစ္ရက္အတြင္း အၿပီးကူးရန္ ေကအမ္ယူက ႏိူးေဆာ္ထားၿပီးျဖစ္သည္။ ေတာင္ေပၚခံစစ္စည္းေၾကာင္းမွ ေသနတ္မေဖါက္ပဲ ျပန္ဆင္းလာေနၾကသည့္ ကရင္ရဲေဘာ္မ်ားကို တဖြဲဖြဲေတြ ့ေနရ၏။ သူတို ့က ငါတို ့ကရင္အခ်င္းခ်င္း ေသနတ္မေဖါက္ခ်င္ဘူးဟု ဆိုကာ ေတာင္ေပၚမွဆင္း လာၾကေလသည္။
က်ေနာ္ႏွင့္အတူ ေရႊဗဟိုစည္ စတူဒီယိုအဖြဲ ့၀င္ (၅)ေယါက္မွာ၊ ေသာင္ရင္း ျမစ္ကမ္းနဖူးသို ့ပစၥည္းမ်ားကို တႏူိင္တပိုင္ ထမ္းပိုး၍ သယ္ပို ့ၾက၏။ လွည္းျဖင့္တို္က္၍လည္းသယ္ပို ့ ၾက၏။ ေသာင္ရင္းျမစ္ထဲတြင္ စက္ေလွမ်ား၊ လက္ေလွမ်ား အစုန္ အဆန္သြားလာ ရႈပ္ေထြးေနေလသည္။ ပဒိုမန္းရွာ၏ ဇနီးျဖစ္သူ “ အေနာ ” ၏အကူအညီျဖင့္ စက္ေလွတစီးငွါးကာ မ်က္ေစာင္းထုိး ထိုင္းႏိူင္ငံဖက္ကမ္းသို ့ ပစၥည္းမ်ားကို သယ္ယူခဲ့ၾက၏။ ထိုစဥ္က က်ေနာ့္တြင္ ေရႊဗဟိုစည္စတူဒီယို ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ရဲေဘာ္(၅) ေယာက္ကို ထိုင္းႏိူင္ငံဖက္ကမ္းသို ့အလွ်င္အျမန္ ေရာက္ရိွ သြားေစဖို ့ ႏွစ္ရက္မွ် မနားမေန အလုပ္လုပ္ခဲ့ရ၏။ အထူးသျဖင့္ လူ (၆)ေယာက္မွ် ႀကိဳးျဖင့္၀ါးလံုး လွ်ိဳထမ္းယူမွရႏိူင္သည့္ တရုတ္နီမီးစက္ႀကီးကို ထိုင္းႏိူင္ငံဖက္ကမ္းသို ့ေရာက္ရန္ အႀကိတ္အနယ္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ရ၏။
ထိုင္းႏိူင္ငံဖက္ကမ္းေတာင္ေျခေတာစပ္၊ ေသာင္ရင္းျမစ္ကမ္းနဖူးတြင္ ေရႊဗဟိုစည္စတူဒီယိုပစၥည္းမ်ားကို ျဖစ္သလိုစုပံု ထားရိွကာ ၊ တျခား ကရင္ရဲေဘာ္ေလးတဦးကို အေဖၚျပဳလွ်က္ တညမွ် က်ေနာ္အိပ္စက္ခဲ့ရ၏။
ေသာင္ရင္းျမစ္ကမ္းေသာင္စပ္တြင္ မိုးကာစတခုကိုခင္းလွ်က္ အိပ္ယါ၀င္ဖို ့ရာ ျပင္ဆင္လွ်က္ရိွစဥ္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ၌ “ ဘိုျဖဴ ” ၏ ကံၾကမၼာကို ေတြးျဖစ္ေအာင္ ေတြးလိုက္မိေသး၏။ ထိုညက လက္နက္ႀကီးပစ္သံမ်ားကို မာနယ္ပေလာ၏ ပတ္၀န္းက်င္ အသီးသီးမွ မိုးခ်ိန္းသံမ်ား ပမာအတိ္ုင္း သား ၾကားေနရေလသည္။

(စ)
“ ဘိုျဖဴ ” ကို က်ေနာ္ ေနာက္ဆံုးေတြ ့ဆံုလိုက္သည့္ေနရာမွာ ထိုင္းႏိူင္ငံနယ္စပ္ “ ေဖြးေပါလူရြာ ” တြင္ျဖစ္သည္။
“ ပေဟလူရြာ ” ဖက္မွ ေခ်ာင္းတခုကိုအကူး “ ေဖြးေပါလူရြာ ” ထိပ္တြင္ “ ဘိုျဖဴ ” ကို က်ေနာ္ေတြ ့လိုက္ရျခင္းျဖစ္၏။သူ ့ တကိုယ္လံုး အေမြးမ်ားႀကဲပါးလွ်က္ ညစ္ပတ္ေပေရလ်က္၊ ခႏၶာကိုယ္ ပိန္လွီလ်က္္။ ဘိုျဖဴသည္ ပစၥည္းပစၥယမ်ားကို သယ္ပိုး သြားလာေနေသာ လူအုပ္ၾကားတြင္ အယိုင္ယိုင္အလဲလဲ လိုက္လာလ်က္ရိွ၏။ သူ ့ကို ဘယ္သူက ထိုင္းႏိူင္ငံဖက္ကမ္း “ ေဖြးေပါ လူရြာ ” ေရာက္ေအာင္သယ္ယူလာခဲ့ၾကသည္ကို က်ေနာ္မသိ။ သို ့မဟုတ္ သူကိုယ္တိုင္က ႀကံဳရာ စက္ေလွေပၚခုန္တက္ကာ၊ ႀကံဳရာစစ္ေျပးဒုကၡသယ္မ်ားႏွင့္ ေရာေႏွာကာ ဒီအထိေရာက္ေအာင္လိုက္ပါလာျခင္းျဖစ္သည္ေလာဟု က်ေနာ္ ေတြးမိသည္။ သို ့ ေသာ္ က်ေနာ့္မွာ ဘိုျဖဴကို က်ေနာ္ႏွင့္အတူ ေစါင့္ေရွာက္ေခၚယူရန္အေျခအေနမေပး။ က်ေနာ္သည္ပင္လွ်င္ ေခ်ာင္းေဘး၊ သစ္ပင္ ရိပ္၊ လမ္းေဘးတြင္ တညၿပီးတညအိပ္ကာ၊ အသက္လု၍ ေျပးလႊားသြားလာေနရသည့္ အခ်ိန္ျဖစ္၏။
ထုိအခ်ိန္မွစ၍ ဘိုျဖဴႏွင့္က်ေနာ္ အၿပီးတိုင္လမ္းခြဲခဲ့ၾကရ၏။ ယခုအခ်ိန္အထိ ဘိုျဖဴ ကို က်ေနာ္မေတြ ့ရေတာ့ပါ။ “ ဘိုျဖဴ ” ၏ ဘ၀ေနာက္ဆက္တြဲသတင္းကိုလည္း က်ေနာ္မရေတာ့ပါ။ “ ဘိုျဖဴ ” မွာ က်ေနာ္ႏွင့္ ေနာက္ထပ္ (၁၀)ႏွစ္ေက်ာ္အထိ မေတြ ့၊ မႀကံဳရေတာ့သည့္တိုင္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲတြင္ “ ဘိုျဖဴ ” ကို စြဲထင္ေနမိဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ ၀န္ခံရပါမည္။ ။