မိသားစု (၂)

မိသားစုအေၾကာင္းေရးတဲ့ကဗ်ာေတြ က်ေနာ္ အသံလႊင့္ခဲ့ဖူးတယ္။ တယ္လီဖံုးထဲကတဆင့္ အသံလႊင့္ဌါန တာဝန္ရွိသူထံ ကဗ်ာရြတ္ၿပီး အသံပို ့တဲ့အခါ တခါတေလ ကဗ်ာရြတ္ေနရင္းက မ်က္ရည္ဝဲခ်င္ ဝဲေနမိတယ္။အသံအားလံုးပို ့ၿပီးလို ့ တယ္လီဖံုးကို ပခက္ေပၚတင္လိုက္ေပမယ့္ က်ေနာ့္စိတ္က အဲဒီကဗ်ာထဲက မထြက္နိဳင္ေသးဘူးျဖစ္ေနတတ္တယ္။

ဟိုး လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကပါ။ က်ေနာ္က တနာရီခြဲေလာက္ေလ်ာက္မွေရာက္နိဳင္တဲ့ ျဖဴးၿမိဳ ့ကေလးဆီကေနၿပီး က်ေနာ္ေနတဲ့ လူငယ့္အားမာန္လယ္ယာသမဝါယမအသင္းေနရာကို ေျခလ်င္ျပန္ခဲ့ရတဲ့ေန ့ေတြ။ တလမ္းလံုး မိုးေတြတျဖိဳင္ျဖိဳင္ရြာေနတဲ့ေအာက္မွာ။ အိမ္ကို မိုးခ်ဳပ္မွေရာက္တယ္။ က်ေနာ့္ခ်စ္သူက သားအႀကီးေကာင္ကိုေဘးမွာထား သားအလတ္ေကာင္ကို ရင္ထဲမွာလြယ္ထားလ်က္က တဲကေလးတလံုးရဲ့ ေလွကားထိပ္မွာထိုင္ေနခဲ့တယ္။ စစ္ရွံဳးလို ့ေရွ ့တန္းကျပန္လာတဲ့က်ေနာ့္ကို သူတို ့ႀကိဳေနခဲ့ၾကတာေပါ့။ အဲဒီေန ့က က်ေနာ္က်ဴရွင္ျပေနတဲ့အိမ္မွာ ေနာက္ဆံုးစာသင္ခဲ့ရတဲ့ေန ့။က်ေနာ့္ခ်စ္သူ မွာလိုက္တဲ့ သားႀကီးအတြက္ သံခ်ေဆးမဝယ္လာနိဳင္ခဲ့တဲ့ေန ့။သားႀကီးက ပါးစပ္ထဲက သန္ေကာင္တေကာင္ထြက္လာၿပီးဖ်ားေနလို ့။ ေန ့ေပါင္းမ်ားစြာ ဒီလိုပဲ ေျခလ်င္လမ္းေလ်ာက္ၿပီးျပန္ေနက် ဆိုေပမယ့္ အဲဒီေန ့ကေတာ့ က်ေနာ္ အရမ္းကိုပင္ပမ္းခဲ့တယ္။

ဒီကေန ့က်ေနာ္ အႀကိမ္ႀကိမ္ဖတ္ၿပီး အႀကိမ္ႀကိမ္ခံစားနာက်င္ခဲ့ရတဲ့ “မိသားစုကဗ်ာ”ေတြထဲက ကဗ်ာတပုဒ္ တင္လိုက္ပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာ “ခရမ္းျပာထက္လူ” ရဲ့ ကဗ်ာပါ။ ၂၀၀၁ ေဖေဖၚဝါရီလထုတ္ ျမွားနတ္ေမာင္မွာပါခဲ့တဲ့ကဗ်ာပါ။ ေဝမွ်ခံစားလိုက္တဲ့သေဘာပါပဲ။

မိသားစု (၂)

နိဳ ့ေခ်ာင္းပိတ္ေနတဲ့ မိခင္နိဳ ့အံုေပၚ
ယင္ေကာင္ေတြ
အဘိုး အေဖတို ့ေျပာျပတဲ့
ဒုတိယကမၻာစစ္ဗံုးႀကဲေလယာဥ္ေတြလို
တဝီဝီ တဝဲဝဲ။

သမီးေလးက ေျခလက္ကေလးမ်ားကန္ေက်ာက္
ငိုသံနဲ ့ေမာင္းထုတ္လို ့။

ရင္ေသြးရဲ့ဆာေလာင္သံေပၚ
အေမ့မ်က္ရည္
ေႏြသစ္ရြက္ေၾကြမ်ားလို တဖြဲဖြဲ
ရႊဲလို ့။

ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာခဲ့
ဟုိအရင္တုန္းက အရွံဳးအနိမ့္မ်ားအတိုင္း
တစ္ေန ့တာရဲ့ တစ္ညေနဟာ တုန္ခါလို ့။

အိမ္တံခါးဝမယ္
မိုးေရေတြ စိုစိုရႊဲ
ညဟာ
ထိန္းမရေအာင္တိတ္ဆိတ္
လူေသေကာင္ေတြ ့သလို ဆူညံလို ့။ ။

ကစားၿပီးေနာက္

ဒီကေန ့ေတာ့ စစ္ဆန္ ့က်င္ေရး နိဳင္ငံရပ္ျခားကဗ်ာတပုဒ္တင္လိုက္ပါတယ္။
က်ေနာ္ႏွစ္သက္တဲ့ကဗ်ာေလးပါ။
ေမာင္သင္းခိုင္ ဘာသာျပန္ထုတ္ေဝတဲ ့မျမင္ရတဲ့ျမစ္ စာအုပ္ထဲကပါ။
ၾသစၾတီးယားကဗ်ာဆရာ Vasko Popa ရဲ့ After Play ကဗ်ာျဖစ္ပါတယ္။


ကစားၿပီးေနာက္

ရယ္ေမာရလို ့
ဗိုက္ေပါက္ကြဲသြားမွာ စိုးသမို ့
ေနာက္ဆံုးေတာ့ လက္ေတြဟာ
ဗိုက္ကို အုပ္ထားလိုက္တယ္
ဒါေပမယ့္ ဗိုက္ မရွိဘူး။

နဖူးေပၚက ေအးျမတဲ့ေခၽြးစက္ေတြကို သုတ္ဖို ့
လက္တဖက္ေျမွာက္လိုက္တယ္
နဖူးလည္းမရွိဘူး။

ရင္ဘတ္အျပင္ဖက္ကႏွလံုးသား
ခုန္ထြက္သြားမွာစိုးသမို ့
တျခား လက္တဖက္က
ႏွလံုးသားဆီေရာက္သြားတယ္
ႏွလံုးသားလည္းမရွိဘူး။

အလကားေနရင္း လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေအာက္ကိုခ်လိုက္တယ္
ေပါင္ခြင္ထဲကို ခ်လိုက္တယ္
ေပါင္ခြင္လည္း မရွိဘူး။

ခုေတာ့ လက္တဖက္ေပၚမွာ
မိုးေတြ ရြာေနတယ္
တျခားလက္တဖက္က
ျမက္ေတြေပါက္ေနတယ္
က်ဳပ္ ဘာမ်ားေျပာစရာ လိုေတာ့လို ့လဲ။ ။

ထိပ္မွာေဖၚျပထားတာကေတာ့ ဂူဂဲကဆြဲခ်ထားတဲ ့အီရပ္စစ္ပြဲဆန္ ့က်င္ေရး ဘူဒါပတ္ဆႏၵျပပြဲပံုျဖစ္ပါတယ္။

ကူးတို ့

ေက်ာက္သားထဲက ေရကို
ဘယ္လို
လြယ္လြယ္ကူကူ ထုတ္ယူနိဳင္မလဲ။

သံေတြခဲတခုက
သံေတြခဲတခုကို
သန္ ့စင္ေအာင္
မီးေဆးဖို ့ခက္ရဲ့။

လွိဳင္းထေအာင္
ကိုယ့္ကို ယူသြားတဲ့
စိတ္ကို
ေလနဲ ့မေဆးနိဳင္ေသးဘူး။

လက္ကေလးနဲ ့
ေတာက္ရုံ
လင္းလာမယ့္ အေမွာင္ဆိုတာ
ရွိမလား။

ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္ သစ္ပင္ေတြေတာင္
ေနေရာင္ကို ေက်ာမခိုင္းၾကဘူး
သူ ့စိတ္ကူးနဲ ့သူ
ပြင့္ခဲ့ၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို ့
လင္းလက္တဲ့ သစ္ရြက္နဲ ့
တဖက္ကမ္းကို ကူးၾကစို ့။ ။

မင္းခ်မ္းမြန္
စတိုင္သစ္၊ ေမ၊ ၂၀၀၃

(ႏွစ္သစ္ကူးလက္ေဆာင္အျဖစ္ ကဗ်ာတပုဒ္ေပးခ်င္တယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ကဗ်ာေရးလို ့မရဘူးေလ။ ဒါနဲ ့ပဲ ဆရာ မင္းခ်မ္းမြန္ရဲ့ ဒီကဗ်ာေလးကို က်ေနာ္လည္းႏွစ္သက္လို ့ လက္ေဆာင္အျဖစ္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။)

ကဗ်ာ

က်ေနာ့္ဘဝမွာ ေက်ာင္းဆရာအမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဆိုလိုတာက အစိုးရခန္ ့မူလတန္းျပေက်ာင္းဆရာ၊ စပါးနဲ ့ဒါမွမဟုတ္ေက်ာင္းသားမိဘေတြစုေပးတဲ့ ရြာငွါးေက်ာင္းဆရာ၊ ေစတနာ အထက္တန္းညေက်ာင္းဆရာ၊တြဲဖက္ အလယ္တန္းျပဆရာ၊ အဲဒီအထဲမွာ က်ေနာ္အစံုမက္ႀကီးစံုမက္ၿပီး တန္ဘိုးအထားးဆံုး ရြာငွါးေက်ာင္းဆရာဘဝ၊ ဒီလိုေက်ာင္းဆရာအမိ်ဳးမ်ိဳးရဲ့ ဘဝအမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။အခုလည္း နိဳင္ငံျပင္ပ အထက္တန္းေက်ာင္းတေက်ာင္းမွ ေစတနာ့ဝန္ထမ္း အထက္တန္းျပေက်ာင္းဆရာ..။ က်ေနာ္နဲ ့ေက်ာင္းဆရာဘဝနဲ ့က ကံၾကမၼာက ဘယ္လိုျဖတ္ျဖတ္ ေရစက္က ျပတ္သြားတယ္ရယ္လို ့ကိုမရွိပါဘူး။
ဒီလို ေက်ာင္းဆရာဘဝေတြက္ုိ ျဖတ္သန္းတဲ့အခါ က်ေနာ္က သင္ၾကားသူအျဖစ္ထက္ သင္ယူသူအျဖစ္ကို ပိုၿပီးေလးနက္ခဲ့မိတယ္။ ဥပမာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္(၃၀)ေက်ာ္ေလာက္က ဟိုး ပဲခူးေခ်ာင္းဖ်ားက ရြာတရြာမွာ ေက်ာင္းဆရာလုပ္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြဆီကပဲ က်ေနာ္ ပ်ိဳးႏွဳတ္၊ထယ္ထိုး သင္ယူခဲ့ရတာပဲ။ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ဘဝေတြကို က်ေနာ့္မွာ မွတ္လို ့သားလို ့ကို မကုန္နိဳင္ခဲ့ဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသဖို ့ႀကိဳးစားတဲ့ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းရန္ပံုေငြအတြက္ စပါးရိတ္ရင္း ပိုးထိလို ့ဆံုးပါးသြားရတဲ့ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းဆရာ ထမင္းခ်ိဳင့္ အတြက္ ေခ်ာင္းထဲမွာ ငါးရွာရင္း ေရနစ္ေသဆံုးရတဲ့ေက်ာင္းသား၊ အို..ေျပာရရင္ ကုန္နိဳင္ဘြယ္ေတာင္မရွိတဲ့ ဘဝေတြ..အလွေတြ..နာက်င္ခံစားရမွဳေတြ...။

ဒီကေန ့က်ေနာ္ ႏွစ္သက္တဲ့ကဗ်ာေလးတပုဒ္ လက္ေဆာင္အေနနဲ ့တင္ေပးလုိက္ပါတယ္။
ေက်ာင္းဆရာတေယာက္ရဲ့ ရင္ကို ထုတ္ခ်င္းခတ္သြားရေလာက္ေအာင္ ခံစားမွဳေပးနိဳင္တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ က်ေနာ္ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့နိုင္တဲ့ ကဗ်ာေလး။ဖတ္ၾကည့္ပါ။၁၉၉၉၊ နိဳ၀င္ဘာလထုတ္ သရဖူမဂဇင္းမွာပါတဲ့ ဆရာ ေနမ်ိဳး ရဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။

အစ္ကို

တစ္ေန ့က်ေတာ့
စာသင္ခန္းထဲမွ ဆရာမက
ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကို ထခိုင္းၿပီး
ေမးခြန္တစ္ခု ေမးတယ္
မင္းႀကီးလာရင္ ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲ တဲ့။
ေက်ာင္းသားေလးက ထရပ္ၿပီး
ဆရာမကို အၾကာႀကီး စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။
ၿပီးမွ ေလသံ တိုးတိုးေလးနဲ ့ ေျဖျပလိုက္ရဲ့။
(နားေထာင္စမ္းပါ)
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေျခတစ္ဖက္ ဆာေနတဲ့
ေကာင္ကေလးတေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္တဲ့။
ဆရာမက တအံ့တၾသနဲ ့
ေက်ာင္းသားေလးကို ၾကည့္ကာ
ဘာျဖစ္လို ့လဲသားတဲ့၊ ထပ္ၿပီး ေမးလိုုက္ေပါ့။
ဒီေတာ့ ေက်ာင္းသားေလးက
အရည္လဲ့ေနတဲ့ မ်က္လံုးအစံုကို ပုတ္ခတ္ၿပီး
ဦးေခါင္းကို ငုံ ့ကာ
ဆရာမ ၾကားနိဳင္ရုံ တိုးတိုးေလး ေျပာလိုုက္တယ္
ကၽြန္ေတာ့ ညီမေလးက ေျခေထာက္တစ္ဖက္ မသန္ဘူးဆရာမတဲ့…။ ။

ေနမ်ိဳး
၁၉၉၉၊ နိဳဝင္ဘာ၊ သရဖူ

က်ဳပ္ ျပတင္းေပါက္

အခုတေလာ ... ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥတခ်ဳိ႕နဲ႔ စိတ္ပူေလာင္ခဲ့ရတယ္။ စာေရးလို႔ မရလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေဒါသျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ေရးခ်လိုက္ ျပန္ေတာ့လည္း တရြဲ႕တေစာင္းေတြ ပါကုန္တယ္။ ဒီၾကားထဲ ရဲေဘာ္ ေရႊနႏၵေျပာသလိုပဲ ကဗ်ာေရးခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ညစ္လိုက္ရရင္ ေကာင္းမလား ဆိုတာမ်ဳိးကလည္း ရိွေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဒီကေန႔ေတာ့ ဘယ္မဂၢဇင္းမွာပါတယ္ဆိုတာ မမွတ္သားလိုက္မိတဲ့ ဆရာ “အံ့ေမာင္” ရဲ႕ ကဗ်ာတပုဒ္ကို ႏွစ္သက္လို႔ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။
အဲဒါ ... အကို႔ရဲ႕ “ ျပတင္းေပါက္တခုလည္း ဟုတ္တယ္” ငါ့ညီ ေ႐ႊနႏၵေရ ...။

က်ဳပ္ ျပတင္းေပါက္မွာ
ခန္းဆီး စိမ္းစိမ္း ရိွတယ္
သစ္ကိုင္း သစ္ခက္ သစ္ရြက္ေတြ
သစ္ပင္ေတြ ရြက္ေၾကြေတာ့
ခန္းဆီး အျပာေရာင္ တပ္လိုက္တယ္။

ေကာင္းကင္ႀကီးေလ
ညက်ေတာ့
ခန္းဆီး အနက္ေရာင္
ေမွာင္ေနတာကိုး
ျပတင္း ခန္းဆီးမွာ
ေနမင္း၀ါ၀ါလည္း ရိွတယ္
ေ႐ႊေရာင္ ၾကယ္ပြင့္ကေလးေတြလည္း ရိွတယ္
တခါတေလ လမင္း၀ိုင္း၀ိုင္း
လမင္းတစ္ျခမ္း လမင္းေလွကေလး
ျပတင္း ခန္းဆီးမွာ
တခါ တခါ
တိမ္ဇာပြင့္ေတြ ဆင္ထားတယ္
နီနီ ဇာပြင့္
ေ႐ႊ ေ႐ႊ ဇာပြင့္
ခရမ္းေရာင္ ဇာပြင့္
ေခ်ာ့ကလက္ ဇာပြင့္
အဆင္ ဒီဇိုင္းက
လိပ္ျပာတစ္ရာ ႐ွဳံး
ပါတိတ္ ပန္းခ်ီဆရာ ငို။

ျပတင္းခန္းဆီးမွာ
ဟသၤာပံုလည္း ရိွတဲ့အခါ ရိွ
ေဒါင္းပံုလည္း ရိွတဲ့အခါ ရိွ
ျခေသၤ့ပံုလည္း ရွိတဲ့အခါ ရိွ
ေခြးပံုလည္း ရိွတဲ့အခါ ရိွ
ဆင္ပံုလည္း ရိွတဲ့အခါ ရိွ
နဂါးပံုလည္း ရိွတဲ့အခါ ရိွ
ငါးပံုလည္း ရိွတဲ့အခါ ရိွ
စုတ္ခ်က္ ၾကမ္းၾကမ္းရဲရဲ ဆြဲတာလည္း ရိွတဲ့အခါ ရိွ
မီးေတာင္ ေခ်ာ္ရည္စီးပံု ႐ွဳံး
ေမာ္ဒန္ ပန္းခ်ီဆရာ ငို။

က်ဳပ္ ျပတင္းေပါက္က
ေလ ေအးေအးကေလးလည္း ခုန္ေပါက္၀င္လာတယ္
ေန ေႏြးေႏြးလည္း ေထြးပိုက္ေပးတယ္
တခါတေလ
က်ဳပ္ ျပတင္းမွာ
ႏွင္း ခန္းဆီးကေလး တပ္တယ္
တခါတေလ
ပုလဲလံုး ခန္းဆီး။

မိုးမင္းႀကီး ရြာေတာ့
က်ဳပ္ ျပတင္းက
အလင္းေရာင္လည္း ေသာက္လို႔
အေမွာင္လည္း ထန္းရည္ခါးလို ေဖာက္လို႔ရ
ဒီျပတင္းက
သီခ်င္းသံေတြလည္း ၀င္လာတတ္တယ္
ရန္ျဖစ္သံ ဆူသံ ဆဲသံေတြလည္း
ဘီးလူးဆိုင္းနဲ႔ ေရာက္လာတတ္တယ္
ငွက္ေတးလည္း နားဆင္ရတယ္
ေထာ္လာဂ်ီလည္း တ၀ုတ္၀ုတ္ ေဟာင္တတ္တယ္။

ဘာလိုေသးသလဲ
က်ဳပ္ ျပတင္းကေလးဆီက
အကုန္ရ
ေလာက ဇီ၀ သုခ ဒုကၡ
အလင္း အေမွာင္။

အလွဆိုတာ
မ်ဳိးကြဲေတြ စံုတာ
ရသဆိုတာ
မ်ဳိးကြဲေတြ စံုတာ
မ်ဳိးကြဲေတြ စံုမွ
အလွ
မ်ဳိးကြဲေတြ စံုမွ
ရသ
မ်ဳိးကြဲေတြ စံုမွ
ဇီ၀
မ်ဳိးကြဲေတြ စံုမွ
ေလာက
မ်ဳိးကြဲေတြ အစံု
က်ဳပ္ ျပတင္းေပါက္ကေလးက
ေပးေနတယ္
မ်ဳိးကြဲစံုတာ
ေၾကာက္စရာ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။ ။

အံ့ေမာင္