(က)
ညတုန္းက “ႏွင္းခါးမိုး” (ကိုေ၀လင္း) ရဲ႕ “စိတ္ကူးေတးသီ” ဆီ ခ်ီတက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ “တန္ခူး” က ကိုေ၀လင္းကို ေက်းဇူးတင္တဲ့စာ စီေဘာက္မွာ ေရးထားတာေတြ႕ၿပီး “တန္ခူး” ဆီကိုလည္း ေျခဦးလွည့္မိျပန္ေရာ ...။ ဒီမွာတင္ “တန္ခူး” ရဲ႕ “သားႏွင့္ထူးဆန္းေသာ ျမန္မာေ၀ါဟာရမ်ား” ကို က်ေနာ္ ဖတ္ရေတာ့တာပဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ တန္ခူးေလနဲ႔ေရာၿပီး က်ေနာ္လည္း ဒီစာကိုေရးမိတာပါ။
“တန္ခူး” လိုပဲ၊ က်ေနာ့္မွာလည္း သားေလးတေယာက္ရိွပါတယ္။ “တန္ခူး” ရဲ႕ သားေလးက ျမန္မာစာ ေ၀ါဟာရအသစ္ တီထြင္ရာမွာေတာ္သလို က်ေနာ့္သားၾကေတာ့ အေတြးအေခၚမွာေတာ္တယ္လို႔ ၾကြားရမလားပဲ။ က်ေနာ့္သားဆိုတာက “သားလတ္” ကို ေျပာတာပါ။ သားသုံုးေယာက္ရိွတဲ့အနက္ ဒုတိယေျမာက္ေမြးတဲ့သားပါ။ သားေလးသားလတ္ရဲ႕နာမည္က “ေမာင္ေဖအားမာန္” လို႔ ေခၚပါတယ္။ ျဖဴးၿမိဳ႕အနီးက “လူငယ့္အားမာန္ လယ္ယာသမ၀ါယမအသင္း” မွာ ေနထိုင္ရင္း ေမြးလို႔ “ေဖအားမာန္” လို႔ ေပးခဲ့တာပါ။
က်ေနာ္တို႔မိသားစု ရြာမွာပဲ အေနမ်ားၾကပါတယ္။ ၿမိဳ႕တက္အလုပ္လုပ္ ... ။ အဆင္မေျပရင္ ရြာျပန္ေန ... ၊ ဒီိလုိနဲ႔ အဆင္မေျပတာမ်ားေတာ့ ရြာျပန္ေနတာမ်ားရေတာ့တာေပါ့။ (သားလတ္အေၾကာင္း ၾကြားမယ္လို႔ ေျပာၿပီး ေလရွည္ရန္ေကာလို႔ မထင္ၾကဘူးလား။) က်ေနာ္က တသက္လံုး အစိုးရေက်ာင္းဆရာ၊ ရြာငွါး ေက်ာင္းဆရာ၊ တြဲဘက္ေက်ာင္းဆရာ၊ ေစတနာဆရာဆိုတဲ့ ဆရာအလုပ္ေတြပဲ လုပ္ခဲ့ေတာ့ အဆင္မေျပလို႔ ရြာျပန္ကပ္္တဲ့ ေက်ာင္းဆရာကို ရြာက ပကာတိုင္နဲ႔ တဲေလးတလံုးေဆာက္ေပးလို႔ အဲဒီမွာ က်ေနာ္တို႔မိသားစု (၅) ေယာက္ ေနၾကရတာေပါ့။
တေန႔ ... က်ေနာ္တို႔မိသားစု ထမင္းစားၾကတဲ့အခါ သားလတ္က သူ႔ပန္းကန္သူဆြဲၿပီး တဲေပါက္၀မွာ သြားထိုင္စားပါတယ္။ ထမင္းသာစားေနေပမယ့္ မ်က္လံုးကေတာ့ တဲေရွ႕က ျမက္ခင္းထဲကိုပဲ ေငးေနပါတယ္။ မေအလုပ္တဲ့ “မေဒ၀ီ” က ထမင္းစားရင္းေငးေနရပါ့မလားဆိုၿပီး လွမ္းေျပာမယ္အလုပ္မွာ က်ေနာ္က “မေဒ၀ီ” ကို မေျပာဖို႔ လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔တားထားလိုက္ပါတယ္။ သားလတ္ “ေဖအားမာန္” က ျမက္ခင္းထဲမွာ ျမက္စားေနတဲ့ “ႏြား” ကို စူးစူးစုိက္စိုက္ၾကည့္ေနတာပဲ။ ၿပီးေတာ့ သူဘာေတြေတြးေနတာလဲ။
“သား ... ၊ ထမင္းစားေလကြာ၊ ေက်ာင္းျပန္တက္ရဦးမယ္မို႔လား”
ထမင္း၀ိုင္းသိမ္းတဲ့အထိ အေပါက္၀မွာ ထမင္း၀ါးရင္းေငးေနတဲ့ သားလတ္ကို က်ေနာ္ကလွမ္းၿပီး သတိေပးရၿပီဆိုပါေတာ့။
“ေမေမေရ ... သားတခုေမးမယ္”
မေဒ၀ီက က်ေနာ့္ကိုၾကည့္၊ ကေ်နာ္က မေဒ၀ီကိုၾကည့္ေပါ့။ သားလတ္ရဲ႕ေလသံက အသက္(၂၀) အရြယ္ ေလသံမ်ဳိး။ အခ်ီႀကီးနဲ႔ ...။ ဒီတုန္းက သူက (၅) ႏွစ္ပဲရိွေသးတာ။
“ဘာလဲသား၊ ဘာေမးမလို႔လဲ”
“ဟိုမွာ ျမက္စားေနတဲ့ ႏြားက၊ သားတို႔လို ထမင္းမစားပဲ၊ ဘာျပဳလို႔မ်ား ျမက္ေတြခ်ည္းပဲ စားေနၾကတာ လဲဟင္”
“မေဒ၀ီ” ဆီက ေျဖသံ မၾကားရဘူး။ က်ေနာ္လည္း ဘာေျပာရမွန္းမသိဘူး။
သားလတ္ “ေဖအားမာန္” ဆိုတဲ့ ခေလးက အဲသလို အေတြးမ်ဳိးေတြးတတ္တဲ့သား။
(ခ)
ေနာက္ထပ္ အျဖစ္အပ်က္တခုထပ္ၿပီး ေျပာခ်င္ေသးတယ္။ ဒါလည္းပဲ ထမင္း၀ိုင္းမွာပဲ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ တေန႔ ... က်ေနာ္တို႔မိသားစု၀ိုင္းထိုင္ၿပီး စားၾကပါတယ္။ မိသားစု၀င္အားလံုး ထမင္းငံု႔စားေနတုန္း သားလတ္ ေဖအားမာန္က ထမင္းကို ေျဖာင့္ေအာင္မစားဘူး။ ေခါင္းငံုၿပီး မစားဘူး။ က်ေနာ္တို႔မ်က္လံုးေတြကို လိုက္ၾကည့္ လိုက္၊ မ်က္ႏွာက စပ္ၿဖဲၿဖဲလုပ္လိုက္၊ ထမင္းစားလိုက္ေပါ့။ ၾကာလာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း “မေဒ၀ီ” က စိတ္မရွည္ ေတာ့ဘူးေလ။ ဒီကေလး ထမင္းေျဖာင့္ေအာင္မစားပဲ ဘာေတြလုပ္ေနသလဲေပါ့။
“သား ... ထမင္းစားေလ၊ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ၊ ဘာေတြသေဘာက်ေနတာလဲ”
သားလတ္က ဘာမွျပန္မေျပာဘူး။ ထမင္းလုပ္ ႏွစ္လုပ္သံုးလုပ္ဆက္စား ...၊ ၿပီးေတာ့ေခါင္းကို ႐ုတ္တရက္ျပန္ေမာ့၊ က်ေနာ္တို႔အားလံုးရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြကိုလိုက္ၾကည့္။
“ဟဲ့ ... သား၊ ဘာျဖစ္ေနတာလဲကြာ၊ ထမင္းစားေလ၊ ဟိုမွာ သူမ်ားေတြ ထမင္းစားၿပီးေတာ့မယ္၊ ေက်ာင္းျပန္တက္ရဦးမယ္၊ စားစမ္းကြယ္”
ဒါကေတာ့ က်ေနာ္က ၾကား၀င္ၿပီးေျပာလိုက္တာ။ ဒီေတာ့မွ သားလတ္က ထမင္းကို လည္ေခ်ာင္းထဲ အသာအယာေမွ်ာလုိက္ရင္း က်ေနာ္တို႔အားလံုးရဲ႕မ်က္ႏွာေတြကို လက္ညိႇဳးနဲ႔လိုက္ထိုးၿပီးမွ ေျပာခ်လိုက္တဲ့ စကား။
“ဟဲ ... ဟဲ ... ေဖေဖတို႔အားလံုး ပါးစပ္ေတြနဲ႔ခ်ည္းပဲေနာ္ ...” တဲ့။
စာဖတ္သူမ်ား ဒါဆိုရင္ က်ေနာ့္သားလတ္ “ေမာင္ေဖအားမာန္” ရဲ႕ အေတြးအေခၚဘယ္လိုရိွသလဲ ဆိုတာ ခန္႔မွန္းႏိုင္ေလာက္ေရာေပါ့ေနာ ... ။ သားလတ္တို႔မ်ား ေဖါက္ၿပီးေတြး၊ ျဖန္႔ၿပီးေတြးတတ္ပံုမ်ား ေျပာပါတယ္ ... ဟဲ ... ဟဲ ...။
ဒီစာေလးေရးျဖစ္ေအာင္ ႏႈိးေဆာ္ေပးသလိုျဖစ္ခဲ့လို႔ ေဒၚ “တန္ခူး” ကို ေက်းဇူးတင္တဲ့အေၾကာင္း မေျပာရင္ က်ေနာ့္ေဆာင္းပါးေလး ဘယ္ခန္႔ျငားႏိုင္ပါေတာ့မလဲ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ေဒၚ “တန္ခူး” ... ေရ ၊ “ေက်းဇူး” ။
တခါ ... သူႏွစ္သက္တဲ့ တျခားသူေတြရဲ႕စာမူေတြကို က်န္ မဖတ္ရေသးတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြ ခ်ိပ္ဆက္မိၿပီး ဖတ္ခြင့္ရေအာင္ ဖန္တီးေပးတဲ့ ဆရာႏွင္းခါးမိုး (ကိုေ၀လင္း) ကိုလည္း ေက်းဇူးစကားမပါးရင္ က်ေနာ့္ေဆာင္းပါး ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အဂၤ ါျပည့္စံုႏိုင္ပါေတာ့မလဲ ... ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဆရာ “ႏွင္းခါးမိုး” ေရ ... ေက်းဇူး ။
ၿငိမ္းေ၀
June 27, 2008
June 26, 2008
ကဗ်ာဆရာႏွင့္သူ၏ ရသလြန္ဟင္းခြက္မ်ား
က်ေနာ္ ...
ဘ၀မွာ အဆင္မေျပတာေတြ
အေငၚတူးမိတာေတြ
ခလုပ္တုိက္မိတာမ်ဳိးေတြ ႀကံဳရတဲ့အခါ
ကဗ်ာနဲ႔ပဲ ေျဖသိမ့္မိခဲ့တယ္။
၁၉၉၅ ႏွစ္ဦးပိုင္းတုန္းက
“မာနယ္ပေလာ” ေတာ္လွန္ေရးစခန္းႀကီး
ရန္သူ႔လက္ထဲက်ၿပီး
က်ေနာ္တို႔တေတြ ထြက္ေျပးၾကရတဲ့အခါ
က်ေနာ္က
ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ အမ်ဳိးသားညႊန္႔ေပါင္းအစိုးရ႐ံုးမွာ
ေခတၱခိုေနတဲ့အခိုက္
ကဗ်ာတပုဒ္ေရးခဲ့ပါတယ္။
ေရးခဲ့တာၾကာၿပီျဖစ္ေပမယ့္ ဘယ္မွာမွ မေဖာ္ျပရေသးတဲ့ ကဗ်ာပါ
ေ၀မွ်ခံစားၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ ... ။
အခ်စ္ေရ ...
(ငါဟာ)
ပင္လယ္ကို ရွာမေတြ႕တဲ့ျမစ္တစင္းလား
ခဏတျဖဳတ္အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့မိတာ
ေလွခါးထစ္ေပၚမွာလား
ခ်စ္ျခင္းမ်ားျဖင့္ ခြင့္လႊတ္ေနာ္။
ငါဟာ
မာယာေတာ၌ စစ္တိုက္ဖူးသူ
အလံထူၾကည့္ လူမိတဲ့ “ငံုး” ပါကြယ္။
သူတို႔ကိုလား
ၾကပ္စည္းထားတဲ့ လက္အက်ဳိးတေခ်ာင္းလို
ေခ်ာင္းကူးေျမာင္းေက်ာ္
အေဖာ္ျပဳခဲ့မိ။
မ်က္ရည္တစက္နဲ႔ ငိုျပငိုျပတတ္တဲ့
ညိဳျမဇာတ္ကိုလည္း ႀကိဳက္ခဲ့မိ။
အို ... လူသူေတာ္ေကာင္းတို႔
ငါ့ႏွလံုးသားေပၚ
တက္တက္ၿပီး ခုန္ၾကစမ္းပ
(ၾကားလိုက္ၾကရဲ႕လား)
ဒါ - ငါ့ရဲ႕ ရင္ခုန္သံအစစ္ေပါ့
ေဒါသဗံုသံအျဖစ္နဲ႔ ေလာကကို သစ္ေစမကြဲ႕။
ရဲေဘာ္ႀကီး “မာယာေကာ္စကီး” ခင္ဗ်ား
က်ေနာ္လည္း
မစင္ပိုက္နဲ႔ ပုေလြမႈတ္ဘို႔ေတာ့
မႀကိဳးစားႏိုင္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ။
ၿငိမ္းေ၀
၁၅.၆.၉၅ ၊ ဘန္ေကာက္၊ NCGUB ႐ံုး
ဘ၀မွာ အဆင္မေျပတာေတြ
အေငၚတူးမိတာေတြ
ခလုပ္တုိက္မိတာမ်ဳိးေတြ ႀကံဳရတဲ့အခါ
ကဗ်ာနဲ႔ပဲ ေျဖသိမ့္မိခဲ့တယ္။
၁၉၉၅ ႏွစ္ဦးပိုင္းတုန္းက
“မာနယ္ပေလာ” ေတာ္လွန္ေရးစခန္းႀကီး
ရန္သူ႔လက္ထဲက်ၿပီး
က်ေနာ္တို႔တေတြ ထြက္ေျပးၾကရတဲ့အခါ
က်ေနာ္က
ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ အမ်ဳိးသားညႊန္႔ေပါင္းအစိုးရ႐ံုးမွာ
ေခတၱခိုေနတဲ့အခိုက္
ကဗ်ာတပုဒ္ေရးခဲ့ပါတယ္။
ေရးခဲ့တာၾကာၿပီျဖစ္ေပမယ့္ ဘယ္မွာမွ မေဖာ္ျပရေသးတဲ့ ကဗ်ာပါ
ေ၀မွ်ခံစားၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ ... ။
အခ်စ္ေရ ...
(ငါဟာ)
ပင္လယ္ကို ရွာမေတြ႕တဲ့ျမစ္တစင္းလား
ခဏတျဖဳတ္အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့မိတာ
ေလွခါးထစ္ေပၚမွာလား
ခ်စ္ျခင္းမ်ားျဖင့္ ခြင့္လႊတ္ေနာ္။
ငါဟာ
မာယာေတာ၌ စစ္တိုက္ဖူးသူ
အလံထူၾကည့္ လူမိတဲ့ “ငံုး” ပါကြယ္။
သူတို႔ကိုလား
ၾကပ္စည္းထားတဲ့ လက္အက်ဳိးတေခ်ာင္းလို
ေခ်ာင္းကူးေျမာင္းေက်ာ္
အေဖာ္ျပဳခဲ့မိ။
မ်က္ရည္တစက္နဲ႔ ငိုျပငိုျပတတ္တဲ့
ညိဳျမဇာတ္ကိုလည္း ႀကိဳက္ခဲ့မိ။
အို ... လူသူေတာ္ေကာင္းတို႔
ငါ့ႏွလံုးသားေပၚ
တက္တက္ၿပီး ခုန္ၾကစမ္းပ
(ၾကားလိုက္ၾကရဲ႕လား)
ဒါ - ငါ့ရဲ႕ ရင္ခုန္သံအစစ္ေပါ့
ေဒါသဗံုသံအျဖစ္နဲ႔ ေလာကကို သစ္ေစမကြဲ႕။
ရဲေဘာ္ႀကီး “မာယာေကာ္စကီး” ခင္ဗ်ား
က်ေနာ္လည္း
မစင္ပိုက္နဲ႔ ပုေလြမႈတ္ဘို႔ေတာ့
မႀကိဳးစားႏိုင္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ။
ၿငိမ္းေ၀
၁၅.၆.၉၅ ၊ ဘန္ေကာက္၊ NCGUB ႐ံုး
June 18, 2008
၀ိေရာဓိ ႏွင္းဆီ
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhBbEQSf74aOkfKFoN52MoCU8K_cqdzpdOIoRWQf9Zlb5Rvu3TI5WSwPw116pTeDPmlXSv3kEt2kWo2Po73ss68T1hINKTUfDMoFCcxstIGq7SQyUAh8E8vVOTAOalS20f4kd3F5FfEOZas/s320/TTT.jpg)
အစီရင္ခံျခင္း
က်ေနာ့္ဘေလာ့မွာ၊ က႑ေလးတခု တိုးခ်င္ပါတယ္။
“ျပန္လည္တူးေဖာ္ ခံစားျခင္း” ေခါင္းစဥ္ပါ။
တခါတရံ က်ေနာ္ဟာ က်ေနာ္ေရးခဲ့ၿပီးတဲ့ ေဖာ္ျပၿပီး စာမူေတြကို ျပန္ဖတ္တတ္ပါတယ္။ ဒီလိုဖတ္တဲ့အခါ က်ေနာ့္မွာ ထူးဆန္းတဲ့အင္အားတခ်ဳိ႕၊ ထူးဆန္းတဲ့ အေတြးတခ်ဳိ႕ ရလာတတ္တာ ႀကံဳဖူးပါတယ္။ အဲဒီအခါ မဖတ္ရေသးတဲ့ ဘေလာ့ခ်စ္သူေတြလည္း ဖတ္႐ႈခံစားႏိုင္ဖို႔ စာမူေဟာင္းတခ်ဳိ႕ကို တင္ဆက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခုေတာ့ အဲသလို စာမူေတြကို “ျပန္လည္တူးေဖာ္ ခံစားျခင္း” ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ အခါအားေလ်ာ္စြာ တင္ဆက္ သြားခ်င္ပါတယ္။
နယ္စပ္ေရာက္ စာေရးသူေတြထဲမွာ က်ေနာ္ေလးစားခ်စ္ခင္ရတဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြရွိပါတယ္။ ဒီအထဲက ကဗ်ာဆရာ “တိုက္ေမာင္း” နဲ႔ ကဗ်ာဆရာ “တိုက္ေအာင္” တို႔ ႏွစ္ေယာက္ဟာ သက္ရိွထင္ရွားမရိွၾကေတာ့ပါဘူး။ တဦးက က်ဆံုးရခဲ့ၿပီး တဦးကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အဆံုးစီရင္သြားခဲ့ပါတယ္။
ဒီကေန႔ ... “၀ီေရာဓိ ႏွင္းဆီ” ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ၁၉၉၆ခုႏွစ္ အတြင္းတုန္းက ေဒါင္းအိုးေ၀စာေစာင္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ကဗ်ာဆရာ “တုိက္ေမာင္း” ေကာက္ေၾကာင္း ေဆာင္းပါးကို ေဖာ္ျပလုိက္ပါတယ္။
၁။
၁၉၉၄-ခု၊ ဇူလိုင္လ ... ။
“ထူးရာစိုး” လၻက္ရည္ဆိုင္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လမ္းဆံု၊ မာနယ္ပေလာ။
“ကိုၿငိမ္းေ၀ဆိုတာ ခင္ဗ်ားလား”
ေမးျမန္းႏႈတ္ဆက္သူကို က်ေနာ္ၾကည့္သည္။ ေကာင္းဘြိဳင္ဦးထုပ္၊ ေျပာက္က်ားစစ္အက်ႌ၊ စစ္ေဘာင္းဘီ၊ ရာဘာညႇပ္ဖိနပ္။ အသားျဖဴျဖဴ၊ ပါး႐ိုးနား႐ိုး က်က်၊ ခႏၶာကိုယ္ ခပ္ပါးပါး။
“ဟုတ္ပါတယ္၊ ခင္ဗ်ားက ကိုတိုက္ေမာငး္လား”
သူက က်ေနာ္၏အေမးကို ျပန္မေျဖပဲ က်ေနာ့္လက္ကို ဆြဲကိုင္ျဖစ္ညႇစ္ကာ စားပြဲေဘးတြင္ ၀င္ထိုင္ လိုက္သည္။ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ နာရီ၀က္နီးပါး စကားထိုင္ေျပာၾက၏။ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ဘယ္သူေတြရိွေန သည္ျဖစ္ေစ သတိမထားႏိုင္။ သူ႔ကဗ်ာတခ်ဳိ႕ကို က်ေနာ္ေ၀ဖန္ေတာ့ သူကအၿပံဳးႏွင့္နားေထာင္။ ႐ုတ္တရက္ ေျပာလက္စ စကားကိုရပ္ၿပီး သတိတခ်က္၀င္ေတာ့ သူ႔လက္ထဲတြင္ ပစၥတိုေသနတ္တလက္ ေရာက္ေနသည္ကို က်ေနာ္ သတိျပဳမိသြားရ၏။ သူက ေမာင္းကြင္းထဲ လက္ညႇိဳးထည့္ကာ ေသနတ္ကိုခ်ာခ်ာလည္ေအာင္ လွည့္ကစားရင္း က်ေနာ့္စကားကို နားေထာင္၏။ က်ေနာ္က ရပ္ထားသည့္စကားကို ဆက္ၿပီးမေျပာႏိုင္။ သူ႔လက္ထဲက ေသနတ္ ကို ၾကည့္သည္။ သူ႔မ်က္ႏွာကို ၾကည့္သည္။
“ခင္ဗ်ားကလည္း ေသနတ္ႀကီးထည့္တားလိုက္စမ္းပါဗ်ာ၊ စကားေျပာရတာ မေျဖာင့္ဘူး၊ ေတာ္ၾကာ မေတာ္တဆ က်ည္ဆံထြက္သြားမွျဖင့္”
သူကလည္း ထိုအခါက်မွ သတိျပဳမိသြား၏။ ၿပီးေတာ့မွ ေသနတ္ကို လြယ္အိတ္ထဲထည့္လိုက္၏။ သူ႔မ်က္ႏွာက က်ေနာ့္ကို အားနာသြားသည့္ဟန္။
“ခင္ဗ်ားက ေသနတ္ကို ေတာ္ေတာ္ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ကိုင္တတ္တဲ့ပံုပဲ”
“ဟုတ္တယ္၊ ဖေနာင့္တျခမ္း ပဲ့ၿပီးမွေတာ့ ဘယ္မကၽြမ္းက်င္ဘဲ ရိွပါ့မလဲဗ်ာ”
က်ေနာ္က သူ႔ေျခေထာက္ဆီ မ်က္ေစ့ေရာက္သြားသည္။ သူက ေမာင္းကြင္းထဲ လက္ညႇိဳးထည့္ၿပီး ေသနတ္ကိုလည္ေအာင္လွည့္ရင္းက မေတာ္တဆ က်ည္ဆံထြက္ကာ သူ႔ညာဖက္ေျခဖေနာင့္ ပဲ့ထြက္သြားျခင္း ကို ရွင္းျပရင္းရယ္ေန၏။ က်ေနာ္က သည္လိုေသနတ္ကိုင္ထားသည့္လက္က ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ကဗ်ာေတြေရးပါလိမ့္ဟု သူငယ္နာ တကၠေဗဒအျမင္ႏွင့္ေတြးကာ တအံ့တၾသ။
“က်ဳပ္က ဒဂုန္တာရာကို သိပ္သေဘာက်တာဗ်၊ ဒါေပမယ့္ သူက ဂ်ပန္ေခတ္မွာ ေရထဲေသနတ္ႏွစ္ခ်က္ ပစ္လိုက္ဖူးတာပဲရိွတယ္၊ က်ဳပ္နဲ႔မတူဘူး၊ ခင္ဗ်ားေကာ ...”
က်ေနာ္က တပ္မဟာ (၁) နယ္ေျမ အေတြ႕အႀကံဳကို ျပန္ေျပာျပေနမိသည္။ ထိုစဥ္က က်ေနာ္သည္ အတူလိုက္ပါလာသူ KNLA ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕ႏွင့္ လမ္းကြဲသြားခဲ့၏။ ေတာထဲတြင္ ဆယ္မိနစ္ခန္႔ တဦးတည္းအေဖာ္ ကြဲေနစဥ္ ႀကံရာမရသည့္အဆံုး ရဲေဘာ္တဦးထံက ေခတၱ၀ိုင္းကူ ထမ္းေပးရင္းပါလာေသာ M-၁၆ ႐ိုင္ဖယ္ကို မိုးေပၚေထာင္၊ ေစ့ဖြင့္ကာ ေမာင္းကြင္းထဲကလက္ညႇိဳးကို ညႇစ္လိုက္၏။ သစ္ရြက္တခ်ဳိ႕ က်ည္ဆံျဖတ္သြားသည့္ အသံႏွင့္အတူ တေတာလံုး ေသနတ္သံေတြ ပဲ့တင္ထပ္ညံသြား၏။ ႐ုတ္တရက္ဆိုသလို ေသနတ္ကို ခႏၶာကိုယ္ ႏွင့္ ခပ္ေ၀းေ၀းတြင္ထားကာ က်ေနာ့္ရင္ေတြ တဒိတ္ဒိတ္ခုန္ေနခဲ့သည့္အျဖစ္ကို ေျပာျပလိုက္သည္။ ထိုအေတြ႕ အႀကံဳသည္ကား က်ေနာ့္ဘ၀တြင္ ပထမဆံုးႏွင့္ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ ေသနတ္ပစ္ဖူးျခင္းျဖစ္ေလသည္။ က်ေနာ္က စကားအဆံုးတြင္ က်ေနာ့္ကို သေဘာက်စြာ ရယ္ေမာျပလိမ့္မည္ဟု သူ႔ကို ထင္ေနစဥ္ သူကမူ မၿပံဳးမရယ္ဘဲ ခပ္ေတြေတြၾကည့္၏။
“ေအးဗ်ာ ခင္ဗ်ား ႏွလံုးသားမ်ဳိး ႀကိဳက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ဘ၀ကေတာ့ ခင္ဗ်ားျမင္တဲ့အတိုင္းပဲ ေလ”
သူ႔ကို က်ေနာ္ နားလည္သည္။ သူသည္ကား စစ္ကိုမုန္းသျဖင့္ စစ္တိုက္ေနရသူ ကဗ်ာဆရာ စစ္သားတဦး။ သူႏွင့္ စတင္ေတြ႔ဖူးသည့္ ထိုအေတြ႕အႀကံဳတခုတည္းႏွင့္ပင္ သူ႔ကို အမွန္တကယ္ က်ေနာ္ စြဲမက္ခဲ့ေလသည္။
၂။
“ခင္ဗ်ားေရးတဲ့ ကဗ်ာမ်ဳိးေတြ မေရးတတ္ဘူး”
က်ေနာ့္ကို သူက မေ၀ခြဲတတ္သလိုၾကည့္သည္။ မ်က္ေမွာက္ၾကဳတ္သည္။
“ ဒါ ... ခင္ဗ်ားေျပာမွပဲလားဗ်၊ ဒီလိုပဲ တေယာက္ေရးသလို ဘယ္သူက တူေအာင္ေရးတတ္ၾကမွာလဲ”
သူ႔မ်က္ႏွာေပၚတြင္ အၿပံဳးရိပ္မ်ားေပၚလာ၏။
“မဟုတ္ဘူး၊ က်ေနာ္ဆိုလိုတာက ခင္ဗ်ားက အခက္ဆံုးအေၾကာင္းအရာကို ကဗ်ာနဲ႔ ေဖာ္ျပတဲ့ သေဘာဗ်။ ဇာတ္သဘင္မွာ ဟာသပညာက အခက္ခဲဆံုးလို႔ ေျပာသလိုေပါ့။ ကဗ်ာမွာလည္း ေလွာင္ေျပာင္တဲ့ ကဗ်ာမ်ဳိး၊ အေငၚတူးတဲ့ ကဗ်ာမ်ဳိးက သိပ္ခက္တာဗ်။ ခင္ဗ်ားက အဲသလို ကဗ်ာမ်ဳိးေတြ ေတာ္ေတာ္ေရးတယ္၊ ေရးတိုင္းလည္း ထိတယ္၊ က်ဳပ္ျဖင့္ တပုဒ္မွမေရးဖူးဘူး”
“မဟုတ္ေသးပါဘူး၊ ခင္ဗ်ားလည္း ‘ကဗ်ာဆရာႏွင့္သူ၏ ရသလြန္ဟင္းခြက္မ်ား’ ကဗ်ာေရးတာပဲဟာ”
က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ satire ကဗ်ာအေၾကာင္း စကားေျပာၾကသည္။ သူက “ဗားေတာ့ဗရက္” ကို စ ေျပာ၏။ က်ေနာ္က “ ယက္ဖ္တူရွင္ကို” လည္း satire ကဗ်ာေရးတတ္ေၾကာင္း ေျပာျပရသည္။ ျမန္မာကဗ်ာဆရာ ထဲမွာေတာ့ ေမာင္စြမ္းရည္၊ မင္းလူတို႔မွာ satire ကဗ်ာ အေရးေကာင္းေၾကာင္း ေျပာျပရသည္။ သူ႔ကို နားလည္ရ မခက္ခဲလွပါ။ သူသည္ကား ဗားေတာ့ဗရက္ ခေရစီတဦး။
“က်ေနာ္လား၊ ‘ေက်ာက္သားမ်က္ရည္’ လို ‘တျပည္သူ’ လို ကဗ်ာမ်ဳိးလည္း က်ေနာ္ေရးပါတယ္”
သူ႔ကို လေရာင္နဲ႔ ေနလံုး ႏွစ္ခုစလံုးကို ေခါင္းအံုးအိပ္တတ္သူ အိပ္ႏိုင္သူဆိုတာ က်ေနာ္မျငင္းလိုပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကဗ်ာအမ်ားစုက ေလာကႀကီးကို ခါးခါးသက္သက္ အေငၚတူးခ်င္တဲ့သေဘာ။ ေလာကႀကီးရဲ႕ ကေမာက္ကမ ေဖာက္ျပန္ေဖာက္လြဲျဖစ္မႈမ်ားအေပၚ အထူးသျဖင့္ စည္းအတြင္းက ေဖာက္ျပန္မွားယြင္းမႈမ်ား အေပၚ ေဒါသေပါက္ကြဲၿပီး ကဗ်ာထဲမွာ သူ႔ရဲ႕ ခ်ဥ္းကပ္ပံုခ်ဥ္းကပ္နည္းက ေထ့သည့္ေလွာင္သည့္နည္းနာ။
“တကယ္ေတာ့ဗ်ာ၊ စည္းထဲက ကိစၥဆိုေတာ့ က်ဳပ္အဖို႔ အ,အ ေဒါသျဖစ္ၿပီး အသံ မထြက္ဘဲ ဆဲရတဲ့ အလုပ္မ်ဳိးဆိုေတာ့ က်ဳပ္ကဗ်ာတခ်ဳိ႕ နားလည္ရခက္ကုန္ေတာ့တာေပါ့ဗ်”
သူကသည္လို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေျဖခ်သည့္တိုင္ က်ေနာ္ကေတာ့ သူ႔ကဗ်ာေတြကို နားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစားႏိုင္ခဲ့၏။ သူ၏ “ကုလားထိုင္စိုက္ပ်ဳိးေရး” ကဗ်ာ၊ “ဇိတံေမ၏ နိဒါန္း” ကဗ်ာ၊ “အိပ္မက္ႀကီးကို မီးေလာင္တဲ့ ည” ၊ “လားတေကာင္ဖတ္ဖို႔ ဖတ္စာ” ကဗ်ာမ်ားကို က်ေနာ္ဖတ္သည္။ သူ၏ အဆံုးမသတ္ႏိုင္ခဲ့သည့္ “မိခင္၏ စာမ်က္ႏွာႏွင့္ ျမင့္မိုရ္ေတာင္တမ္းခ်င္း” ကဗ်ာထဲက ကဗ်ာစာသားမ်ားကို က်ေနာ္ဖတ္သည္။ သူသည္ကား တကယ့္ကို ၀ိေရာဓိႏွင္းဆီမွ ႏွင္းဆီ။ ထိုအခါ သူ၏ မခ်ိမဆန္႔ ရင္ေခါင္းသံပါသည့္ ေအာ္သံႀကီးကို ၾကားလိုက္ရ ေလသည္။ တိုက္ေမာင္း၏ “ေအာ္သံ” မ်ားသည္ အက္ဗက္မြန္႔ခ္ရဲ႕ “ေအာ္သံ” မ်ားထက္ ပိုၿပီး က်ယ္ေလာင္ေနခဲ့ မလား။
၃။
“ခင္ဗ်ားေနေကာင္းရဲ႕လား”
“လူေတာ့ ေနေကာင္းပါတယ္၊ စိတ္က မေကာင္းဘူးဗ်”
သူက ကာဘိုင္ေသနတ္ကို ပခံုးေပၚထမ္းရင္း သံလြင္ျမစ္ေသာင္စပ္ကို ဆင္းသည္။ က်ေနာ္က သူႏွင့္ ယွဥ္ကာ ေသာင္စပ္ေပၚ ေရာက္လာ၏။ သူက ေမာင္းကြင္းထဲ လက္ညႇိဳးထည့္ကာ ေသနတ္ကို တခ်က္ႏွစ္ခ်က္ လွည့္ၾကည့္ေန၏။ ဆၾကည့္ေန၏။
“ဟုတ္တယ္ဗ်ာ၊ က်ဳပ္ေရွ႕တန္းမွာ စစ္ပူေနေပမယ့္ ေျပာစရာရိွလို႔ျပန္လာတာ က်ဳပ္ရဲေဘာ္ေတြကို စိတ္မခ်ဘူး။ ရန္သူက ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္သလို ေရာက္လာေနတာဗ်”
ABSDF ဌာနခ်ဳပ္ “ေဒါင္းဂြင္” မွာ ရန္သူ႔လက္သို႔ က်သြားခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္၏ တပ္ရင္း တပ္ဖြဲ႔တခ်ဳိ႕ ရန္သူ႔တပ္မ်ားႏွင့္ သူကၽြံ၊ ကိုယ္ကၽြံျဖစ္ကာ ႐ႈပ္႐ႈပ္ေထြးေထြးျဖစ္ေနခ်ိန္ သူသည္ ေနာက္တန္းသို႔ျပန္လာခဲ့၏။ ဗဟိုေကာ္ မတီတဦးႏွင့္ အယူအဆ မတူသည္ကို ေဆြးေႏြးရန္ျပန္လာျခင္းျဖစ္သည္ ဟု ဆို၏။
“ခင္ဗ်ား ဒီညေနပဲ ျပန္သြားရမွာလား”
“ဟုတ္တယ္။ ျပန္ရမယ္။ ခင္ဗ်ားကေရာ ဒီမွာ ဘာလာလုပ္တာလဲ”
က်ေနာ္က နအဖတပ္သားတဦး အရွင္ဖမ္းမိသည္ကို သတင္းလာယူေၾကာင္း ရွင္းျပရသည္။
“မာနယ္ပေလာမွာေကာ ဘယ္လိုအေျခအေနရိွသလဲဗ်”
“အတိအက်ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အေျခအေနေတြကေတာ့ ႐ႈပ္ေထြးေနတာပဲ၊ ခင္ဗ်ား တညေလာက္အိပ္ၿပီးမွ ျပန္ပါလားဗ်ာ”
က်ေနာ္က သူ႔ကို တညေလာက္ေတာ့ အနားယူေစခ်င္သည္။ သူ႔ပံုပန္းမွာ ယဲ့ယဲ့မွ်သာရိွေတာ့၏။ အိပ္ေရးပ်က္ျခင္း၊ အစားဆင္းရဲျခင္း၊ မနားမေန သြားလာလႈပ္ရွားခဲ့ရသျဖင့္ သူ႔အသားအေရမွာ ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္၊ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ေပၚက စစ္၀တ္စံုမွာ ေခ်းအထပ္ထပ္၊ ေခၽြးအလိမ္းလိမ္း။ သူက သူ႔တပ္ရင္းဆီကိုသာ စိတ္ေရာက္ ေနသည္။ စိတ္ပူေနသည္။
“က်ေနာ္ ျပန္မွျဖစ္မယ္၊ ေျပာစရာရိွတာလည္း ေျပာၿပီးၿပီပဲဗ်ာ၊ တခုေတာ့ရိွတယ္ ကိုၿငိမ္းေ၀၊ က်ဳပ္ေတာ့ အခုတိုက္ေနရတဲ့စစ္ပြဲမွာ က်သြားရင္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္ဗ်ာ၊ ေတာ္ၾကာ က်ဳပ္တို႔ဘ၀ေတြ ႐ိုင္းကုန္လိမ့္မယ္”
သူက ေျပာေျပာဆိုဆို က်ေနာ့္ကိုႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေတာစပ္ဆီ မ်က္ႏွာမူလိုက္သည္။ က်ေနာ္က စစ္ထြက္သူကဗ်ာဆရာ၏ ႏႈတ္ဆက္စကားအေပၚ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔သြားရသည္။ စစ္ထြက္သူတဦးအဖို႔ သည္လို စကားမ်ဳိး မေျပာသင့္ဘူးဟု ေစတနာႏွင့္ တားျမစ္ၾကည့္ခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔စိတ္ကိုထင့္ေစမည္ဟု ယူဆၿပီး ဘာတခြန္းမွ် မဟႏို္င္ခဲ့။ က်ေနာ့္ကို ေက်ာေပးကာ သူ႔ရဲေဘာ္ႏွစ္ဦး၏ေနာက္မွ ကာဘိုင္ေသနတ္ထမ္းၿပီး လိုက္ပါသြားသည့္ သူ႔ကို ျမင္ကြင္းမွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္အထိ က်ေနာ္ရပ္ၾကည့္ေနခဲ့မိ၏။ သည္တႀကိမ္ သူ႔ကို ေတြ႕ဆံုျခင္းမွာ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ျဖစ္သည္ကိုမူ က်ေနာ္မသိခဲ့။ တခုေတာ့ရိွ၏။ သူႏွင့္က်ေနာ္ ပထမဆံုး အႀကိမ္ ေတြ႕ဆံုစဥ္က သူ႔လက္ထဲက ေသနတ္မွာ ပစၥတိုတလက္ျဖစ္ၿပီး ယခုတႀကိမ္ ေနာက္ဆံုးေတြ႕ဆံုသည့္ အခါမူ သူ႕လက္ထဲ၌ ကာဘိုင္ေသနတ္တလက္ရိွေနခဲ့၏။
ေန၀င္ရီတေရာအခ်ိန္ ေတာင္ေျခေတာအုပ္အတြင္း ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေနသည့္ ကဗ်ာဆရာ တိုက္ေမာင္းကို က်ေနာ္ေငးေနမိသည္။ သူသည္ ေသနတ္ႏွင့္ ကေလာင္တံကို ဘယ္ေတာ့မွ လက္ကမခ်ခဲ့သူ ျဖစ္ေခ်၏။
၄။
၁၉၉၅၊ ဧၿပီလ - ၂၆ ရက္ေန႔တြင္၊ ကဗ်ာဆရာတိုက္ေမာင္း မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ က်ဆံုးသြားခဲ့သည္။ သူ႔သတင္းကို ကဗ်ာဆရာမ မိဆူးပြင့္ဆီကတဆင့္ ၾကားရျခင္းျဖစ္သည္။ အစပထမေတာ့ မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ရသည္။ ေနာက္ေတာ့မွ အရိွကိုအရိွအတိုင္း က်ေနာ့္မွာ လက္ခံဖို႔ ႀကိဳးစားယူရေတာ့၏။ သူ မရိွေတာ့ၿပီေကာ ဟူသည့္ အသိကို အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာသည္အထိ က်ေနာ့္ရင္ထဲက လက္ခံလို႔မရ။ သူက သူ႔အေလာင္းကို ျမန္မာျပည္ထဲက ေျမေပၚတြင္ ျမႇဳပ္ဖို႔မွာခဲ့သည္ဟု သိရေတာ့ က်ေနာ့္ႏွလံုးသားမ်ား တဆက္ဆက္တုန္ရင္ ...။ ထိုစဥ္က က်ေနာ္သည္ “ဥေရာပမဲဇာ” သို႔ ထြက္ခြါရန္ စီစဥ္ေနသည့္အခ်ိန္။ သူ႔အတြက္ က်ေနာ့္မွာ ပိုၿပီးေၾကကြဲ ရေတာ့၏။ က်ေနာ္ခ်စ္ေသာ ကဗ်ာဆရာတေယာက္ က်ဆံုးသြားသည့္ တခ်ိန္တည္းမွာ က်ေနာ္က “ဥေရာပ” သို႔ ထြက္ခြါဖို႔ ျပင္ဆင္ေနသည္မွာ မသင့္ေတာ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုမလံု။ လိပ္ျပာမသန္႔။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေနာ့္ကို ခြင့္လြတ္ဖို႔ က်ေနာ့္ကို နားလည္ေပးဖို႔ သူ႔၀ိညာဥ္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ေတာင္းပန္ေနခဲ့မိ၏။ ၁၉၉၅ခု၊ ႏွစ္ဦးပိုင္း ေတာစပ္တေနရာ တြင္ သူေျပာခဲ့သည့္စကားတခြန္း။
“က်ဳပ္ေတာ့ အခုတိုက္ေနရတဲ့စစ္ပြဲမွာ က်သြားရင္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္ဗ်ာ။ ေတာ္ၾကာ က်ဳပ္တို႔ ဘ၀ေတြ ႐ိုင္းကုန္လိမ့္မယ္” ဟု တုိက္ေမာင္းေျပာခဲ့၏။
အခုေတာ့ ကဗ်ာဆရာတိုက္ေမာင္း တကယ္ပင္ က်ဆံုးသြားခဲ့သည္။ သူ႔ဘ၀သည္ မ႐ိုင္း။ လွပ ေတာက္ေျပာင္လြန္းေပစြ။ ဘ၀ကို အႏိုင္ႏွင့္ ပိုင္းႏိုင္ခဲ့သူ။ ေသနတ္ကိုင္ထားသည့္သူ႔ကို က်ေနာ္ နားလည္သည္။ ကေလာင္ကိုင္ထားသည့္သူ႔ကို က်ေနာ္ ေလးစားသည္။ သူ႔ႏွလံုးသားကို က်ေနာ္ခ်စ္သည္။ “ေနသစ္တခု ေမြးဖြား ဖို႔ ေနလံုးတူးဆြခဲ့သူမ်ား” ကို က်ေနာ္ နားမလည္လို႕မျဖစ္။ မခ်စ္၍ မျဖစ္။ နားလည္ရမည္။ ခ်စ္ရမည္။ သို႔ႏွင့္ “တိုက္ေမာင္း” အတြက္ ကဗ်ာတပုဒ္ က်ေနာ္ေရးခဲ့၏။ ထိုကဗ်ာထဲက ကဗ်ာစာသားတခ်ဳိ႕ ...။
ခင္ဗ်ားအဖို႔ေတာ့
က်ေနာ္တို႔ေခတ္ရဲ႕ “မာယာဘံု” မွာ
ကဗ်ာဆရာတေယာက္အျဖစ္
ထံုးတို႔လို႔ ထားရစ္ခဲ့သူ
ဧကရာဇ္ကို စစ္ေၾကညာၾက
သူပုန္ဘ၀ရဲ႕ ဂုဏ္ဟူသမွ်
ကုန္လံုၾကြယ္၀ျပခဲ့သူ
ျဖဴစင္ျခင္းေတာင္ကုန္းမွာ
ေႏွာင္ထံုးေခ်မြ
ေယာင္ထံုးေျဖခ် ေျမက်ခဲ့သူ ... ။
အို ... ျမတ္ေသာ၀ိညာဥ္
(သို႔မဟုတ္)
ရဲေဘာ္ ... “တုိက္ေမာင္း” ေရ
“မိုးေတြညိဳ႕ရင္ မ်က္ရည္စို႕တယ္” တဲ့
ခင္ဗ်ားရဲ႕ မခင္သီ
က်ေနာ္နဲ႔ မေဒ၀ီေလ
ကြဲေၾကလို႔ မဆံုး ။ ။
ၿငိမ္းေ၀
မွတ္ခ်က္။
- ဗားေတာ့ဗရက္ (ဂ်ာမာန္ကဗ်ာဆရာ)
- ယက္ဖ္တူရွင္ကို (႐ု႐ွကဗ်ာဆရာ)
- အက္ဗတ္မြန္႔ခ္ “ေအာ္သံ” (ေနာ္ေ၀းပန္းခ်ီဆရာ အက္ဗတ္မြန္႔ခ္ရဲ႕ ‘ေအာ္သံ’ ပန္းခ်ီကား)
June 16, 2008
ငွက္ေပ်ာေတာတန္း လွည္းလမ္းေၾကာင္း ႏွင့္ ႐ိုးေပၚက ေလညႇင္း
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh3vkUE9MJ-RHEpUrBnLU5pkPezXjW5j-WlKSKzyfTYhdA93NjJXIkplZHbs0jlQUaSRt7SpjNbQxiNqu_9dp2OChgbBwzo8VqBlMH6JF0yq5VnzyyOZSD17MbT52P1UOC5JJQQmO4B0ife/s320/The+Women.jpg)
(က)
ရိုးထဲတြင္ေရမရွိေတာ့သည့္တိုင္ ကိုင္းပင္၊ ၿခံဳပင္မ်ားမွာ ထူထပ္္လ်က္ရွိေနေသး၏။ ရိုးအလယ္သို႔ ေရာက္သည္အထိ ၀ါးတံတားထိုးဆက္သြယ္ထားသည့္ “ေရသိမ္” ကေလးမွာ အကာအရံမရွိ။ ၀ါးတံတားေလးေပၚမွၾကည့္လ်င္ ေလးဖက္ေလးတန္ ၀န္းက်င္ကို ေကာင္းေကာင္း ျမင္ရ၏။ အထူးသျဖင့္ “ေခ်ာင္းခ်ိဳး”’ ရြာကေလးဆီမွ ေကြ႕၀ိုက္ၿပီး လာေနသည့္ ကုကၠိဳပင္တန္းႏွင့္ ငွက္ေပ်ာပင္တန္းကို အစအဆံုးလွမ္းျမင္ေနရ၏။ ၀ါးတံတားထိပ္သည္ လွည္းလမ္းေဘးတြင္ေမးတင္လ်က္ရွိ၏။ လွည္းလမ္းႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ “ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း” ရွိေနေလသည္။
“ေရသိမ္”ေလးႏွင့္ဆက္သြယ္ထားရာ၊ ၀ါးတံတားေပၚတြင္ တဦးတည္းထိုင္ေနစဥ္၊ ကုကၠိဳပင္တန္း၊ ငွက္ေပ်ာေတာတန္းကေလးဆီလွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္မိသည္။ ေနာက္ထပ္ နာရီ၀က္ (သို ့မ ဟုတ္) တနာရီခန္႔ရွိလွ်င္ ထိုကုကၠိဳပင္တန္းႏွင့္ငွက္ေပ်ာေတာတန္းကေလးအတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္္လာေနသည့္ “မေဒ၀ီ” ကိုက်ေနာ္ေတြ႕ရမည္။ ထိုအခါ က်ေနာ့္ႏွလံုးသားမ်ား ရုတ္တရက္စိမ္းစိုလန္းဆန္း လာကာ၊ လွည္းလမ္းကေလးဆီႀကဳိိၿပီးၾကည့္ေနမိမည္။ ငွက္ေပ်ာေတာတန္းအလြန္ ေတာအုပ္ ကေလးထိပ္၊ ေခါင္းျပဴၿပီးထြက္လာသည့္ လွည္းလမ္းကေလးေပၚတြင္ ေစ်းေတာင္းေခါင္းရြက္ၿပီး ေလွ်ာက္လာေနသည့္ ‘မေဒ၀ီ’ ကိုက်ေနာ္ေတြ႕ရမည္။ ေျခေထာက္တြဲေလာင္းခ်ၿပီး ထိုင္ေနသည့္္ က်ေနာ့္ဆီသို႔၀ါးတန္းေလးအတိုင္း သူေလွ်ာက္လာလိမ့္မည္။ ၿပီးေတာ့ သူသည္လည္းက်ေနာ့္ေဘး တြင္ ေျခေထာက္တြဲေလာင္းခ်ထိုင္ကာ သူ႔ဘ၀ တေန႔တာ အေတြ႕အႀကဳံံတခ်ိဳ႕ကိုေျပာျပေနဦးမည္။
၀ါးတံတားေလးေပၚတြင္တဦးတည္းထိုင္ေနရင္း မေန႔တေန႔က ‘မေဒ၀ီ’ ႏွင့္စကားလက္ဆံု က်ခဲ့သည့္ အေၾကာင္းကိုျဖတ္ကနဲေတြးမိေတာ့ က်ေနာ့္မွာ အလိုလိုၿပံဳးမိလ်က္သားျဖစ္သြားရ၏။ ဒီတခါ ‘အုတ္တြင္း’ျပန္ တက္ၿပီး ၿမဳိ႕ိနယ္ရံုးတြြင္ ‘ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္’ ႏွင့္ေတြ႕ခြင့္ရသည့္္အခါ ‘မေဒ၀ီ’သိခ်င္သည့္္ေမးခြန္တခိ်ဳ႕ကို ေမး ျဖစ္ေအာင္ေမးၾကည့္္ဖို႔က်ေနာ္ပိုင္းျဖတ္ထားၿပီးျဖစ္သည္။ ဒါမွမဟုတ္ ‘မေဒ၀ီ’ ကိုယ္တိုင္က ‘ေဒၚေအာင္ ဆန္းစုၾကည္’ႏွင့္ေတြ႕ဆံုၿပီးသူသိခ်င္သည့္၊ သူေမးခ်င္ သည့္ေမးခြန္းကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ေမးခြင့္ရေအာင္ ႀကဳိိးစားၿပီး ဖန္တီးေပးရန္ က်ေနာ္စဥ္းစား ထားခဲ့၏။
ကုကၠိဳပင္္တန္းေအာက္တြင္ လူတေယာက္လမ္းေလွ်ာက္လာေနသည္ကို သစ္ပင္မ်ားၾကားမွ ေပ်ာက္လိုက္၊ ေပၚလိုက္ေတြ႕ေနရ၏။၊ ငွက္ေပ်ာေတာတန္းကေလးႏွင့္ ကုကၠိဳပင္တန္းအကူးတြင္မူ ေစ်းေတာင္းေခါင္းရြက္ကာလွည္းလမ္းအတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္လာေနသည့္္‘မေဒ၀ီ’ကို က်ေနာ္ေတြ႕ရ သည္။
(ခ)
“ဘယ္လိုလဲေစ်းသည္ႀကီး ဆန္နီရဲ႕၊ ေနပူေတာ့မယ္ေလကြာ အခုထက္ထိမထြက္ေသး ဘူးလား”
“ရြာထဲ ခဏသြားလိုက္တာပါေမာင္ရယ္ ကိစၥရွိလို႔ ... ဟဲ ...ဟဲ...”
က်ေနာ္က ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္္ျဖစ္ေနသည့့္ ‘မေဒ၀ီ’ ၏ မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ကာ စိတ္၀င္စားမိသည္။
“ဘာကိစၥလဲ ခ်ဲဂဏန္းသြားေတာင္းတာလား”
“အိုး မဟုတ္တာေမာင္ရယ္၊ ရြာထဲမွာအသုဘကူေငြလိုက္ေကာက္တာပါ”
“ဘာ၊ အသုဘကူေငြ၊ ဘယ္သူ႕အတြက္လဲကြ၊ ဘယ္သူဆံုးတာလဲ”
“ေအာ္၊ ညတုန္းကေမာင့္ကိုေျပာျပထားတဲ့ ‘ဇရပ္ႀကီး’ကအဘိုးႀကီးအသုဘအတြက္ပါေမာင္ရဲ႕၊ ရြာထဲမွာက်မနဲ႔နားလည္မႈရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလိုက္ေျပာၿပီးစုတာ၊ ႏွစ္ရာေက်ာ္ေတာင္ရတယ္ေမာင္”
ညတုန္းကအိပ္ရာမ၀င္ခင္ ‘မေဒ၀ီ’ေျပာခဲ့သည့္ ‘ဇရပ္ႀကီး’ရြာကအသက္ ၆၀ အရြယ္ လူ တေယာက္၏ အသုဘကိစၥကိုက်ေနာ္သတိရသြား၏။ စစ္ေတာင္းျမစ္ဟုိဖက္ကမ္း ကားလမ္းသစ္ ေဖာက္လုပ္ေရး လုပ္အားလာေပးရင္းကရုတ္တရက္ေသဆံုးသြားရသည့္ ‘ဇရပ္ႀကီး’ရြာက အဘိုးအို တဦးအေၾကာင္းကို ‘မေဒ၀ီ’ကက်ေနာ့္ကို စီကာပက္ကံုးေျပာျပခဲ့၏။
ရြာတြင္ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံမရွိသည့္အျပင္ သူႏွင့္အတူ လုပ္အားလာေပးေနၾကရသည့္ ဇရပ္ႀကီးရြာသားမ်ားလည္း တလကိုးသီတင္းရြာႏွင့္ေ၀းလံသည့္ေနရာတြင္ လုပ္အားေပးေနၾကရသျဖင့္ ‘အသုဘ’ကိစၥကိုတင့္ေတာင့္တင့္တယ္ျျဖစ္ေအာင္မစီစဥ္ႏိုင္ၾက။ တာေဘးကၿခံဳံပုတ္အစပ္ ေနပူကြင္း ႀကီးထဲတြင္ ၀ါးစင္ေပၚဖ်ာႏွင့္လိပ္ၿပီး အေလာင္းစင္ျပင္ခဲ့ၾကရ၏။ လုပ္အားေပးအခ်င္းခ်င္း တက်ပ္တန္သည္ႏွစ္က်ပ္တန္သည္စုကာ၊ အနီးဆံုးရြာက ဓါတ္စက္ငွားၿပီးဖြင့္ရ၏။ ‘မေဒ၀ီ’ကလုပ္အား ေပးမ်ားကို ေစ်းေတာင္းေခါင္းရြက္ မုန္႔လိုက္ေရာင္းရင္းက အသုဘကိစၥကိုေတြ႕ၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိ ဟန္တူေလသည္။
“ ကဲ ဒါဆိုရင္လည္းထြက္ေတာ့ ေနပူလိမ့္မယ္ ”
“ ေနအံုးေမာင္၊ ေမာင့္ကိုလည္း က်မကေျပာစရာရွိေသးလို႔ ”
“ ဘာျပဳတယ္”
“ ေမာင့္ကို ေျပာစရာနည္းနည္းရွိေသးတယ္လို႔ ေျပာတာပါေမာင္ရယ္ တကတဲ မ်က္လံုး မ်က္ဆနျ္ျပဴးၿပီး ဘယ္လိုျဖစ္သြားတာလဲ ”
“ ေအာ္ ၊ ေစ်းေရာင္းထြက္ခါနီးၾကကာမွ ဘာမေျပာညာမေျပာ စကားေျပာစရာရွိတယ္ဆိုေတာ့၊ အံံ့ၾသသြားလို႔ပါကြာ...၊ ကဲ-ေျပာ ဘာေျပာမလို႔လဲ”
မေဒ၀ီ က တဲေပါက္၀တြင္ပင္ ေျခေထာက္တဲေလာင္းခ်ထိုင္ရင္း က်ေနာ့္ကို ၿပံဳးၿပီးၾကည့္ေနသည္။
“ ေမာ္စီတုန္းတို႔ ၊ ဟိုခ်ီမင္းတို႔က ကဗ်ာေရးၾကတယ္ေနာ္ေမာင္ ...”
က်ေနာ္က သဲသဲကြဲကြဲၾကားလိုက္သည့္တိုင္ နားကိုမယံုႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ရသျဖင့္ သူ႕ကို ေၾကာင္ၿပီး ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ရုတ္တရက္ ဘာေျပာရမွန္းပင္မသိ။၊
“ေအာ္ ... ဒီလိုပါေမာင္ရဲ႕ ၊ ဗီယက္နမ္က ဟိုခ်ီမင္းတို႔ ၊ တရုတ္ျပည္က ေမာ္စီတုန္းတို႔က ကဗ်ာေရးၾကတယ္ေနာ္ ေမာင္”
“အင္း ... ဟုတ္တယ္၊ ေရးတယ္ေလ၊ အဲဒါ ဘာျဖစ္လဲ၊ မင္းဘာေတြ ေတြးေနတာလဲ”
“ က်မ၊ ဒါကိုစဥ္းစားေနတာၾကာၿပီေမာင္ရဲ႕၊ ဗီယက္နမ္ေခါင္းေဆာင္၊ တရုတ္ေခါင္းေဆာင္ ေတြက ကဗ်ာေရးတယ္၊ ကဗ်ာကိုခံစားတတ္တယ္ဆိုေတာ့ အကယ္၍မ်ား က်မတို႔ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ကလည္း ကဗ်ာေရးတတ္ရင္၊ ကဗ်ာကိုခံစားတတ္ရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ားေကာင္းလိမ့္မလဲလို႔ေပါ့၊ က်မက က်မတို႔ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ကို ကဗ်ာေရးတတ္ေစခ်င္တယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ကဗ်ာေတြကို ေကာင္းေကာင္းခံစားတတ္ေစခ်င္လိုက္တာ အရမ္းပဲ ေမာင္ရယ္ တကယ္ပဲ”
မေဒ၀ီကို က်ေနာ္ ၾသခ်ယူရေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားရ၏။
“ အဲဒီေတာ့ ”
“ အဲဒါ ...၊ ေနာက္ ႏွစ္ရက္ရွိရင္ ေမာင္အုတ္တြင္းကို သြားရမယ္မို႔လား၊ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္က မႏၱေေလးကအျပန္ အုတ္တြင္းရံုးကို ၀င္အံုးမွာပဲမို႔လား၊ အဲဒါ ဒီတခါ ေမာင္အုတ္တြင္း သြားရင္ က်မလိုက္ခ်င္တယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ေတြ႕ခ်င္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔ကို ကဗ်ာေရးတတ္ သလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကဗ်ာဖတ္သလား၊ ကဗ်ာခံစားတတ္သလားဆိုတာ ေမးမယ္၊ အဲဒါ က်မေတြးေန တာၾကာၿပီ၊ က်မ ဒီကိစၥအရမ္းသိခ်င္တာပဲ ေမာင္ရယ္၊ ေမာင္ဒီတခါ အုတ္တြင္းကိုသြားရင္ က်မလိုက္ လို႔ရမလားဟင္ေမာင္၊ က်မလိုက္ခ်င္တယ္၊ က်မလိုက္ပါရေစေမာင္ရယ္ ”
ေျပာခ်င္တာေျပာၿပီး က်ေနာ္ႏွင့္ေဆြးေႏြးညိွႏႈိင္း ေက်နပ္ကာမွ ေစ်းေတာင္းေခါင္းေပၚတင္ကာ ေစ်းေရာင္းထြက္သည့္ မေဒ၀ီ၏ ေက်ာျပင္ကိုေငးၾကည့္ကာ က်ေနာ့္မွာ သက္ျပင္းခ် မိေလသည္။
(ဂ)
ေတာအုပ္ကေလးထဲမွလမ္းေလွ်ာက္ၿပီးထြက္လာေနသည့္ ‘မေဒ၀ီ’ ကိုက်ေနာ္ေငးၾကည့္ ေန ရင္းက ‘မေဒ၀ီ’ ႏွင့္ေျပာရဆိုရမည့္စကားလံုးမ်ားကို ႀကိဳတင္စဥ္းစားမိသည္။ အမွန္စင္စစ္၊ မေဒ၀ီကိုယ္တိုင္၊ အုတ္တြင္းရုုံးကို လိုက္လာႏိုင္လွ်င္ေကာင္းေလစြဟူ၍လည္းေတြးမိသည္။ အခုေတာ့ အုတ္တြင္းရံံုးကိုမလိုက္လာႏိုင္ခဲ့သည့္ မေဒ၀ီအဖို႔ သူသိခ်င္သည့္္ ေမးခြန္းမ်ားကိုဘယ္ေလာက္အထိ စိတ္လႈပ္ရွားစြာ သိခ်င္ေနခဲ့မည္ကို က်ေနာ္ခန္႔မွန္းမိသည္။ သူ႔ကို က်ေနာ္နားလည္သည္။
ထိုေန႔ကအုတ္တြင္းၿမိဳ႕ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီရံံုးကို မေဒ၀ီ မလိုက္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ အငယ္ဆံုးသားျဖစ္ သူက ထုိေန႔ၾကကာမွ အထက္လွန္ေအာက္ေလွ်ာာျဖစ္ကာ ရုုတ္တရက္ေနမေကာင္းသျဖင့္ သူ႔ခမ်ာ က်ေနာ္ႏွင့္အတူ အုတ္တြင္းရံံုးကိုမလိုက္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ သူသိခ်င္သည့္ ေမးခြန္းမ်ားကိုသာ ေဒၚေအာင္ဆန္း ဆုၾကည္ႏွင့္ ေတြ႕သည့္အခါ ေမးျျဖစ္ေအာင္ေမးခဲ့ဖို႔ က်ေနာ့္ကို အတန္တန္မွာရင္း ရြာတြင္က်န္ေနရစ္ ခဲ့၏။
ရြာမွထြက္ၿပီးေနာက္တေန႔တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔အဖြဲ႕ ကၽြဲဲပြဲ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရံံုးကို ၀င္ေရာက္လာခဲ့ၾက၏။ အမွန္စင္စစ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏွင့္အဖြဲ႕မွာကၽြဲဲပြဲကို ၀င္ေရာက္ဖို႔ရန္အစီစဥ္မရွိ။ က်ေနာ္သည္ပင္ကံေကာင္ေထာက္မစြာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏွင့္ေတြ႕ လိုက္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔၏ မူလအစီစဥ္က အုတ္တြင္းၿမိဳ႕နယ္ရံံုးတြင္သာ ေခတၱ ၀င္ေရာက္ရန္စီစဥ္ထားခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ မူလအစီအစဥ္က အုတ္တြင္းရံံုးကို ညေနပိုင္းတြင္ေရာက္မည္ဟု အေၾကာင္းၾကားရာက၊ မေမွ်ာ္္လင့္ဘဲ မနက္ခင္းတြင္ေရာက္လာခဲ့သျဖင့္၊ ထိုစဥ္က ကၽြဲဲပြဲရုုံးတြင္ရွိေန သည့္္ က်ေနာ္မွာ အုတ္တြင္းသို႔သြားကာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ေတြ႕ဖို႔ အခြင့္မသာခဲ့။ ေဒၚေအာင္ ဆန္းစုၾကည္တို႔အဖြဲ႕ကို ကၽြဲပြဲ ရံံုးတြင္သာထိုင္ေစာင့္ေနခဲ့ရ၏။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္အဖြဲ႕သည္ ကၽြဲပြဲရုုံးတြင္ (၅) မိနစ္မွ်သာကားရပ္ၿပီးေနာက္ ခရီးဆက္ ၾကရ၏။ စုၿပံဳ၀ိုင္းအံုလာသည့္ လူထုကိုေက်နပ္ေအာင္ကားေဘးတြင္ရပ္ကာ စကားတခြန္းႏွစ္ခြန္းမွ်သာ ေျပာဆိုၿပီးခရီးဆက္ၾကရျခင္းျဖစ္ေလသည္။ တိုေတာင္းလွသည့္္ေတြ႕ဆံုပြဲကေလးထဲတြင္၊ မေဒ၀ီသိခ်င္ သည့္္ ေမးခြန္းကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အားေမးခြင့္မရႏိုင္ခဲ့။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေနာ့္မွာ မေဒ၀ီအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရ၏။
မေဒ၀ီ သိခ်င္သည့္ေမးခြန္းမ်ားကို ေမးခြင့္မရခဲ့သည့္္တိုင္ သူ ေက်နပ္ေစမည့္ပစၥည္းတခုကိုမူ က်ေနာ္ယူလာႏိုင္ခဲ့သည္ဟုဆိုရပါမည္။ ရြာသို႔ျပန္လာသည့္ က်ေနာ့္လက္ထဲတြင္၊ မေဒ၀ီႏွစ္သက္မည္ ထင္သည့္္စာေစာင္တခုပါရွိလာခဲ့၏။ ထုိစာေစာင္ထဲတြင္ ကဗ်ာတပုဒ္ပါလာခဲ့ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထုိကဗ်ာကိုျပကာ မေဒ၀ီကိုေျဖာင့္ ဖ်ရမည္ဟုက်ေနာ္ေတြးထားခဲ့၏။
“ေဟး ... ဘာေငးေနတာလဲ၊ လူကိုမျမင္ဘူးလား”
“ေအာ္၊ ဟုတ္သားဘဲ၊ အေ၀းႀကီးကတည္းကေမာင္ျမင္ပါတယ္ကြာ၊ အေတြးလြန္သြားလို႔ပါ။”
မေဒ၀ီက ေတာင္းအလြတ္ကို ခါးတြင္လက္တဖက္ျဖင့္ခ်ိတ္ကာ ၀ါးတံတားအတိုင္း ေလွ်ာက္ လာ၏။
“ကဲ ေျပာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဘယ္လိုေျဖလိုက္သလဲ”
“အို အေမာေျပေအာင္ထုိင္စမ္းပါအုန္းေလ၊ ေျပာတာေပါ့ကြာ၊ လာဒီမွာ ထုိင္အုန္း”
“ေမာင့္ကို ဟုိးအေ၀းၾကီးကျမင္ကတည္းက က်မအေမာေျပၿပီးသား၊ ေျပာမွာသာေျပာစမ္းကြာ၊ ဘာလဲ ေမာင္ေနာ္၊ က်မသိခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ ေစ်းတင္ေနတာလား”
“မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ”
“ကဲ ဒါျဖင့္ေျပာေလ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေတြ႕ခဲ့တယ္မို႔လား”
“ေတြ႕တယ္။ အင္း ... ေတြ႕ေတာ့ေတြ႕တယ္”
က်ေနာ္က ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ေျပာျပေနစဥ္ က်ေနာ့္ေဘးတြင္ ၀င္ထိုင္စဥ္က ရႊင္္လန္းတက္ ၾကြေနသည့္ မေဒ၀ီမွာေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ကာ နားေထာင္ေနေလေတာ့သည္။
“ေအးကြာ၊ က်မအရမ္းသိခ်င္တယ္ဆိုကာမွ ေနာက္တေခါက္ေတြ႕မွေမးမယ္ဆိုရင္ သူက ဘယ္ ေတာ့မွ ေနာက္တေခါက္လာမွာလဲဟင္”
“ဒါေတာ့ မသိဘူးေပါ့၊ မင္းသိခ်င္တဲ့ေမးခြန္းကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကိုယ္တိုင္ကအေျဖမေပးလိုက္ႏိုင္ေပမယ့္၊ မင္းစိတ္ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္အေျဖေပးမယ့္ စာေစာင္ တခုကို ေမာင္ယူလာခ့ဲပါတယ္ကြာ၊ ဒီစာေစာင္ထဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္စုၾကည္ဘာသာျပန္ထားတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ပါတယ္၊ မူရင္းကဗ်ာဆရာက အဂၤလိပ္စာေရးဆရာ ရူးဒီးယက္ ကစ္ပလင္း ဒါကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဘာသာျပန္ထားတာ၊ ကဲ ... မင္းသိခ်င္တဲ့၊ မင္းျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ဆႏၵကို အေျဖ ေပးလိုက္တဲ့သေဘာ ျဖစ္မယ္လို႔ေမာင္ထင္တယ္”
ရိုးထဲသို႔ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ၿပီးငံု႔ေနသည့္္ မေဒ၀ီ၏ေခါင္းမွာ±ရုတ္တရက္ေမာ့လာကာ၊ က်ေနာ့္ လက္ထဲမွ စာေစာင္ကိုျဖတ္ကနဲဆြဲယူလိုက္၏။ စာေစာင္ကို စိတ္လႈပ္ရွားစြာျဖန္႕ၾကည့္ေလည္္။
“ဒီ...ဒီလိုလုပ္ပါလားေမာင္ရယ္၊ က် ...က်မစိတ္လႈပ္ရွားလြန္းလို႔၊ ေမာင္ကပဲအသံထြက္ၿပီး ဖတ္ျပပါလားဟင္၊ က်မနားေထာင္မယ္၊ ေျဖး ...ေျဖးေျဖးဖတ္ေနာ္ေမာင္၊ ေအာင္မယ္ေလး၊ အံ့ၾသဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာက်မဘယ္လို နားလည္ရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူးေမာင္ရယ္၊ ၾကည့္စမ္းပါဦး ကဗ်ာေခါင္းစဥ္ကလည္း “အကယ္၍” တဲ့ ေမာင္ဖတ္ျပေနာ္၊ ေရာ့၊ ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္၊ က်မနားေထာင္ မယ္”
က်ေနာ္က မေဒ၀ီအတြက္ေက်နပ္စြာ “အကယ္၍” ကဗ်ာကိုဖတ္သည္။
ရိိုးထဲတြင္ ကဗ်ာဖတ္သည့္က်ေနာ့္အသံမွာထင္ထင္ရွားရွားျဖစ္ေန၏။ ရြာႏွင့္မလွမ္းမကမ္းတြင္ ျဖစ္သျဖင့္ လူသြားလူလာလည္းမရွိျဖစ္ေန၏။ ရိိုးထဲသုိ႔ ေခါင္းထိုးၿပီး၀င္လာသည့္ေဆာင္းေလမွာ ကဗ်ာရြတ္သံေနာက္က ကပ္ၿပီးလိုက္ေန၏။
အကယ္၍
မင္းအသိုင္းအ၀ိုင္းက တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားၿပီး
ဒါေတြဟာ မင္းေၾကာင့္လို႔၀ိုင္း၀န္းအျပစ္တင္ၾကတဲ့အခါ
မင္းဟာ ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ရင္ဆိုင္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ...
ကဗ်ာဖတ္ေနရင္းက မေဒ၀ီကို က်ေနာ္မသိမသာအကဲခတ္သည္။ မေဒ၀ီ၏ခႏၵာကုိယ္မွာ က်ေနာ့္ ခႏၵာကိုယ္ႏွင့္ပိုမိုထိကပ္လာေနသည္ကို က်ေနာ္သတိျပဳမိခဲ့သည္။
အကယ္၍
ေစာင့္သင့္တဲ့အခ်ိန္ကိုေစာင့္ႏိုင္ၿပီး
အဲဒီအတြက္လည္း မေမာမပမ္းေနႏိုင္မယ္ဆိုရင္
ဒါမွမဟုတ္
မင္းရဲ႕အေၾကာင္း မဟုတ္တရား မုသားစကားၾကားရတဲ့အခါ
မင္းကလည္း အလိမ္အညာေတြနဲ႔ မတုန္႔ျပန္ဘူးဆိုရင္ ...
က်ေနာ့္လက္ကို ဆုတ္ကိုင္လာသည့္ မေဒ၀ီ၏လက္တဖက္မွာ ပိုမိုတင္းက်ပ္လာေနသည္ဟု ထင္မိသည္။ က်ေနာ္က က်န္ကဗ်ာပိုဒ္မ်ားကို အာရံုျမွင့္ၿပီးမွ ဖတ္၏။
အကယ္၍
ေအာင္ျမင္မႈသုခႏွင့္ ဆံုးရႈံးမႈဒုကၡေတြကို ႀကံဳေတြ႕ရတဲ့အခါ
တူညီေသာေလာကဓံတရားေတြပါလားရယ္လို႔
ခံယူထားႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ...
ကဗ်ာဖတ္ေနရင္းက၊ က်ေနာ့္မွာအသက္ရွွဴၾကပ္သလိုျဖစ္လာရသည္။ ကဗ်ာစာသားမ်ားမွာ က်ေနာ့္ႏွလံုးသားအေပၚ နင္းဖိၿပီးတက္လာၾက၏။
အကယ္၍
တိုေတာင္းလွတဲ့ မပစ္ပယ္ႏိုင္တဲ့ တမိနစ္အတြင္းမွာ
အဓိပၸါယ္္ရွိလွတဲ့ စကၠန္႔ေျခာက္ဆယ္အျဖစ္ အသံုးခ်ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ...
ေနာက္ဆံုးကဗ်ာပိုဒ္ ကိုဆက္လက္ရြတ္ဆိုရန္၊ က်ေနာ္သည္အသက္ကိုျပင္းျပင္းရွွဴၿပီး အားယူလိုက္၏။ ၿပီးေတာ့မွ ေနာက္ဆံုးကဗ်ာပုိဒ္ကိုရြတ္သည္။ ကဗ်ာပိုဒ္အဆံုးတြင္ မေဒ၀ီ၏ အေျခအေနကိုအကဲခတ္ရန္ ေခါင္းကိုငဲ့လိုက္မိ၏။
“ေဟး ...”
“ဟ ...ဟ၊ ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲကြာ၊ ဘာျပဳလို႔ ေတာင္းကိုပစ္ခ်လိုက္တာလဲ၊ ဒုကၡပါပဲ တကတည္းမွပဲ ဒီေလာက္ေတာင္ျဖစ္ရသလားကြာ၊ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရပေလ ’
မေဒ၀ီက ရိုးထဲသို႔ လြင့္က်သြားေနသည့္ ေခါင္းခုပုဆိုးႏွင့္ ေတာင္းအလြတ္ကိုၾကည့္ကာ တေဟးေဟးႏွင့္ ေအာ္ေနေသး၏။
“က်မ အရမ္း၀မ္းသာတာပဲေမာင္ရယ္ တကယ့္ကိုအံၾသစရာပဲ၊ ဒီကဗ်ာကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဘာသာျပန္တာ၊ ဟုတ္လားေမာင္၊ က်မ၀မ္းသာလြန္းလို႔ စိတ္မထိမ္းႏိုင္လို႔ ေတာင္းကိုလႊင့္ပစ္လိုက္မိတာပါ၊ အံၾသစရာပဲ ... အံၾသစရာပဲ ”
ရိုးထဲသို႔ခုန္ခ်ၿပီးေနာက္ ၿခံဳံပုတ္မ်ားေပၚက ေတာင္းႏွင့္ပုဆိုးကို လိုက္ေကာက္ရင္းက ၀ါးတံတားေပၚကို က်ေနာ္ေမာ့ၾကည့္မိသည္။ မေဒ၀ီသည္မူ ကဗ်ာစာရြက္ကေလးကို ကိုင္ကာ စိတ္လြတ္လက္လြတ္ ေအာ္ဟစ္ေနဆဲ ...။
ၿငိမ္းေ၀
June 10, 2008
သစ္ရြက္တရြက္ ကဗ်ာဆရာသံုးဦးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEggdX4GJjHKJl1rFSaeay5NQRDtjRaXOkzKToO1NCeeYSxHtC4mz6uZIxpSxKEVxhJLwPavTL-im41OwWWZ1s2mqgop7C-O5ucU9LF58wU7U10AZhlYIn1cIjJFfTywq-gwZ88P3hDw1ASQ/s320/yellow+tree+blue+river+003+1.jpg)
ရာဇဂုဏ္ ေမာက္႐ံုတင္မက၊ ရာဇမာန္ ယစ္မူးလွတဲ့ “မင္းနရပတိစည္သူ” ကို ကဗ်ာဆရာႀကီး “အနႏ ၱ သူရိယ” က မင္းစည္းစိမ္ဆိုတာကလည္း တကယ္ေတာ့ “ေရပြက္ပမာ” ပါပဲ ဆိုၿပီး ကဗ်ာတပုဒ္ေရး၊ သူ႔အသက္ကို စေတးခံၿပီးမွ ဆံုးမဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ဖူးတယ္။
က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ မ်က္ေမွာက္ေခတ္၊ ေခတ္ၿပိဳင္ကာလတခုမွာ (၂) ရက္ထဲနဲ႔ လူ႔အသက္ေပါင္း (၁) သိန္း ေက်ာ္ကို စေတးၿပီး သဘာ၀တရားႀကီးက ေလာကမွာ ဘယ္အရာမွ မၿမဲဘူးဆိုတာ အထင္ရွားဆံုးသက္ေသျပၿပီး ဆံုးမလုိက္ေသာ္ျငားလည္း ဘယ္လိုမွ တရားမရႏိုင္ရွာတဲ့ လူတစုရဲ႕အျဖစ္ကိုေတြးၿပီး က်ေနာ္ ဒီေဆာင္းပါးကို တင္ဆက္လိုက္တာပါ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ... ။
၁။
ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းေရွ႕ လမ္းေထာင့္ကိုခ်ဳိး၀င္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေျခလွမ္းမ်ားမွာ တုန္႔ဆိုင္းဆိုင္းျဖစ္ သြားရ၏။ ေျခလွမ္းတလွမ္းႏွစ္လွမ္းမွ်လွမ္းၿပီးမွ ေနရာတြင္ပင္ ရပ္ေနလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕ ကိုက္ (၂၀) မွ် အကြာတြင္ ပိတ္ကားတခုလံုး အ၀ါေရာင္ေဆးမ်ား ႀကဲပက္ထားသည့္ ပန္းခ်ီကားႀကီးတခ်ပ္ကို ေထာင္လ်က္သား လွမ္းျမင္ေနရ၏။
ပန္းခ်ီကားႀကီးေရွ႕ကိုေရာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တိုးသြားသည္။ ပန္းခ်ီကားႀကီးကို လက္ႏွင့္ထိၾကည့္ သည္။ ေမာ့ၾကည့္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚတြင္ အ၀ါေရာင္ေဆးစက္မ်ား စြန္းေပေနသည္ကို ေတြ႕လုိက္ရ၏။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေခ်ာင္းမ်ားသည္လည္း ေဆး၀ါမ်ားလိမ္းက်ံလ်က္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ပင္လ်င္ ပန္းခ်ီကားႀကီးထဲက လူတေယာက္ျဖစ္သြားေနသည္ကို သတိျပဳမိလိုက္၏။ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္သြားရေလသည္။
အမွန္စင္စစ္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့သည့္ ပန္းခ်ီကားႀကီးဆိုသည္မွာ သဘာ၀ပန္းခ်ီဆရာက အ၀ါေရာင္ ေဆးခ်ယ္ေပးထားသျဖင့္ ျမင္ကြင္းတခုလံုး ၀ါေ႐ႊလ်က္ရိွသည့္ သစ္ပင္တန္းတခုပင္ျဖစ္သည္။ တကယ့္ပန္းခ်ီကား တခ်ပ္ေတာ့မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ သစ္ရြက္ဟူသမွ် တရြက္မက်န္ ၀ါ၀ါထိန္လ်က္ရိွသည့္ သစ္ပင္တန္းကေလးမွာ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ေထာင္ထားသလို ျဖစ္ေနခဲ့၏။ ၿပီးေတာ့ သစ္ရြက္ေတြရင့္ေရာ္၀ါေ႐ႊေနၾကပံုက တကယ့္ကို မွင္တက္မိစရာ။
ဒီလို ၀ါ၀ါ၀င္း၀င္းရိွေနပံုက “အ၀ါေရာင္ဟူသမွ် ဒီေနရာမွာ ရပ္တန္႔သြားၾက” လို႔ ဆိုရေလာက္ေအာင္ အစြမ္းကုန္၀ါသည့္ အ၀ါေရာင္မ်ဳိး။ ဒီသစ္ရြက္ေတြ၀ါရင့္ေနပံုမ်ဳိးက ဘယ္ေတာ့မွအ၀ါေရာင္ေလ်ာ့မယ္လို႔ မထင္ ရတဲ့၀ါပံုမ်ဳိး။ ဒီတသက္မွာသည့္ထက္ပိုၿပီး မ၀ါႏိုင္ေတာ့တဲ့ ၀ါပံုမ်ဳိး။ ဆရာေပၚဦးသက္ ေျပာဖူးတဲ့စကားလို သူ႔ထက္၀ါတဲ့ သစ္ရြက္ေတြေတာင္ သူ႔ေလာက္မ၀ါႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာယူရမယ့္ ၀ါပံုမ်ဳိး။ အ၀ါေရာင္ကမ္းကုန္၊ အ၀ါေရာင္ေအာလပံုျဖစ္ေနတဲ့ သည္လိုျမင္ကြင္းမ်ဳိးကို ကၽြန္ေတာ့္တသက္ မေတြ႕ခဲ့ဖူးဘူး။ အခုေတာ့ အဲဒီ အ၀ါေရာင္လိမ္းက်ံထားသည့္ သစ္ပင္တန္းကေလးေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနခဲ့ၿပီ။ သစ္ပင္ေအာက္က ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားေနသူေတြအေပၚ၊ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ အ၀ါေရာင္ေဆးစက္မ်ား ကူးစက္ထင္ဟပ္ေနခဲ့၏။ ထိုအ၀ါေရာင္သစ္ရြက္မ်ားအေပၚ ေနေရာင္ျခည္က တေစာင္းထိုးက်ေနျခင္းျဖင့္ အ၀ါေရာင္ပန္းခ်ီကားႀကီးမွာ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေနေတာ့သည္။ ထိုအခိုက္မွာပင္ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ သည္အ၀ါေရာင္ပန္းခ်ီကားႀကီးကို တသက္လံုး သြားေလရာ သယ္ေဆာင္သြားေနေတာ့မည္ကို သိလာခဲ့၏။
မိမိေနထိုင္ရာတိုက္ခန္းသို႔ျပန္ေရာက္ၿပီး အိပ္ခန္းကေလးထဲ၀င္လာေတာ့ အ၀ါေရာင္ပန္းခ်ီကားႀကီးကို နံရံတြင္ခ်ိပ္ဆြဲၿပီး အိပ္ရာေပၚကတဆင့္ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရျပန္သည္။ ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ့္အိပ္ခန္းကေလးတခုလံုး အ၀ါေရာင္ေဆးစက္မ်ား ပ်ံ႕ႏွံ႔စြဲထင္ကုန္ျပန္ေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္က မိမိ၏ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈမ်ားထဲက ေတြ႕ဖူး ျမင္ဖူးသည့္ အ၀ါေရာင္ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ႏွင့္ ဒီကေန႔ေတြ႕ခဲ့သည့္ အ၀ါေရာင္ပန္းခ်ီကားကို ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီး စဥ္းစား သည္။ ကၽြန္ေတာ္အိမ္ေထာင္က်ရာ ၿမိဳ႕ကေလးျဖစ္သည့္ ေဇယ်၀တီၿမိဳ႕ သၾကားစက္၀န္းႀကီးထဲက တလမ္းလံုး ပိေတာက္ပန္းေတြ ၀ါထိန္လာတာမ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ ပိေတာက္ပန္းေတြ အစုလိုက္အခဲလိုက္ ပြင့္ပံုမ်ဳိးက ေနာ္ေ၀ႏိုင္ငံ ေအာ္စလိုၿမိဳ႕က လမ္းေဘးေတာတန္းေလးတခုလံုး သစ္ရြက္ေတြ ၀ါေ႐ႊေနတာမ်ဳိးႏွင့္ တကယ့္ကို မတူ။
နံရံေပၚက စိတ္ကူးႏွင့္ခ်ိပ္ဆြဲထားသည့္ အ၀ါေရာင္သစ္ပင္ေတာတန္းကေလးကို ထိုင္ၾကည့္ရင္းက ယင္းအ၀ါေရာင္ပန္းခ်ီကားေပၚကအလွကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕လာရသည္။ ေနေရာင္ေတြကန္႔လန္႔ျဖတ္တိုး၀င္လာ ေနစဥ္ သစ္ရြက္မ်ားမွာ အ၀ါေရာင္ေတာက္ပကာ လွခ်င္တိုင္းလွေနျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္သတိျပဳမိလာခဲ့သည္။ ဘ၀မွာ သည္လိုေတာက္ပ၀ါေ႐ႊသည့္အလွမ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္တမ္းတခဲ့ဖူးသည္။ သည္လို ထိန္ထိန္၀ါေနသည့္ အလွ ပိုင္ရွင္မ်ဳိးရဲ႕ အရိွန္အ၀ါမ်ဳိးကို ကၽြန္ေတာ္ရွာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္စံုမက္ခဲ့သည့္ လွပမႈမ်ဳိးကို လက္ညိႇဳးထိုးျပစရာ ဥပမာတခုအျဖစ္ ယင္းအ၀ါေရာင္ေတာတန္းကေလးကို ကၽြန္ေတာ္စြဲလန္းလာေနစဥ္ ဂ်ပန္ဟိုကၠဴကဗ်ာဆရာ “ရိွကိ” ရဲ႕ ကဗ်ာတပုဒ္ကို ျဖတ္ခနဲ သတိရလိုက္၏။
ေၾကြက်လုစဲစဲ
မနာလိုခ်င္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္
လွလိုက္တဲ့ သစ္ရြက္ေတြ ... ။
ရိွကိ
၂။
ေအာ္စလိုၿမိဳ႕မွာ ကၽြန္ေတာ္အႏွစ္သက္ဆံုးရာသီဥတုက “ေႏြ” မဟုတ္ပါ။ အာရွတိုက္သားတဦးအဖို႔ ဥေရာပရဲ႕ “ေႏြ” ကို ေယဘုယ်အားျဖင့္ ႏွစ္သက္ၾကမွာမ်ားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ “ေႏြ” ကို ပယ္ၿပီး “ေဆာင္းဦး” ရာသီကို အႏွစ္သက္ဆံုးျဖစ္ခဲ့၏။ အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက ေႏြ၀င္သည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ သစ္ရြက္ေတြေၾကြၾကသလို ေအာ္စလိုမွာက ေဆာင္း၀င္တဲ့အခ်ိန္မွ သစ္ရြက္ေတြေၾကြၾကရေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ေႏြ၀င္လို႔ သစ္ရြက္ေတြ၀ါေ႐ႊေျခာက္ေသြ႕ရသလို သူတို႔ဆီမွာက ေဆာင္း၀င္လာမွ သစ္ရြက္ ဟူသမွ် ရင့္၀ါေျခာက္ေသြ႕ၾကရသည္။
သို႔ေပမယ့္ သူတို႔ဆီက ေဆာင္းဦးေပါက္သစ္ရြက္ေတြ ၀ါရင့္လာပံုမ်ဳိးက တကယ့္ကို တုန္လႈပ္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ လွပလြန္းပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက သစ္ရြက္ေတြ၀ါပံုမ်ဳိးက ရွင္ဥတၱမေက်ာ္ရဲ႕ ေတာလားထဲက “သစ္ရြက္ေရာ္ရီ၊ ဣႏီၵနီ၀ယ္၊ သိဂႌတ၀က္၊ ဖက္၍ေဆးစံု၊ ျခယ္ေသာပံုသို႔ ... ” ဆိုတဲ့အတိုင္း အ၀ါေရာင္တ၀က္၀ါပံုမ်ဳိး။ အ၀ါေရာင္ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ၀ါပံုမ်ဳိး။ မ၀ံ့မရဲ ၀ါပံုမ်ဳိး။ ေအာ္စလိုၿမိဳ႕ေပၚက သစ္ရြက္ေတြ ၀ါပံုက တကယ့္ကို ရဲရဲ႐ိုင္း႐ိုင္း ၀ါပစ္လိုက္တာမ်ဳိး။
ကၽြန္ေတာ္က ဘ၀ကို အလွနဲ႔တြဲခ်ည္ထားခ်င္တဲ့သူ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တဲ့အလွက ေခါင္းၿမီး ၿခံဳထားတဲ့အလွမဟုတ္ဘူး။ ရြက္ပုန္းသီးအလွမဟုတ္ဘူး။ တကယ့္ကို လြတ္လပ္ပြင့္လင္းရဲတင္းတဲ့ အလွမ်ဳိး။ သည္လိုရင္ခုန္ပံုနရီမ်ဳိးအခံရိွတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ ေအာ္စလိုၿမိဳ႕က အ၀ါေရာင္ေတာတန္းေလးကိုေတြ႕ေတာ့ ဘ၀တခုရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္တခုကို ဆုပ္ဆုပ္ကိုင္ကိုင္ရိွလိုက္သလိုျဖစ္သြားရ၏။ ကၽြန္ေတာ္က အလွထဲက အလွဆံုး ကိုမွ ေရြးခ်ယ္တပ္မက္ခ်င္သူ။ ယင္းအလွမ်ဳိး ပိုင္ဆိုင္ဖူးသူဆိုတဲ့ ဂုဏ္ကို လိုခ်င္သူ။
ဂ်ပန္ဟိုကၠဴကဗ်ာဆရာ “ရိွကိ” ရဲ႕ ကဗ်ာကို ေတြးမိေတာ့ “ရိွကိ” နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မတူျခားနားတဲ့ အယူအဆျဖစ္ေနျပန္ပါေရာ ... ။ သစ္ရြက္ေတြ၀ါခ်င္တိုင္း၀ါ၊ အစြမ္းကုန္၀ါ၀င္းလွပေနတဲ့ “အဆံုးစြန္ေသာအလွ” ကို ျမင္ပံုခ်င္းၾကေတာ့ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ အတူတူပင္ျဖစ္သည္။ အ၀ါေရာင္ပန္းခ်ီကားထဲက အ၀ါေရာင္သစ္ရြက္ေတြရဲ႕ အလွမ်ဳိးကို လိုခ်င္တပ္မက္တာေတာ့ သူ မျငင္းေပမယ့္ အဲဒီအ၀ါေရာင္္ပန္းခ်ီကား ႀကီးရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က ပုန္းခိုေနတဲ့ လူတိုင္းမျမင္ႏိုင္တဲ့ “သဘာ၀ဓမၼအလွ” ကို သူက ျမင္လိုက္တယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္က ပန္းခ်ီကားႀကီးကို ဟိုေနရာမခ်ရဲ၊ ဒီေနရာမခ်ရဲနဲ႔ တေပြ႕ပိုက္ပိုက္ သြားေလရာ သယ္ေဆာင္ေနတဲ့ အခိုက္မွာ “ရိွကိ” က “ဗဟိဒၶ” ရဲ႕ ေနာက္က “အဇၥ်တၳ” အထိ တက္လွမ္းၿပီး တကယ့္ “အစစ္အမွန္အလွ” ကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ႏိုင္ခဲ့တာလား။ အဲဒီဆာတိုရီဉာဏ္ကို သူက သူ႕ကဗ်ာထဲမွာ “ေၾကြက်လုစဲစဲ” ဆိုတဲ့ စကားစုနဲ႔ ေဖာ္ျပလုိက္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ “မနာလိုခ်င္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္၊ လွလိုက္တဲ့သစ္ရြက္ေတြ” ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ရပ္တန္႔သြားတဲ့အခ်ိန္ “ရိွကိ” က သစ္ရြက္တရြက္ရဲ႕ ျဖစ္ေပၚတိုးတက္ေျပာင္းလဲျခင္း နိယာမ အထိ လက္တဆံုးႏိႈက္ယူလိုက္တာကလား။ ဒီလိုေတြးမိလာတဲ့ တခ်ိန္ထဲမွာပဲ ေနာက္ထပ္ ဟိုကၠဴကဗ်ာတပုဒ္ကို ကၽြန္ေတာ္သတိရလာျပန္၏။
ဘယ္သစ္ရြက္ အရင္ေၾကြလိုက္မလဲဆိုတာ
ဘယ္သူမွ မသိဘူး
ေလညႇင္းကေလးေရ
မင္းေကာ ႀကိဳၿပီးသိသလားကြဲ႕။
ဆိုစီဆိုင္
၃။
“ရိွကိ” က သစ္ရြက္တရြက္ရဲ႕ အလွေနာက္က တကယ့္အစစ္အမွန္အလွ “အနိစၥဓမၼ” ကို ႏိႈက္ယူခံစား ျပလုိက္တာ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ခဲ့ရပါၿပီ။ “ေၾကြကာနီးအလွ” ဆန္းၾကယ္မႈေနာက္က “အနိစၥဓမၼ” ကို “ရိွကိ” ေျပာျပလို႔ သိလာတာေတာ့ မွန္ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ အနိစၥဓမၼကို ေတြ႔ပံုျမင္ပံုက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔မဆိုင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မပတ္သက္တဲ့ အနိစၥဓမၼလို္႔ ျမင္ေနမိျပန္ေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကြယ္ရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ေမွာက္မွာ အနိစၥကို မ်က္ေမွာက္ျပဳသြားၾကတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္တခ်ဳိ႕ရဲ႕ သတင္းကိုၾကားရင္ အဲဒီအနိစၥတရားဆိုတာ ဘံုသေဘာ၊ ဓမၼဒိ႒ သေဘာဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူးေလ။ ဘယ္ေလာက္အထိ သတိမမူ ဂူမျမင္ျဖစ္ေနရသလဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀ ဆိုတာ အနိစၥနဲ႔မဆိုင္တဲ့ အမတသေဘာသက္၀င္တဲ့ သီးျခားကိစၥတခုအျဖစ္ယူဆၿပီး ကၽြန္ေတာ္လုပ္သမွ်၊ ကၽြန္ေတာ္ေတြးသမွ် “နိစၥ” ဆိုတဲ့ အေျခခံေပၚမွာပဲ ရိွခဲ့တာ။ “ဆိုစီဆိုင္” က “ဘယ္သူအရင္ေၾကြလိုက္မလဲဆိုတာ ဘယ္သူမွမသိဘူး” ဆိုၿပီး ေရးလိုက္ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္က တျခားေနရာေတြမွာ လိုက္လုပ္ေနတဲ့ဖိုးကပ္စ္ကို ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ေပၚမွာေ႐ြ႕ၿပီးခ်ထားၾကည့္မိေလေတာ့၏။ ဒီေတာ့မွပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို “မုံညႇင္းေစ့” ပိုင္ဆိုင္ထား သူလို႔ထင္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တုန္လႈပ္သြားရ၏။ သည့္ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ႐ုတ္တရက္သစ္ရြက္ တရြက္ ေၾကြက်သြားတာျမင္တို္င္း ေနာက္ထပ္ ဟိုကၠဴကဗ်ာဆရာ “ရန္ဆက္ဆု” ရဲ႕ ကဗ်ာတပုဒ္ကို ေတြးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေႏြဦးအႀကိမ္ (၅၀) ေက်ာ္လာခဲ့တဲ့ ကာလရွည္အမွားတခုအတြက္ ေနာင္တရမိ၏။
သစ္ရြက္တရြက္ ေၾကြက်လာေနတယ္
အလိုေလး
ေနာက္တရြက္
ၿပီးေတာ့ ေနာက္တရြက္
ေၾကြက် ေၾကြက်လို္႔လာေနလ်က္ ... ။
ရန္ဆက္ဆု
၄။
“ရိွကိ” ၊ “ဆိုစီဆိုင္” ႏွင့္ “ရန္ဆက္ဆု” တို႔က ကဗ်ာဆရာေတြ ျဖစ္ၾက၏။ ပါရမီရင့္သန္သူမ်ားျဖစ္ၾက၏။ ကၽြန္ေတာ္ကမူ ပါရမီႏံုနဲ႔သူတဦးမွ်သာျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က သစ္ရြက္တို႔၏အလွကိုသာေတြ႔ၿပီး သူတို႔ကမူ သစ္ရြက္တို႔၏အလွကိုသာမက ယင္းသစ္ရြက္တို႔၏ ဘ၀ကိုပါ ေတြ႕ႏိုင္ၾကျခင္းျဖစ္ေလသည္။
ဧရာ၀တီ အင္တာနက္၀က္ဘ္ဆိုဒ္မဂၢဇင္း (၂၀၀၆)
Subscribe to:
Posts (Atom)