သစၥာတရားႏွင့္ သတၱိခြန္အား

က်မတို႔

ေဟာဒီ လူပုဂၢိဳလ္ေတြ

ေသးငယ္ၿပီး အထီးက်န္ဆန္လွတဲ့

ၿဂိဳလ္ကမၻာေပၚမွာ ေနထိုင္ရင္း

သေကၤတ အားလံုးက ေျပာျပနိဳင္ရာ

ပန္းတိုင္တခုဆီ ဦးတည္ရင္း

သူစိမ္းဆံဆံ ၾကယ္ေကာင္းကင္ေအာက္ ျဖတ္လာခဲ့ၾက

ေနေရာင္ျခည္မ်ားထဲ နေမာ္နမဲ့ဆံဆံ ျဖတ္လာခဲ့ၾက

အဲဒီပန္းတိုင္ဆိုတာ

က်မတို႔ ေလ့လာသင္ယူဖို႔

မျဖစ္မေနလိုအပ္ၿပီး ျဖစ္နိဳင္ဖြယ္လည္းရွိတဲ့

သူရသတိၱနဲ႔ အံ့မခန္း သစၥာတရားတို႔

တည္ရွိရာ ေနရာပါပဲ။

မသိန္းရွင္ဆီ ပို႔ေပးပါ

(၁၆)…နိဂုံးပိုင္း။

ေနာက္ဆုံးေန႔မွ ေနာက္ဆုံးမိနစ္မ်ား
ထုိေန႔မွာ သူ ထန္းလ်က္မ်ား ျပန္တင္လာခဲ့သည့္ေန႔ ျဖစ္သည္။
ထုိေန႔တေန႔လုံး သူသည္ က်ေနာ္႔ ကို သူ႔ အနားတြင္ သူထုိင္သည့္ခံုေပၚ၌သာ ရွိေစခ်င္သည္။ တလက္ မမွ်ေဝးသည္ကိုပင္ သူ မႏွစ္သက္။ လူၾကားထဲတြင္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဣေျႏၵႀကီးႏွင့္ ေနရသည္ကုိ သူသည္ အက်ဥ္းေထာင္၌ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ က်ေနသလုိ ခံစားေနရျပန္သည္။

မသိန္းရွင္ဆီ ပို႔ေပးပါ

(၁၅)
ခ်စ္သက္ ခုႏွစ္ရက္

ေလးအိမ္ရြာ၌ က်ေနာ္တုိ႔သည္ ညားစ ဇနီး ေမာင္ႏွံဟု ေျပာၿပီး အပ္ခ်ဳပ္စက္ဝယ္ရင္း တည အိပ္ခဲ့ၾက၏။ က်ေနာ္တို႔ ကိုယ္တုိင္ကလည္း ညားစ အခါဟု ယုံၾကည္ေနခဲ့သည္။ ေလးအိမ္ရြာမွ ေန႔ခင္းဖက္ အျပင္သုိ႔ ထြက္လာခဲ့လွ်င္ သူသည္ က်ေနာ္႔ လက္ေမာင္းကို ညားစ လင္မယားလုိပင္ မလႊတ္တမ္း ဆုပ္ကုိင္ ဖက္တြယ္ထားခဲ့ေလသည္။

“သူက သူမ်ားကုိ ညားေနၾကၿပီေျပာေတာ့ ကုိသိန္းေအာင္ႀကီး ျပဳံးေနတာ ရွက္လုိက္တာ” ဟု သူသည္ ေျပာလာခဲ့သည္။

မာနယ္ပေလာ

ငါကိုယ္တိုင္ေရြးခ်ယ္ၿပီး
ငါကိုယ္တိုင္ တည္ေဆာက္တဲ့ ဘူတာ
အဲဒီကေနၿပီး
ငါတက္စီးခဲ့တဲ့ရထား
အဲဒါ “မာနယ္ပေလာ”။
(၁၉၉၂၊ဇြန္…)

ေကြ ့ခ်လိုုက္တဲ့ျမစ္တစ္စင္းေပၚက သက္ေသခံပစၥည္းမ်ား

နာက်င္ကိုက္ခဲလြန္းေနဆဲ နာဂစ္…။
နာဂစ္ေလမုန္တိုင္းဒဏ္ခံခဲ့ၾကရတဲ့ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚက က်ေနာ္တို ့ညီအစ္ကိုသားခ်င္းေတြကို
အကူအညီေပးဖို ့ရံပံုေငြရွာတဲ့အေနနဲ ့ျမန္မာကဗ်ာဆရာေတြက “ေမရဲ့ပန္းပြင့္ သို ့မဟုတ္ ကမ္းပါးေပၚက ကၽြံက်သြားေသာ ”လို ့အမည္ေပးထားတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္တစ္ထုတ္ေဝခဲ့ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ကိုဖတ္ေတာ့ က်ေနာ္ကလည္း နာဂစ္အထိမ္းအမွတ္ကဗ်ာတပုဒ္ေရးခဲ့တာ ျပန္ၿပီး သတိရေနမိတယ္။ ျပည္တြင္းက ကဗ်ာဆရာေတြနဲ ့အတူတြဲၿပီး အလုပ္လုပ္လိုက္ခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ ေပၚေပါက္လာရပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ ဒီကဗ်ာစာအုပ္နဲ ့တြဲၿပီးပါလာတဲ့ ကဗ်ာရြတ္ထားတဲ့အေခြထဲမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လူခ်င္းခြဲေနခဲ့ၾကရတဲ့ က်ေနာ္ခ်စ္ခင္ရတဲ့ ကဗ်ာဆရာတခ်ိဳ ့ရဲ့ကိုယ္တိုင္ကဗ်ာရြတ္တဲ့အသံေတြကိုလည္းၾကားရေတာ့ က်ေနာ့္္အဖို ့ အားလံုးကို လြမ္းရျပန္တာေပါ့။ အထူးသျဖင့္ ညီမငယ္ေလးလို ခ်စ္ခင္ခဲ့ရတဲ့ ကဗ်ာဆရာမ ဧဧသန္း၊ (ကို)ေအာင္ဇင္မင္း၊ ကိုခါးႀကီး(ငခါး-ကြမ္းျခံကုန္း)တို ့ရဲ့အသံေတြကို ႏွစ္ေပါင္း(၂၅)ႏွစ္အတြင္း ဒါဟာ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ က်ေနာ္ ျပန္လည္ၾကားခြင့္ႀကံဳလိုက္ရတာပါ။ သူတို ့ကေတာ့ က်ေနာ့္အသံကို ေလလွိဳင္းထဲကတဆင့္ ၾကားေကာင္း ၾကားေနနိဳင္ၾကမလား။ ဒီကေန ့ေတာ့ နာဂစ္အထိမ္းအမွတ္ က်ေနာ္ေရးဖြဲ ့ခဲ့တဲ့ ဒီကဗ်ာရွည္ကိုပဲ က်ေနာ့္ ဘေလာ့မွာ တတိယအႀကိမ္အျဖစ္တင္လိုုက္ပါတယ္။ သရုပ္ေဖၚပံုကေတာ့ “ေမရဲ့ပန္းပြင့္ သို ့မဟုတ္ ကမ္းပါးေပၚက ကၽြံက်သြားေသာ” ကဗ်ာစာအုပ္ထဲက ဆရာ မင္းေဝေအာင္ ရဲ့ပန္းခ်ီပံုကို စကင္ဖတ္ၿပီးတင္လိုက္တာပါ။

ဘယ္ဝယ္ ေျမာက္ေတာင္

(က)
၁၉၉၅ ခု၊ ဇန္နဝါရီလ..၂၂ ရက္၊ တနဂၤေႏြေန ့။
မနက္မိုးလင္းေတာ့ လက္နက္ႀကီးပစ္သံမ်ားႏွင့္ မ်က္ႏွာသစ္ရလိမ့္မည္ဟု ထင္မထားခဲ့မိသည့္အတြက္ အနည္းငယ္ေတာ့ စိတ္ပူသြားမိသည္။ သည္အတိုင္းဆိုလ်င္ အေျခအေနေတြက ဘယ္လိုျဖစ္လာလိမ့္ဦးမလဲ။ က်ေနာ္ တကယ္မခန္ ့မွန္းတတ္ပါ။

ေရနဲ ့ငါး

(က)
ေရသိမ္ကေလးေပၚတြင္ သူတစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနသည္။
အကာအရံမရွိသျဖင့္ ေရသ္ိမ္ကေလးတဝိုက္ ကြင္းအႏွံ ျမင္ေနရ၏။ တြဲေလာင္းခ်ထားသည့္ ေျခေထာက္ ေအာက္တြင္ ျမက္ရုိင္းမ်ားထလ်က္။ ေရခန္းလ်က္ရွိသည့္ ရုိးကေလးမွာ ခတ္ေဝးေဝးအေရာက္တြင္ ေသာင္ပုရြာ ဖက္သို ့ခ်ိဳးေကြ ့လိုုက္၏။ ငွက္ေပ်ာေတာတန္းထဲ ေခါင္းထိုးၿပီးဝင္သြား၏။

ဝါးတံတားတခုက ရိုးအလယ္တြင္ေဆာက္ထားသည့္ ေရသိမ္ကေလးႏွင့္ ရုိးထိပ္ကမ္းပါးကို ဆက္သြယ္ထား ၏။ သူက ေရသိမ္ကေလးေပၚတြင္ထိုင္ရင္း သူ ့စာသင္ေက်ာင္းကေလးအေၾကာင္းကို စဥ္းစားသည္။

မသိန္းရွင္ဆီ ပို ့ေပးပါ

(၁၄)

မိုးေတြက ေမွာင္ေနသည္
ထုိေန႔က အင္ေတာက်ယ္ ဘူတာတြင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ဖုံးထားေသာ သူ႔ ထန္းလ်က္ေသတၱာမ်ားကို တင္ေနစဥ္ ကတည္းက မိုးေကာင္းကင္မွာ ေမွာင္ပိန္းလာေနသည္။
အေမွာင္ရိပ္မ်ားေအာက္၌ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ား တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြား သည္။ ထန္းေတာညိဳႀကီးမ်ားသည္ ညစ္မိႈင္းသြားသည္။

ကဗ်ာဆရာ ၿငိမ္းလူ ကြယ္လြန္ျခင္းႏွင့္ လြမ္းသူ ့ကဗ်ာပန္းေခြမ်ား

က်ေနာ္တို ့ရဲ့ ခ်စ္ခင္ေလးနက္ရပါေသာ ေတာ္လွန္ေရးသမား ကဗ်ာဆရာ ၿငိမ္းလူ(ေမာင္ေမာင္ၿငိမ္း)
၂၉၊ ၄၊ ၂၀၁၀ ေန ့က မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။

ေတာ္လွန္ေရးသမားလည္းျဖစ္၊ ကဗ်ာဆရာလည္းျဖစ္၊ လူတိုင္းခ်စ္ခင္ဖြယ္လည္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာဆရာၿငိမ္းလူ ရဲ့ ရုပ္ကလပ္ကို ေမလ ( ၁ ) ရက္ေန ့မွာ ဝမ္းနည္းျခင္း ဂုဏ္ျပဳျခင္းအခမ္းအနားျပဳလုပ္ၿပီး မီးသၿဂိဳလ္ခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီစ်ာပနအခမ္းအနားမွာ က်ေနာ္လည္းပဲ ကဗ်ာတပုဒ္ရြတ္ဆိုၿပီး (ကို)ၿငိမ္းလူ ကို ဂုဏ္ျပဳလြမ္းသခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန ့က က်ေနာ္ရြတ္ဆိုခဲ့တဲ့ကဗ်ာဟာ (ကို) ၿငိမ္းလူ ေနာက္ဆံုးေရးဖြဲ ့သြားခဲ့တဲ့ ကဗ်ာျဖစ္ပါတယ္။

ဆရာၿငိမ္းလူ ေနာက္ဆံုးေရးဖြဲ ့သြားခဲ့တဲ့ အဲဒီကဗ်ာနဲ ့
ကဗ်ာဆရာ ေမာင္လြမ္းဏီနဲ ့ကဗ်ာဆရာ အုပ္စိုးနိဳင္တို ့ရဲ့ လြမ္းသူ ့ကဗ်ာ (၂)ပုဒ္ကိုလည္း ပူးတြဲေဖၚျပလိုက္ပါတယ္။

(ကို)ၿငိမ္းလူေရ..၊ခင္ဗ်ားကေတာ့ေျပာတာပဲ
“က်ေနာ္လိုခ်င္တာ နည္းနည္းေလးပါဗ်ာ
ဒါေတာင္မွ
ဘယ္တုန္းကမွ မရခဲ့ပါဘူး↔တဲ့။
ဘယ္ဟုတ္မလဲ
ခင္ဗ်ား
အမ်ားႀကီးရခဲ့တယ္
ခင္ဗ်ား
ဘဝကို အနိဳင္နဲ ့ပိုင္းနိဳင္ခဲ့တယ္
အထူးသျဖင့္
က်ေနာ္တို ့ မရနိဳင္ေသးတဲ့ ဂုဏ္ျဒပ္ဟူသမွ်
ခင္ဗ်ား ရသြားခဲ့တယ္ဆိုတာ
ခင္ဗ်ားရဲ့ အသုဘအခမ္းအနားမွာ
လူတိုင္း သေဘာေပါက္ခဲ့ၾကတာပဲ
ျမတ္ေသာေသျခင္းပါ ရဲေဘာ္..
က်ေနာ္ တကယ္ပဲ ေၾကကြဲရပါတယ္။

ၿငိမ္းေဝ

ေျပာင္းခင္းထဲက ေန (သို႔) ရင့္မွည့္ေစေသာ စာမ်က္ႏွာ

ထားခဲ့ညနဲ႔
သြားမဲ့ည
ေမွာင္တာ တူတာပဲလား။

ဖေနာင့္မွာ
မႏႈတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ဆူးက
ပိုနက္သလား။

ထိတာနဲ႔
႐ုန္းဖုိ႔လား
အနီလား
အစိမ္းလား။

ကမ္းပါးကိုမထိတဲ့ လိႈင္းဆိုတာေကာ
ရွိသလား။

ညကိုလမ္းေလွ်ာက္
ေတာင္ေျမာက္ကို ၾကည့္ခြင့္မရတာ
အျပစ္လား။

ဖုန္းဆိုးေတာင္ယာ
တသီတတန္း
ဒီလမ္းကိုေတာ့ ကဗ်ာမဖြဲ႔နဲ႔ ။

တို႔မွာ
ေတာင္တန္း
ကမ္းပါး
လမ္းသြားေတြရွိပါလွ်က္
ျဖစ္ရရင္ေလ
ရက္ရက္စက္စက္။

အရည္ျပားေပၚမွာ
ထင္က်န္ေနတဲ့
အမဲစက္တစက္အတြက္
ခရီးမထြက္နဲ႔လို႔
ေျပာျပသူေတြအတြက္ေတာ့
မနက္ျဖန္မွာ
လၻက္ရည္ဖန္ဖန္ေလး
တခြက္…..
တုိက္လိုက္ပါ။

ဒါၿပီးရင္ေလ
သူတုိ႔က
ပါရီကနံရံေတြအေၾကာင္း
ဇီမာလမ္းဆံုအေၾကာင္း
ခင္ဗ်ားကို ေကာင္းေကာင္း ေျပာျပလိမ့္မယ္။

ေဆးေရးႏႈတ္သြင္း
ခ်စ္ျခင္းသီဖဲြ႔
ဗင္းနစ္ရဲ႕ ပန္းခင္းေလွေတြအေၾကာင္း
မေညာင္းတမ္းေပါ့။

ျမင္းတစီး
ဓါးတလက္နဲ႔
ေဇာ႐ိုးရဲ႕ ႐ုပ္ရွင္ကို
မၾကည့္ရစေကာင္းလားလို႔
ေစာင္းပါးရိပ္ေျခ
ေျပာေလအံုးမယ္။

ၿပီးေတာ့ စစ္ေတြနဲ႔ ညႇပ္ထားတဲ့
ပါမုန္႔တခ်ပ္လက္ေဆာင္
စကပ္တုိတုိေပါင္ေပၚ တင္ေပးလိုက္မယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ
အသံမၾကားေအာင္
ေၾကြေရသုတ္ ပန္းကန္တခ်ပ္ကြဲ
ဟန္ေဆာင္ၿပီးထြက္ခြာသြားၿမဲ…..။

ခင္ဗ်ားတို႔ ေလ့လာေနၾက
ကဗ်ာထဲက
နာရီမဲ့တဲ့ အိုကိုးရဲ႕ဘ၀ထဲမွာ….
က်ေနာ္ေမြးတုန္းကလည္း
လင္းၾကက္တြန္စဲ
ေတာင္ယာေပၚခ်ိန္ပဲေနာ္…….။ ။

ၿငိမ္းလူ
Australian Burmese Community Journal အတြဲ (၁) အမွတ္ (၁၀) ေမလထုတ္အတြက္ ကိုၿငိမ္း (ကဗ်ာဆရာ ၿငိမ္းလူ) ေရးေပးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာပါ။ ဒါဟာ ဆရာၿငိမ္းလူရဲ႕ ေနာက္ဆုံးကဗ်ာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ရိုးမေပၚမွာ အိပ္ပါေစ

ေကာဇာသကၠရာဇ္၊ ခြန္ႏွစ္ဆယ္ႏွစ္
ခရစ္သကၠရာဇ္ ႏွစ္ေထာင္တဆယ္
ရိုးမဆြယ္မွာ ေနကြယ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္လား။

လဇူလိုင္ကို
မင္း မပိုင္ေတာ့ဘူးလို ့
ငါ မေျပာႏိုင္ဘူး
မင္းက ရဲ၀ံ့သူႀကီး တေယာက္ပါ။

ငုယင္ဗန္ထရြဳိင္း
သမိုင္းပံုရိပ္ ၊ အိပ္မက္ရွည္လ်ား
တံတားေအာက္မွာ မင္းရပ္ေစာင့္တယ္။

ငွက္ဖ်ားအဆိပ္၊ ႀကိတ္မွိတ္အာခံ
တိတ္ဆိတ္ညယံ၊ ေႏြမီးလွွ်ံ၌
ေမာင္းျပန္တိုက္ခြ်က္ေနဆဲလား။

ေဒါင္းအိုးေ၀ မီးက်ည္
ရိုးမေပၚက ၾကယ္နီ
ဒီလွဳိင္းေတြ ျမင့္သစ္တဲ့ ရာသီ
ငါ့ဆီလာခဲ့အုန္းေလကြာ။

ကြမ္းတယာညက္၊ အရက္တလံုး
ျပည္ဖံုးကားခ်။ ေသတမ္းကဗ်ာ
ေဖြရွာထုဆစ္ေနစဥ္မွာ၊

သင့္ရဲေဘာ္တို ့၊ ကဗ်ာအလံ
တ၀က္ထူလႊင့္ေနၿပီေကာ။ ။

(ရဲေဘာ္ေရးေဖာ္ၿငိမ္းလူသို ့)
ေမာင္လြမ္းဏီ
၂၈ - ၄- ၂၀၁၀

အလြမ္းစာ

ေျပာလုိ ့မွမဆုံးေသး
မာနယ္ပေလာကို လြမ္းတယ္
ထား၀ယ္ခရိုင္ကေလးကို လြမ္းတယ္
စခန္းသစ္ရြာကေလးကို လြမ္းတယ္
မယ္တုကြီေခ်ာင္းကေလးကို လြမ္းတယ္
လြမ္းတယ္ လြမ္းတယ္ လြမ္းတယ္
လြမ္းစရာေတြမ်ားေနတုန္း
အလြမ္းဗုံး ေနာက္တလုံး
(၀ုန္း) ကနဲ ကဲြသြားျပန္ပါပေကာ ...

ခင္ဗ်ားက ..
ရဲေဘာ္ေတြကိုခ်စ္တယ္
ေတာ္လွန္ေရးကိုခ်စ္တယ္
ဗုိလ္မွဴးၾကီး စိန္ျမကိုခ်စ္တယ္
ေရးေဘာ္ ေရးဘက္ ေတြကိုခ်စ္တယ္
မိခ်မ္းလြန္ကိုလဲ ခ်စ္ခ့ဲတယ္

“က်ေနာ္လိုခ်င္ခ့ဲတာနဲနဲေလးပါဗ်ာ
ဒါေပမ့ဲ ..
ဘယ္တုန္းကမွ မရခ့ဲပါဘူး↔တ့ဲ
ဒဏ္ရာဗလပြနဲ ့
ခင္ဗ်ားဘ၀ တစြန္းတစ
ၾကားခ့ဲရဖူးပါရဲ ့
တခါတုန္းက စခန္းသစ္ညမ်ားမွာ ...

“သြားၾက သြားၾက
ခင္းဗ်ားတုိ ့ အကုန္လုံးသြားၾက
လကမၻာေရာက္ေအာင္သြားလုိက္ၾက
က်ဳပ္ကေတာ့
ေတာ္လွန္ေရးထဲမွာပဲ ေနမယ္
ေတာ္လွန္ေရးထဲမွာပဲ ေသမယ္”တ့ဲ
သစၥာ ျမဲသူၾကီးရဲ ့စကား
နိမိတ္မ်ားဖတ္ခ့ဲေလသလား ဗ်ာ ...

ေလွခြက္ခ်ည္း က်န္ရင္ေတာင္
အလံေထာင္ေနဦးမယ့္ ေမာင္ျငိမ္း
“မိုက္လို ့ေသာက္တာမဟုတ္
ၾကိဳက္လုိ ့ကို ေသာက္တာတ့ဲ”

ဘယ္သူ ့ဆီကမွ
ဘာအခြင့္အေရးမွ မယူခ့ဲတ့ဲ
ေတာေပ်ာ္ၾကီးေရ ..
ျမိဳ ့မွာေနရတာ
အသက္ရွဴရ ၾကပ္သတ့ဲ
န- ၀ - တ ျပီးရင္
ထုိင္းပုလိပ္ကုိအမုန္းဆုံးဆုိတ့ဲလူ
ျမိဳ ့ျပရဲ ့အပူေရာင္ေတြၾကားမွာ
ခုေတာ့လဲ ..
ဘယ္သူ ့ကိုမွ ဒုကၡမေပးဘဲ
လမ္းခဲြလို ့သြားခ့ဲပါပေကာ ...

လြမ္းလုိ ့ေကာင္းေနတုန္းပါဘဲ ကိုျငိမ္းေရ ...
က်ဳပ္ကလဲ
လူတုိင္းကုိ လြမ္းေနရတ့ဲေကာင္
အမွတ္ရစရာေလးေတြက ဟုိေရာက္ ဒီေရာက္
ေၾကကဲြပြင့္ၾကီးေတြကလဲ ေတာင္လုိေပါက္
ဟုိအရင္တုန္းကလုိဘဲ
က်ေနာ့္ကဗ်ာ တခြက္ႏွစ္ခြက္ေလာက္
ခင္ဗ်ားထ လုိ ့ေသာက္ၾကည့္ပါဦးလားဗ်ာ...။

အုပ္စိုးႏုိင္