ဒီကေန “့မသိန္းရွင္ဆီပို ့ေပးပါ ” အပိုင္း ( ၆ ) ကိုတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။
သရုပ္ေဖၚပံုက စာအုပ္ရဲ့ ေနာက္ေၾကာဖံုးပံုျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။
( ၆ )
ကုန္စိမ္းသည္မကေလး ညိဳညိဳ
ထုိမွ ႏွင္းသည္းထန္းလာေသာ ေနာက္ပိုင္းရက္မ်ားတြင္ကား ရထားႀကီး ခုတ္ေမာင္းေနပုံမွာ မႏိုင္ေသာ ဝန္ေလးႀကီးတခုကုိ တညည္းညည္း တညဴညဴ ဆဲြရုန္းသြားေနရသည္ ႏွင့္ တူလာခဲ့သည္။
ေတာင္ တန္း ႀကီးမ်ားသည္လည္း ျမဴမ်ားဆုိင္းတြ လာေနသည္။
အျပန္ခရီးတြင္ ေရႊလင္ပန္းဘူတာသို႔ ေရာက္လာခဲ့လွ်င္ပင္ ရထားဖက္ေဘးရွိ ေနဝန္းသည္ ဝင္လုဆဲဆဲ က်ဆုံးလာေနသည္.။
က်ေနာ္သည္လည္း ညိဳညိဳ႔ အနီး ထိုင္ခုံတခုေပၚ၌ ထုိင္ေနရင္း ေငြစရင္းအင္းမ်ားကုိ တြက္ခ်က္ေနရင္း ညိဳညိဳ႔ အတြက္စိတ္ေသာကျဖစ္စရာမ်ားကို ေတြးလာေနရသည္.။ သူ မေျပာျပဘဲႏွင့္ သူရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းေနရေသာ အခက္အခဲမ်ားကုိ က်ေနာ္သည္ သိေနခဲ့၏။ သူ႔ အတြင္းစိတ္မွ အလင္းအေမွာင္မ်ား သည္ သူ႔ အျပဳ အမူ၊ သူ႔ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚတြင္ ေပၚေနခဲ့သည္ ထင္သည္။
ဤ ရက္ေပါင္း မ်ားစြာအတြင္းတြင္ သူ႔ မ်က္ႏွာမွာ တေန႔ထက္ တေန႔ ပိုမိုမွိ္န္ေဖ်ာ့လာေနသည္။ သူ႔ မ်က္လုံးမ်ားေပၚမ် ေတာက္ပမႈ အေရာင္မ်ားသည္ မိွန္ေဖ်ာ့သြား၏။ သူ၏ အားငယ္စိတ္မွာ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚတြင္ လာ၍ ထင္ေနသည္။ သူသည္ သူ႔ အေဖၚမ်ားရယ္စရာေျပာသည္ကို ရယ္ေသာ္လည္း ႏွစ္ ႏွစ္ ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ရယ္ေနသည္ကို မေတြ႔ရ။ အတြင္းစိတ္မ်ား အားငယ္လာေသာအခါ အျပင္ရုပ္သည္လည္း တျဖည္းျဖည္း သိမ္ငယ္လာေနသည္။
သူသည္ တေယာက္တည္း အျပင္ဖက္ကုိၾကည့္ကာ ေငးေမာတတ္၏။ မယ္မယ္ရရေတြးေတာကာ အေတြး၌ နစ္ျမဳပ္ေနပုံမ်ိဳးလည္း မဟုတ္။ အားငယ္သျဖင့္ သူ႔ ပခုံးစြန္း ႏွစ္ဖက္သည္ပင္ နိမ့္က်သြားသည္ထင္ရသည္။ သူ၏အနားဖြာစျပဳလာသည့္ ေဆးေရာင္မွိ္န္ေနၿပီးျဖစ္ေသာ အက်ၤီအနီမွာလည္း သူ၏ အားငယ္ေနမႈေၾကာင့္ ပုိ၍ စုတ္ခ်ာေနသည္ထင္ရသည္။ တဖက္သုိ႔ လွည့္ေနစဥ္ သူ႔ ေက်ာဖက္မွ ျမင္ေနရ ေသာ္လည္း က်ေနာ္သည္ သူ႔ မ်က္လုံးအိမ္ထဲတြင္ မ်က္ရည္မ်ား ျပည့္ေနသည္ကုိ ခံစားျမင္ေနရသည္။
ဆီမလိမ္းႏုိင္ေသာ သူ႔ ေခါင္းမွ ဆံပင္မ်ားသည္ ေလေဝွ႔သျဖင့္ တဖြာဖြာ လြင့္ေန၏။ အုန္းဆီးေဈးသည္ လည္း ဆယ္ဆမွ် ျမင့္ေနခဲ့ၿပီ။ တခါတရံ၌မူ သူသည္ ပဲဆီမ်ားသုတ္လာခဲ့၏။ ပဲဆီနံ႔ ထြက္လာမည္ကို သူသည္ စိုးရိမ္ေသာက ျဖစ္ေနကာ သူ႔ကုိယ္ကုိ က်ေနာ္ႏွင့္အေဝးဆုံး ေနရာေရာက္ေအာင္ တုိးေနသည္။ ပဲဆီနံ႔ထြက္ေနမည္ကို ရွက္ေနေသာ္လည္း သူ႔ ေခါင္းမွ ပဲဆီနံ႔မွာ ေဝ႔ေနသည္။
သူ႔ရင္ထဲ၌ ျဖစ္ေနသည့္ ေသာကမ်ားကုိမူ သူက ေျပာျပေနသလုိ ခံစားေနရသည္။ ဤရက္မ်ားအတြင္း၌ ပန္းနာျဖစ္ေနေသာ သူ႔ မိခင္၏အေျခအေနမွာလည္း ေဆးဝါးမသုံးႏုိင္ေတာ့သျဖင့္္ ပို၍ဆုိးရြားလာေနသည္။
“အေမ႔ဖုိ႔ ေဆးတဖုံ ေဖၚခ်င္တယ္၊ ေဆးတဖုံ ေဖၚႏိုင္ရင္ေတာ့ေကာင္းမွာ၊ ေဆးေဖၚဖုိ႔ဘယ္ကလာမလဲ၊ ပို္က္ဆံေတြ မိုးေပၚက က်လာရင္ ေကာင္းမွာေပါ့ေလ”
သူ ေတြးေနေပမည္။
“အေမ ႔ေဆးတဖုံဆုိ ငါးက်ပ္၊ အေမ သိပ္ပိန္ေနဘီ၊ ညက အေမ ေခ်ာင္းဆုိးလုိက္တာ တညလုံးဘဲ၊ ေမာလဲေမာေနတယ္၊ ငါႏွိပ္ေပးရေသးတယ္၊ အေမ႔ရင္အုံက အသားမွမရွိေတာ့တာဘဲ၊ အသားေတြ ဘယ္ေရာက္ ကုန္ပါလိမ့္မလဲ၊ ေမာင္ရင္ ဘယ္သြားဆြမ္ခံသြား ေရဘယ္သြား ေၾကာင္ခ်ီသြားဆုိတာလုိ ထင္တယ္၊ မဆုိစေကာင္း ဆုိစေကာင္းေနာ္၊ ငါေဆးမေဖၚႏုိင္တာနဲ႔ အေမေသသြားႏုိင္တယ္၊ ဘယ္မဆုိလား ထမင္းငတ္လုိ႔ ေကၽြးဥတူးစားၾကတာ တြင္းထဲလိမ့္က်တာ အားျပတ္ေနတာ ျပန္မတက္ႏုိင္တာနဲ႔ ေသသြားတယ္တဲ့၊ သေရာႀကီး ခုိင္းတယ္ဆုိတာေပါ့ေနာ္၊ သေရာႀကီးဆုိတာ မယ္ဒလင္လုိဟာမ်ိဳးကို ေခၚတာေနမွာထင္တယ္၊ အဲဒါက တေရာဘဲ.....
“ဒါနဲ႔ဘဲ အေမေသခ်င္ေသသြားမွာ၊ ေအးေလ လူေတြေသေနၾကတာဘဲမႈတ္လား၊ ျမန္ျမန္ ေသၾကေတာ့လဲ ျမန္ျမန္ ဝဋ္ကၽြတ္တာေပါ့ေလ၊ အေမ မေသေစခ်င္ပါဘူး၊ မနက္က ငါလာတုန္းကဘဲ အိပ္ရာထဲကလွမ္းပီး ငါ့ကို အားကုိးၾကည့္ ၾကည့္ေနတယ္၊ ငါ့ကိုေမွ်ာ္ေနမယ္၊ ငါလာရင္ ေဆးပါလာမယ္လုိ႔ ေအာက္ေမ႔ေနမွာ၊ အေမကေျပာတယ္၊ ထန္းညက္ ေလး ငါးပိႆာတင္လာခဲ့ေပါ့တဲ့၊ ထန္းညက္ ေလး ငါးပိႆာဆုိရင္ ေလးငါးက်ပ္ရတာ၊ ေဆးတဖုံေဖၚႏိုင္တာေပါ့ေလ၊ ေကာင္ကေလး စာအုပ္ဝယ္ခိုင္းတာလဲ မဝယ္ႏုိင္ဘူး၊ အိမ္က်ရင္ မီးထြန္းစရာ ေရနံဆီးလဲ ကုန္ေနတယ္....
“ထန္းညက္တင္ရင္ လူတကာကိုေခ်ာ့ေနရတာ၊ မေကာင္းတဲ့မိ္န္းမျဖစ္သြားမွာ၊ ပီးေတာ့ သူတို႔ဖမ္းတယ္ဆုိတာ ငါ့ပစၥည္းမႈတ္လား၊ ငါ့ပစၥည္းကို သူတုိ႔ေပးလုိက္ရမွာလား၊ ငါမေပးဘူး၊ ေမွာင္ခုိလုပ္တယ္ဆုိတာ မေကာင္းပါဘူးေလ၊ ရထားေပၚစီးေနရတာေတာင္ ကုိယ့္ကို မေကာင္းတဲ့ မိ္န္းမလယ္လို လူေတြက ၾကည့္ၾကတာ၊ ေမွာင္ခုိအလုပ္ဟာ မေကာင္းတဲ့အလုပ္၊ ငရဲႀကီး ရွစ္ထပ္မွာ ခံရမယ့္အလုပ္၊ အကုသုိလ္ အလုပ္၊ ငရဲက်တယ္ဆုိတာ ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ဆီအုိးႀကီးထဲ ကိုယ္တုံးလုံးခၽြတ္ပီးဆင္းရတာ၊ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလုိက္တာ၊ ငရဲ အနီးကေလးဆုိရင္ေတာ့ ငရဲအုိးထဲက ဆီေတြ သြားခပ္လာခဲ့.... ေတာင္တြင္းႀကီးမွာ ေရာင္းရရင္ ေကာင္းမွာ၊ အုိ...အဲတာလဲ မျဖစ္ေသးပါဘူး၊ ဆီေတြကုိ ဖမ္းၾကအုံးမွာေပါ့၊ဆီဆုိတာလဲ ေမွာင္ခုိကုန္ဘဲ မႈတ္လား.....”
သူသည္ အေတြး အလ်ဥ္ျပတ္ပုံမရွိ။
ၿမိဳ႔သစ္မွ လြန္လာခဲ့လွ်င္ နီညိဳ႔ေနခဲ့ေသာ ေနဝန္းႀကီးသည္လည္း စုပ္စုပ္ျမဳပ္ဝင္သြားခဲ့သည္။ အေမွာင္ရိ္ပ္မ်ား သန္းလာေနျပန္သည္။
ဤရက္မ်ားတြင္ကား သူ႔ ကို ျမင္ေတြ႔ေနရပုံမွာ စိတ္ထိခုိက္ဖြယ္ရာ ပန္းခ်ီကား တခ်ပ္ကို ၾကည့္ေနရသလုိပင္။ သူ႔ အနား၌ ထုိင္ေနရင္း က်ေနာ္သည္ပင္ အသက္ရႈက်ပ္ကာ ႏြမ္းနယ္လာေနသည္။ သူႏွင့္ က်ေနာ္ကား မျမင္ရေသာ ႀကိဳးတေခ်ာင္းျဖင့္ ဆက္ႏြယ္ထားကာ သူခံစားေနရသည္တို ့မွာလည္း ...ထိုႀကိဳးမွတဆင့္ က်ေနာ့္ကိုလာ၍ရုိက္ခတ္ေနသည္။
အေစါပိုင္းရက္္မ်ားက သူၿပံဳးလ်င္ သူ ့ပါးခ်ိဳင့္ခြက္ကေလးႏွစ္ခုအေပၚ၌ ယိမ္းခါလွဳပ္ရွားကာ တျဖတ္ျဖတ္အေရာင္လက္ေနေသာ အျပာေရာင္ေက်ာက္ကေလးမ်ားျမွဳပ္ႏွံထားသည့္ နားဆြဲကေလးသည္ ေနာက္ပိုင္း သူ ့မ်က္ႏွာညိွဳးမွိန္လာခဲ့ေသာေန ့မ်ားတြင္မူ အေရာင္မွိန္ေဖ်ာ့ကာ ညစ္ထိုင္းလာေနသလိုပင္။
တေန ့ေသာအခါတြင္ ဤနားဆြဲကေလးကိုပင္ သူ ့ပါးေပၚ၌ မေတြ ့ရေတာ့ေပ။
နားေတာင္းမရွိေတာ့သည့္ေနာက္ပိုင္းရက္မ်ား၌ သူ ့မ်က္ႏွာမွာ ပို၍မွိန္လာခဲ့၏။ ေတာက္ပမွဳ ရႊင္လန္းမွဳကိုလည္း မေတြ ့ရ။ သူ ့မ်က္ႏွာကေလးေပၚမွ အလွမ်ားသည္ပင္ တေျဖးေျဖးေပ်ာက္ကြယ္သြားေနသည္ ထင္ရသည္။
သူ ့နားေတာင္း ခၽြတ္ေရာင္းလိုုက္သည့္ရက္ကမူ သူ ့ရင္ထဲတြင္ ဝန္ေလးႀကီးတခု ေခတၱမွ်က်သြားကာ သူသည္ လန္းဆန္းေနခဲ့၏။ သူ ့အေမအတြက္ ေဆးပုလင္းမ်ားႏွင့္ သူ ့ေမာင္ကေလးအတြက္ စာအုပ္မ်ားကို ဝယ္လာခဲ့သည္။
ထိုေန ့က သူ ့အနားကို က်ေနာ္သြားထိုင္ေသာအခါ သူသည္ ရႊင္လန္းစြာၿပံဳးရယ္ကာ က်ေနာ့္ကို ေဆးညႊန္းမ်ားဖတ္ခိုင္းေနခဲ့သည္။
“ဒါ ေမာ္လၿမိဳင္ဦးေရႊေက်းေဆးေနာ္....အစစ္ဟုတ္ရဲ့လား၊ အေမက အစတုန္းက ဒါကိုေသာက္တာ၊ ေနာက္ ေဆးျပတ္သြားလို ့ခုေတာ့ဆယ္ပုလင္းကို တခါထဲဝယ္လာခဲ့တယ္၊ နဲနဲလဲေရွာ့ေပးလိုက္တယ္၊ ထပ္ဖတ္ျပစမ္းပါအံုး၊ သသံနသံကြဲေအာင္ဖတ္ပါ၊ ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္သြားမွ၊ ေကာင္ကေလးက စာသိတ္ဖတ္တတ္ေသးတာမဟုတ္လို ့ ဖတ္ခိုင္းတာပါ၊ ေျဖးေျဖးလဲဖတ္ေနာ္၊ စာဖတ္ျမန္တာကိုလည္း သိတ္ၾကြားမေနနဲ ့”
က်ေနာ္ ေဆးညႊန္းဖတ္ျပေနစဥ္၌ သူ ့မ်က္ႏွာကို ေရွ ့တိုးကာ စူးစိုက္နားေထာင္ေနသည္။ မသဲကြဲလ်င္ ျပန္ဖတ္ခိုင္းေနသည္။ သနပ္ခါးပါးပါးလိမ္းထားေသာ သူ ့မ်က္ႏွာကေလးမွာ ခ်ိဳျမစြာၿပံဳးထားေနသည္။
သူသည္ ေဆးပုလင္းမ်ားကိုလည္း မၾကာမၾကာ ထုတ္ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ ေဆးပုလင္းမ်ားကို ကိုင္ၾကည့္ေနစဥ္၌ ၿပံဳးရိပ္လႊမ္းေနသည့္ သူ ့မ်က္ႏွာမွာ ေတာက္ပေနခဲ့သည္။
အမွန္၌ ဤအၿပံဳးရိပ္မ်ားသည္တခဏအတြက္သာျဖစ္၏။ မၾကာမီပင္ သူ ့အလိုလို ၿငိမ္းေသသြားရေပမည္။
“သူ နာနတ္သီးေရာင္းတာ တေန ့ဘယ္ေလာက္က်န္မွာလဲ၊ သံုးေလးက်ပ္ေပါ့၊ အဲဒါနဲ ့ဘယ္လိုလုပ္ စားေသာက္ေနလို ့ရမလဲ၊ ဒါျဖင့္ ဘာလုပ္မလဲ၊ ဘာလုပ္ရမွာလဲ၊ စိတ္ေမာစရာေတြပါ၊ ဒီစိတ္ေမာစရာေတြကို ဘာမွ မေတြးတာေကာင္းတယ္”
က်ေနာ္ကား ပုိ၍ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္လာမည့္ရက္မ်ားကို ေစါင့္ေနရင္း ဤရထားႀကီးေပၚ၌ လိုက္ပါေနရသည္။ နံနက္ပိုင္းတြင္ ေညာင္တိုဘူတာလြန္လာလ်င္ သူတို ့ႏွင့္ ထမင္းလက္ဆံုစားေနၿမဲျဖစ္သည္။ ထမင္းတလုပ္ထဲ အတူစားေနရေသာ္လည္း ဤထမင္းခ်က္လာခဲ့သည့္ဆန္မွာ သူ ့နာနတ္သီးေရာင္းရျမတ္ေငြထဲမွ ၿခိဳးျခံဝယ္ယူရသည္ကို ေတြးမိသည္။ သူ ့ထမင္းထုပ္ထက္ တန္ဘိုးပိုမ်ားေသာဟင္းမ်ားကို မိမိက ဝယ္ေသာ္လည္း သူ ့ထမင္းကိုၿမိဳမက်နိဳင္။
ေနာက္ပိုင္းရက္မ်ားတြင္ သူ ့ထမင္းမ်ားမွာ ဆန္ကြဲေရာခ်က္ေသာ ထမင္းမ်ားျဖစ္လာခဲ့ၿပီကို က်ေနာ္သည္ သတိမထားသလိုေနလာခဲ့သည္။
ထိုရက္မ်ား၌ ထမင္းစားၾကစဥ္တြင္ သူသည္ေခါင္းကိုငံု ့ထားသည္။ မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္ေနသည္။အခါတိုင္းကလို သူ ့စကားသံမ်ားက မၾကားရေတာ့။ တရက္ထက္တရက္ ထမင္းဝိုင္းမွာ ပို၍တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လာခဲ့သည္။ ထမင္းအတူစားေနရစဥ္၌ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္နဴးစိတ္မ်ားပင္ မရွိေတာ့။ ထမင္းဝိုင္းမ်ားမွာ အေတြးကိုယ္စီျဖင့္ ၿငိမ္သက္လာေနခဲ့သည္။
“သံုးလြန္းတင္” ထမင္းကို စားရသည့္ေန ့ကမူ ဤထမင္းဝိုင္း၏ၿငိမ္သက္ေနမွဳမွာ စိတ္ထိခိုက္ဖြယ္ရာျဖစ္လာရသည္။
ထမင္းထုပ္ကိုေျဖေနကတည္းက ညိဳညိဳ ့လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားသည္ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနခဲ့သည္။ သူသည္ ႀကိဳးမ်ားကို ခတ္ရြရြေျဖေနခဲ့၏။ ရွက္ရႊံ ့အားငယ္ေနသည္။ သူ ့ထမင္းမ်ားကို လူအမ်ားမျမင္ေတြ ့မီ ဤေနရာမွထြက္ေျပးသြားခ်င္ေနသည္။ သူ ့မ်က္ႏွာမွာ ပို၍ေမွးမွိန္ေန၏။ ဘာမွ်မျမင္ ဘာမွ်မၾကား ကေယာင္ကတမ္းျဖစ္ေနသလိုပင္။ သူ ့မ်က္လံုးအိမ္၌ မ်က္ရည္မ်ားဝဲလာေတာ့မည္ထင္ရသည္။
က်ေနာ္သည္လည္း သူ ့ကိုမၾကည့္ပဲ က်ေနာ္ဝယ္လာခဲ့သည့္ဟင္းထုပ္မ်ားကို သြက္သြက္ေျဖခ်လိုက္၏။ သူ ့အေဖၚမ်ားသည္လည္း သူပို၍ ရွက္ရြံ ့အားငယ္မည္စိုးၾကသျဖင့္ သူ ့ကိုမၾကည့္။
ဆန္ခ်ည့္ မခ်က္နိဳင္ေတာ့သျဖင့္ ပဲႏွင့္ေျပာင္းေရာက်ိဳရသည့္ထမင္းကို ႏွိဳက္စားေနရစဥ္တြင္လည္း က်ေနာ္သည္ ဘာမွ်မျဖစ္သလို စားေနရသည္။ သူ ့ထမင္းထုပ္အတြင္း၌ အခါတိုင္းပါေနက် ဟင္းကေလးတခုခုပင္ မပါေတာ့ေခ်။
သူသည္ ေခါင္းကိုမေဖၚေတာ့။ သူ ့မ်က္လံုးအိမ္၌ မ်က္ရည္မ်ားျပည့္ေနသည္ကိုဖံုးကြယ္ရန္အတြက္ သူသည္ ျငဳပ္သီးတေတာင့္လံုး ဝါးစားေနသည္။
“စပ္လိုက္တာ” ဟု သူက အသံတုန္တုန္ျဖင့္ေျပာသည္။
ေခါင္းေမါ့လိုက္သည့္အခိုက္၌ ငရုပ္သီးစပ္သည္ႏွင့္ေရာၿပီး သူ ့မ်က္လံုးမ်ားေပၚ၌ မ်က္ရည္မ်ားျပည့္လာေနသည္။ ထိုမ်က္ရည္မ်ားကို ခံစားနားလည္ေနသည့္ က်ေနာ့္စိတ္၌မူ ထိခိုက္နာက်င္လာေနသည္။ က်ေနာ့္စိတ္ အာရုံ၌မူ ရထားႀကီးခုတ္ေမါင္းေနသံသည္လည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ က်ေနာ္မွာ မီးရထားဖက္ဆိုင္ရာ တာဝန္ခံတဦးဟူေသာ အသိလည္း ေပ်ာက္ကြယ္ေနသည္။ က်ေနာ္သည္ အငတ္ဝတၳဳမ်ားကို သတိရေနသည္။
ေရႊဥေဒါင္းျပန္ဆိုသည့္ ကိပၸတန္ဆင္ကလဲယား၏ “ေသြးစုတ္ေျမ” ဝတၳဳထဲမွ အငတ္မ်ားကို သတိရလာသည္။
ဂ်က္လန္ဒန္၏ “ေခ်ာက္ကမ္းပါးႀကီးေအာက္မွ လူသားမ်ား” ကို ေတြးမိလာသည္။ ထိုလူသားမ်ားသည္ သက္ရွိထင္ရွား လွဳပ္ရွားလာၾကသည္။ ဖတ္ေကာင္းရုံေရးသည့္ ဝတၳဳမ်ားမဟုတ္။ က်ေနာ္သည္ ညိဳညိဳ ့မ်က္ႏွာကို မျမင္ရက္ေတာ့ေပ။
က်ေနာ္သည္လည္း ငရုပ္သီးတေတာင့္ကိုေကာက္ယူကာ ဝါးစားပစ္လိုက္၏။
မ်က္ရည္မ်ား ဝဲလာသည္။
“သိပ္စပ္တယ္” ဟု သူ ့ကို ကူေျပာလိုက္သည္။
သူသည္ က်ေနာ္က သူ အရွက္ေျပေစရန္ ကူေျပာသည္ကို ခံစားလိုက္ရျပန္သည္။ ထမင္းကို တြင္တြင္သာ ငံု ့စားေနေသာ သူ ့မ်က္ႏွာမွာ ငိုခ်လိုက္ေတာ့မလား ထင္လာေနရျပန္သည္။
“မထူးေတာ့ဘူးကြယ္ ထန္းညက္တင္ေတာ့၊ တေခါက္ ငါးပိႆာေလာက္တင္ေတာ့” ဟု ေျပာခ်လိုက္ခ်င္သည္။
ဤနည္းလမ္းမွတပါး အျခားလည္းမရွိနိဳင္။ သူ ထန္းလ်က္တင္ေဆာင္လာခဲ ့ရလ်င္လည္း သူသည္လည္း အျခားျဖဴစင္ရုိးသားေသာမိန္းခေလးမ်ားလို အမဲဖ်က္ခံရကာ ေရတိမ္နစ္ကာ မထူးေတာ့ၿပီဟု ဇြတ္ႏွစ္ကာ ဖါထက္ဆိုးေသာဘဝသို ့က်ေရာက္သြားရမည္ကိုလည္း မေတြး၍မရ။
က်ေနာ္သည္ သင္းသင္းႏွင့္ ႏုတို ့ကိုလွမ္းၾကည့္မိ၏။ ဤမိန္းကေလးမ်ားမွာ ေယာက်ၤားအေရအတြက္ ငါးဆယ္ထက္မနည္းႏွင့္ အိပ္ခဲ့ရၿပီးကို သိေန၏။ မေအးသြယ္၊ တင္တင္၊ မေအးျမင့္၊ မေအးေရႊ။ ထိုမ်က္ႏွာမ်ားႏွင့္တကြ အျခားေသာမ်က္ႏွာမ်ားသည္ တခုႏွင့္တခု ေရာေထြးသြားၾက၏။ သူတို ့ကား ေျခာက္ကမ္းပါးႀကီးေအာက္မွ တစာစာ ေအာ္ေခၚေနၾကေသာ လူသားမ်ားျဖစ္သည္ဟု ခံစားေနရသည္။
