ခ်စ္စရာ့ ဟိုကၠဴကဗ်ာ

ဟိုကၠဴကဗ်ာကို ခ်စ္စရာဆိုတဲ့စကားလံုးေလာက္နဲ ့ေဖၚျပရင္အဓိပၸါယ္္မျပည့္စုံဘူးဆိုတာ က်ေနာ္သိပါတယ္။ဟို္ိုကၠဴကဗ်ာရဲ့အ၀န္းအ၀ိုင္းဟာ အင္မတန္က်ယ္၀န္းပါတယ္။ဒါေပမယ့္္ ဟိုကၠဴကဗ်ာေတြက က်ေနာ့္ကိုဘယ္ကဗ်ာနဲ ့မွမတူေအာင္ စိတ္လက္ေပါ့ပါးေစတာအမွန္ပါပဲ။ၿပီးေတာ့ ကဗ်ာရဲ့ဖြဲ ့စည္းပံုကလည္း သိတဲ့အတိုင္းနည္းနည္းနဲ ့က်ဲက်ဲ၀ိုင္းတဲ့သေဘာဆိုေတာ့ က်ေနာ္က ခ်စ္စရာဆိုတဲ့စကားလံုးကိုပဲသံုးလိုက္မိတယ္။

သူ ့ရဲ့မူရင္းဂ်ပန္ကဗ်ာမွာက ပါဒသံုးေႀကာင္း၊စာလံုးေရ(၁၇)လံုး(၅-၇-၅)ပံုစံနဲ ့ဖြဲ ့စည္းစပ္ဆိုရတာျဖစ္ေပမယ့္ ျမန္မာဘာသာျပန္ဆိုတဲ့အခါ (၅-၇-၅)ပံုစံ၀င္ေအာင္က်ေနာ္ကေတာ့ အတင္းလုပ္ယူတာကိုမႏွစ္သက္ပါဘူး။ကိုယ္ကလည္းေ၀ါဟာရအားနည္းတာလည္းျဖစ္နိဳင္ပါ တယ္။ဒါေၾကာင့္မို ့ စကားလုံးအကန္ ့အသတ္မရွိယူလိုက္ပါတယ္။ကာရန္ၾကေတာ့ မူရင္းဂ်ပန္္
ဟိုကၠဴကဗ်ာမွာကတည္းက ကာရန္မဲ့ကဗ်ာျဖစ္တာမို ့ျမန္မာဘာသာျပန္မွာႀကေတာ့ ကာရန္ကိုဂရုမစိုက္ေတာ့ပါဘူး။တခါတေလ ကါရန္ၿငိတဲ့အခါၿငိ မၿငိတဲ့အခါမၿငိေပါ့။

ဂ်ပန္ ဟိုကၠဴကဗ်ာေတြဟာ စ်င္ဗု ဒ< ဘာသာကိုအေျခခံတဲ့ကိစၥ၊အဓိပၸါယ္က်ယ္၀န္းလွတဲ့ကိစၥက တကယ့္ကိုကမာၻေက်ာ္ေစပါတယ္။တျခားေဆြးေႏြးေျပာဆိုရမယ့္အခ်က္ေတြလည္းရွိပါေသးတယ္။ဒီလိုေျပာလို ့ က်ေနာ္က ဂ်ပန္ ဟိုကၠဴကဗ်ာကၽြမ္းက်င္သူလို ့မထင္လိုက္ပါနဲ ့။က်ေနာ္ကဟိုကၠဴကဗ်ာခ်စ္သူသက္သက္ပါ။ ဒီကေန ့လည္း ဟိုကၠဴကဗ်ာ (၂)ပုဒ္ လက္ေဆာင္ပါးလိုက္ပါတယ္..။

အရာအားလံုး
ငါ... ျငင္သာစြာ ထိေတြ ့ခဲ့
အလိုေလးေလး
ဆူးတေခ်ာင္း စူးလိုက္သလိုပါပဲလား...။

EVERYTHING I TOUCH
WITH TENDERNESS
ALAS
PRICKS LIKE A BRAMBLE.

Issa

အို ေဟမႏ
ၱ ငွက္ေတြတိမ္ေတြေတာင္မွ
အိုစာလို ့သြားၿပီပ။

AUTUMN –EVEN
BIRDS AND CLOUDS
LOOK OLD.

Basho

ျငိမ္းေ၀

ဟိုကၠဴကဗ်ာခ်စ္စရာ

က်ေနာ္ တခါတေလ စိတ္က်ဥ္းႀကပ္တဲ့အခါ ဂ်ပန္ဟိုကၠဴကဗ်ာေတြကို ဖတ္တတ္ပါတယ္။
ဒီကေန ့ေတာ့ခ်စ္မိတ္ေဆြမ်ားစိတ္အပမ္းေျဖနိဳင္ေအာင္ဂ်ပန္ဟိုကၠဴကဗ်ာ(၂)ပုဒ္လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ပါတယ္။


ထေလာ့ လိပ္ၿပာကေလး
အခ်ိန္ေတြ ေႏွာင္းကုန္ေပါ့
မင္းနဲ ့ငါ အတူတကြ
ခရီးမိုင္မ်ားစြာ သြားရဦးမယ္ပ။

WAKE, BUTTERFLY-
IT'S LATE, WE'VE MILES
TO GO TOGETHER.
Basho

မ်က္လုံးေလးေတြေရ
မင္း အရာအားလုံးကို ျမင္ခဲ့ျပီးျပီပဲ
ျပန္လာခဲ့ေတာ့
အျဖဴေရာင္ ဂႏမာပန္းေတြဆီ
ျပန္လာခဲ့ေတာ့။

EYES, YOU HAVE SEEN ALL...
COME BACK NOW,
COME BACK TO THE WHITE
CHRYSANTHEMUM!
Eisho

ခ်စ္မိတ္ေဆြမ်ား လြတ္လပ္ခ်မ္းေျမ့နိဳင္ၾကပါေစ..။

ျငိမ္းေ၀

စကား၀ိုင္း ယဥ္ေက်းမႈသစ္ ( သို ့မဟုတ္ ) ၀န္ရိုးတခုေျပာင္းလဲျခင္း

(က)
၁၉၉၃-ခု၊ …မယ္စာရင္းရန္းမွ ေသာလဲထရြာခရီး။ ထိုင္းႏူိ္င္ငံ ။

“ ကိုခင္ေမာင္၀င္း ” (ယခု - ဒု - ညႊန္မွဴး၊ ဒီမိုကရက္တစ္ ျမန္မာ့အသံ )ေပးဖတ္ထားသည့္ “ စာတမ္း ” ကို က်ေနာ္ ဖတ္ၾကည့္သည္။ စာရြက္မ်ားကို လက္ကကိုင္ထားရင္းက၊ ခႏၶာကိုုယ္ကို ကားဖင္ထိုင္ခံုေပၚတြင္ အလိုက္သင့္ ယိမ္းခါထိန္းမတ္ ရင္းက၊ စာလံုးမ်ားကို ဖတ္ႏိူင္ေအာင္ႀကိဳးစားေနရ၏။ သို ့ေသာ္ စာေတြကိုေကာင္းစြာဖတ္လို ့မရ။ ကားက စမ္းေခ်ာင္းတခုထဲကုိပင္ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ျဖတ္ေက်ာ္ေနခဲ့၏။ ကားဘီးမ်ားမွာ ခ်ဳိင့္မ်ား၊ ခဲမ်ားကို တကြ်ီကြ်ီ တေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းႏွင့္ ႀကိတ္နင္းသြားေနခဲ့၏။ “ ကိုခင္ေမာင္၀င္း ”ဆီက လိုလိုလားလားလွမ္းေတာင္းၿပီး ကားစီးရင္း ဖတ္ၾကည့္မည္ဟု စိတ္ကူးခဲ့သမွ် က်ေနာ့္မွာ လက္ေလွ်ာ့ရ မလိုျဖစ္လာရ၏။ အမွန္စင္စစ္၊ လမ္းၾကမ္းေပၚ ကားစီးလိုက္ပါရင္း စာဖတ္လို ့မရႏိူ္င္ခဲ့သည္ထက္၊ တခ်ဳိ ့စာမ်က္ႏွာမ်ား၊ တခ်ဳိ ့ စာပိုဒ္မ်ားမွာ က်ေနာ္ လံုး၀နားမလည္ေသာ စာေၾကာင္းမ်ား ျဖစ္ေန၏။ အဂၤလိပ္စာ အားနည္းလွေသာက်ေနာ့္မွာ အဂၤလိပ္လို ေရးထားေသာ “ ကိုခင္ေမာင္၀င္း ” ၏စာတန္းကို လံုးေစ့ပတ္ေစ့ ဘယ္လိုမွ် နားမလည္ႏိူင္ခဲ့။ လမ္းၾကမ္းသျဖင့္ စာဖတ္လို ့မရႏူိင္ ရသည့္အထဲ၊ စာေတြကလည္း ခက္ခဲလြန္းေသာအခါ က်ေနာ့္မွာ “ ကိုခင္ေမာင္၀င္း ” ၏စာတန္းကို အျမည္းသေဘာသာ တို ့ထိ ႏိူင္ခဲ့ေလသည္။

“ ကိုခင္ေမာင္၀င္း ” ေရးခဲ့ေသာစာတမ္းမွာ “ သုညမဟုတ္ ဂိမ္း ” ( Non - Zero – Sum Game ) ကို မိတ္ဆက္ထားျခင္း ျဖစ္သည္ဟုသာ က်ေနာ္နားလည္ႏိူ္္င္ခဲ့ေလသည္။


(ခ)
ကမၻာ့ေခါင္းေဆာင္မ်ား အခ်င္းခ်င္းေတြ ့ဆံုစကားေျပာၾကသည့္ အေၾကာင္းမ်ားကို က်ေနာ္ငယ္စဥ္ကတည္းက သေဘာ က်ခဲ့ဖူးပါသည္။ အထူးသျဖင့္ အယူ၀ါဒခ်င္း ဆန္ ့က်င္ဖက္ျဖစ္သူမ်ားဟု ကမၻာက အသိအမွတ္ျပဳထားသူမ်ားအခ်င္းခ်င္း ေတြ ့ ဆံုၾက၊ စကားေျပာၾကသည့္ သတင္းမ်ားကိုၾကားရစဥ္က၊ သူတို ့ဘယ္လိုမ်ား စကားေျပာၾကပါလိမ့္၊ တေယာက္၏ “ ဘာသာေဗဒ ” ကို ေနာက္တေယါက္က သေဘာေပါက္ႏိူင္ပါ့မလား။ သူတို ့တေတြ စကားစစ္ထိုးေနၾကမလား။ သူတို ့တေတြ စကားေတြႏိႈက္ၾက မလား။ သူတို ့တေတြ သံတမန္ေရး ယဥ္ေက်းမႈေအာက္ကေနၿပီး သူ ့ဖက္ကိုယ့္ဖက္ အကဲခတ္ေနၾကမလား။ တခ်ိန္လံုးလိုလို က်ေနာ္စဥ္းစားေနခဲ့မိသည္။

၁၉၆၂-ခုႏွစ္အတြင္းတုန္းက ျဖစ္သည္။ “ ကာရစ္ဘီယံပင္လယ္ေကြ ”့တြင္ ရုရွတို ့က ဆမ္ဒုးံက်ည္ စခန္းလာခ်ၿပီးေနာက္၊ ရုရွ ႏွင့္ အေမရိကန္တို ့ စကားေျပာၾကရ၏။ အေမရိကန္သမၼတ “ ကေနဒ ” ႏွင့္ ဆိုဗီယက္ရုရွသမၼတ “ ခရူးေရွာ့ ” တို ့ စကားေျပာ ၾက၏။ တယ္လီဖံုးထဲမွ တဆင့္ေျပာၾကျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ သူတို ့ႏွစ္ဦး အခုလိုစကားမေျပာခင္၊ ကမၻာ့ကုလသမဂၢအဖြဲ ့ ခ်ဳပ္ႀကီးရဲ ့ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ “ ဦးသန္ ့” သည္၊ ႏွစ္ဖက္သေဘာထား၊ ႏွစ္ဖက္စကားမ်ားကို တဖက္ႏွင့္တဖက္ နားလည္လြယ္ ေစရန္ ၾကား၀င္ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့၏။ ထိုစဥ္က “ ဦးသန္ ့” ၏ “ အေမရိကန္ ႏွင့္ ဆိုဗီယက္ ” စကားေျပာႏူိင္ေရး ႀကိဳးပမ္းသည့္ နည္းနာမွာ၊ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ေရးကို အေျခမခံ။ ေတြ ့ဆံုအေျဖရွာေရးကိုသာ အေျခခံ၏။ “ တတိယဘာသာ စကားအသစ္” ကို အသံုးျပဳ၏။ ထို ့ေၾကာင့္ ဆိုဗီယက္တို ့က ဒံုးက်ည္စခန္းမ်ားကို ရုပ္သိမ္းသြားၿပီး အေမရိကန္တို ့က က်ဴးဘားကို ပိတ္ဆို ့ထားမႈ ရုပ္သိမ္းေပး ခဲ့၏။ ထိုစဥ္က ဦးသန္ ့သည္ “ သုညမဟုတ္ဂိမ္း ” သီ၀ရီကို လက္ေတြ ့အသံုးခ်ခြင့္ ႀကံဳခဲ့သည့္သေဘာဟု ယူဆရမလို ရိွ၏။ သို ့ ေသာ္ ထိုစဥ္ကမူ ကမၻာႀကီးေပၚတြင္ “ သုညမဟုတ္ဂိမ္း ” “ သီ၀ရီ ” မွာ “ သီ၀ရီ ” တခု၊ ( သို ့မဟုတ္ ) “ ျပႆနာေျဖရွင္းေရး နည္းလမ္းတခု ” အျဖစ္ တြင္က်ယ္ျခင္း အလ်ဥ္းမရိွေသး။

(ဂ)
“ ရာဇ၀င္တြင္မယ့္ စကား၀ို္င္းမ်ား ” စာအုပ္တြင္၊ က်ေနာ္သည္ “ ေမာ္စီတံုး ” ႏွင့္ “ နစ္ဆင္ ” ပါ၀င္သည့္ စကား၀ိုင္းမ်ား ကို ႏွစ္သက္၏။ စာအုပ္၏ေနာက္ပိုင္း အေရွ ့အလယ္ပိုင္း ျပႆနာေျဖရွင္းေရး စကား၀ိုင္းမ်ားကိုမူ က်ေနာ္သိတ္ၿပီး ဘ၀င္မခိုက္ လွပါ။ “ ေမာ္စီတံုး ” ႏွင့္ “ နစ္ဆင္ ” တို ့ပါ၀င္သည့္ “ စကား၀ိုင္း ” မ်ားမွာ “ ဒႆန ” အေပၚ အေျခခံသည့္ “ စကား၀ိုင္း ” မ်ား ျဖစ္ေနခဲ့၏။ သည္ၾကားထဲကမွ “ နယ္ရုပ္္မ်ား ” ၊ “ ကြင္း ” မ်ားကို က်ေနာ္တို ့ ေဒါင့္ျဖတ္သေဘာေတြ ့လိုက္ရျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

“ ခင္ဗ်ားတို ့ႏူိင္ငံေရးမွာ က်ေနာ္က လက္၀ဲကို မႀကိဳက္ဘူးဗ်၊ လက္ယါကို ပိုႀကိဳက္တယ္ ”

သည္စကားမွာ တရုတ္ျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဥကၠဌႀကီး “ ေမာ္ ” က အေမရိကန္သမၼတႀကီး “ နစ္ဆင္ ” ကို ေျပာ လိုက္ေသာစကားျဖစ္၏။ ကြန္ျမဴနစ္တေယာက္က လက္ယါပါတီတခုကို ႀကိဳက္သည္ဟု အခုလိုေျပာလိုက္သည္မွာ မူအရမဟုတ္ပဲ၊ “ ဒႆန ”ကို အေျခခံျခင္းမဟုတ္ပဲ “ အက်ဳိးစီးပြား ”ကို အေျခခံၿပီးမွ ေျပာသည့္စကားျဖစ္၏။ ထိုစဥ္က အေမရိကန္လက္၀ဲမ်ားက တရုတ္ႏွင့္ မသင့္ျမတ္လွသည့္ ဆိုဗီယက္တို ့ဖက္သို ့ ယိမ္းေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထိုအခါ အက်ဳိးစီးပြားအရ၊ “ လက္ယါ ” သည္ပင္ တရုတ္လက္၀ဲကြန္ျမဴနစ္တို ့အဖို ့ “ မဟာမိတ္ ” ျဖစ္လာရ၏။ “ ဟီးဂဲလ္ ”၏ “ႏူိင္ငံေရးတြင္ ထာ၀ရမိတ္ေဆြ၊ ထာ၀ရ ရန္သူဟူ၍ မရိွပဲ၊ ထာ၀ရအက်ဳိးစီးပြားသာ ရိွသည္ ” ဟူစကားမွာ မွတ္သားဖြယ္ ေကာင္းေလသည္။

“ ေမာ္ ” ႏွင့္ “ နစ္ဆင္ ” တို ့ ပါ၀င္ေသာ “ စကား၀ိုင္း ” မ်ားမွာ၊ အက်ဳိးစီးပြားႏွင့္ ယွဥ္ေသာစကား၀ိုင္းမ်ား ျဖစ္၏။ ႏွစ္ဖက္ စလံုး အက်ဳိးရိွမည့္ “ ဘံုအက်ဳိးစီးပြား ” ကို ရေအာင္ ရွာယူရင္း၊ သီးျခားအက်ဳိးစီးပြားမ်ားကို အကာအကြယ္ေပးဖို ့ ႀကိဳးစားခဲ့ၾက၏။ အေပးအယူရိွ၏။ အေလွ်ာ့အတင္းရိွ၏။ အေသမဟုတ္။

“ စကား၀ိုင္း ” တခု စေတာ့မည္ဆိုလ်င္ “ အဓိက ျပႆနာေတြက စရမလား၊ သာမည ျပႆနာေတြက စရမလား၊ ဒါမွ မဟုတ္ အဓိက ျပႆနာအေပၚ အေျခခံၿပီးမွ သာမညျပႆနာကို စဥ္းစားၾကမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္ဖက္စလံုး အက်ဳိးမရိွသည္ကို ေတြ ့ေအာင္ရွာ၊ ႏွစ္ဖက္စလံုး အက်ဳိးရိွမည့္ေနရာအထိ ေရွ ့တိုးလုပ္ၾကမလား၊ “ စကား၀ိုင္း ” လုပ္ရင္ ႏွစ္ဖက္စလံုးမရႈံးဘူး၊ ႏွစ္ဖက္စလံုး မႏိူင္ဘူးဆိုတာ တကယ္ပဲလား---။ “ ရာဇ၀င္တြင္ရစ္မယ့္ စကား၀ိုင္းမ်ား ” စာအုပ္က က်ေနာ့္ေခါင္းထဲကို ၾကြက္တေကာင္ ထည့္ေပးလိုက္ေလသည္။

(ဃ)
ယေန ့တြင္မေတာ့ “ စကား၀ိုင္းယဥ္ေက်းမႈ ” သည္၊ ကမၻာ့ႏိူင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲျဖစ္စဥ္၏ ၀န္ရိုးသစ္ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီေလာ ဟု ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီ။ “ စကား၀ိုင္းယဥ္ေက်းမႈသစ္ ” ဟူေသာ စကားသည္ပင္ ရိွလာခဲ့ၿပီ။

က်ေနာ္တို ့သည္ “ စကား၀ိုင္းယဥ္ေက်းမႈ ” ဒီေရလႈိင္းကိုစီးကာ၊ ၂၁-ရာစုအတြင္း ၀င္လာခဲ့ၾကၿပီ။ ယင္းဒီေရလိႈင္း ေပၚတြင္ တခ်ဳိ ့မွာ လိႈင္းမူးလ်က္။ တခ်ဳိ ့ လိႈင္းထိပ္တြင္ရပ္လ်က္။ တခ်ဳိ ့လိႈင္းႏွင့္ ေ၀းရာ။ တခ်ဳိ ့လိႈ္င္းေအာက္-----။

မည္သို ့ပင္ျဖစ္ေစ “ စကား၀ိုင္းယဥ္ေက်းမႈသစ္ ” က၊ က်ေနာ္တို ့ကို ဖိတ္ေခၚလ်က္ရိွသည္ဟုေတာ့ အခိုင္အမာ ယံုၾကည္ ေနမိ၏။

ပန္းခင္းလမ္း

ဆ၇ာမေလး ပန္ဒို၇ာကိုအားက်လို့ ဒီဓါတ္ပံုေလးကို ပို့စ္အသစ္တင္လိုက္ပါတယ္။တခါတုန္းက ပန္းရိုင္းပြင့္ေတြကို ဓါတ္ပံုလို္္က္ရိုက္္ရင္းက မေမ်ွုာ္လင့္ပဲဒီသဘာ၀ဓါတ္ပုံေလးကုိ ရခဲ့တာပါ။လမ္းကေလးေပၚမွာပန္းေတြအလိုလိုေပါက္လာတဲ့ေနာက္ လူေတြကဒီလမ္းကေလးကုိ သည္အတိုင္းပဲထားလိုက္ပါေတာ့တယ္...။

ေတာင္းပန္စကား

ဒီကေန့ ပို့အသစ္တင္ရင္းက စာေတြဓါတ္ပံုေတြေပ်ာက္ကုန္ပါတယ္။ေနာက္ထပ္တင္လိုက္ပါတယ္။

အရုိင္းပန္း

တခါတုန္းက
လမ္းေဘးမွာ အေလ့က်ေပါက္တဲ့
ပန္းရိုင္းပန္းေတြကုိ
က်ေနာ္ ဓါတ္ပုံရုိက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။
ဒီအထဲက ပုံတစ္ပုံကို
ေ၀မွ်ခံစားၾကည့္ေစလုိပါတယ္။

ၿငိမ္းေ၀

ေႏြဦး အဘယ့္ေၾကာင့္ ေနာက္က်ေနပါလိမ့္

(က)

က်ေနာ္တုိ ့ရဲ ့
ငတ္မြတ္ျခင္း
အေစၚကားခံရျခင္း
အႏွိမ္ခံရျခင္းမ်ားအတြက္
အိမ္အျပင္ဖက္ကုိထြက္ခဲ့ၾက...။
(၈.၈.၈၈)

ေလထဲမွာ
လြင့္ပ်ံျဖာထြက္လာတဲ့ ဓါတ္စက္သံဟာ
အိပ္ေမါက်ေနတဲ့ ကမာၻႀကီးကုိ
ရုိက္ပုတ္ၿပီးႏွိဳးလိုက္တယ္။

မသိနားမလည္မွဳနဲ ့
ေၾကာက္ရြံ ့ျခင္းအဖုံဖုံကုိ သံပုံးတီးလႊတ္ၾက။

လူနဲ ့လူခ်င္း
လွပစြာ ကၽြႏု္ဇာတ္သြင္းထားတဲ့
စနစ္ေဟာင္းရဲ ့မေကာင္းဆုိး၀ါးမွဳကို
ေမာင္းထုၿပီး စစ္ေၾကညာၾက။
( မိမိကုိုယ္ေပၚတြင္သစ္တပင္စုိက္ပ်ိဳးျခင္း...ကဗ်ာမွ )



စစ္ေတာင္းျမစ္ဆိပ္ ကုန္းထိပ္တြင္ ေျခစုံရပ္ရင္းက သူ ့စိတ္ေတြအျပင္းအထန္လွဳပ္ရွားေနသည္။ အတန္ၾကာေအာင္မလွဳပ္မရွက္ရပ္ေနရင္း ကမ္းပါးေအာက္က စက္ေလွႏွစ္စီးကုိ ငုံ ့ၾကည့္ေနမိသည္။ ကမ္းစပ္တြင္မူ လူတ ေယာက္မွ်မေတြ ့ရ။
ကုန္းေပၚက ေစ်းဆုိင္တန္းဆီ ျပန္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။စက္ေလွသမား ̔“ကုိေက်ာ္၀င္း” ကုိလိုက္ရွာသည္ ။ေစ်းဆုိင္မ်ားကုိေက်ာ္လာသည္အထိ “ကုိေက်ာ္၀င္း” ကုိမေတြ ့။ ေစ်းဆုိင္တန္းလမ္းမေပၚတြင္ လူသူၾကဲပါးေန သည္ကို သူသတိျပဳမိသည္။

“ေဟာ...ခင္ဗ်ားက ဒီိ္ေရာက္ေနတာကိုးဗ်၊ က်ဳပ္က ေလွဆိပ္မွာေကာ၊ ေစ်းဆိုင္တန္းမွာေကာလုိက္ရွာေန တာ”

စက္ေလွသမား “ကုိေက်ာ္၀င္း” က သူ ့ ကုိ အျပဳံးတ၀က္ႏွင့္ႏွဳတ္ဆက္သည္။ တစုံတရာ စူးစမ္းလုိ စိတ္မ်က္လုံးမ်ားကုိ “ ကုိေက်ာ္၀င္း ” ၏မ်က္ႏွာေပၚ၌ အထင္အရွားေတြ ့ရ၏။ သူက ေျပာမည့္စကားကုိ ခ်ီတုံခ်တုံစဥ္းစားေနရျပန္သည္။ “ကုိေက်ာ္၀င္း” သည္ ေရအုိးစဥ္ေက်းရြာအုပ္စု၏ “ ေကာင္းစီစာေရး” ျဖစ္သည္။ သူ ့ဦးေလးမွာ “ ပါတီစိပ္မွဴး ” ျဖစ္သည္။ သူေျပာျပသမွ်ကို လက္ခံသေဘာတူရန္မွာ ဆယ္ေလးတေလး မွ်သာရိွသည္။ သို ့ေသာ္ သူ ့မွာ တျခားေရြးခ်ယ္စရာနည္းလမ္းမရွိ။ ေရအုိးစဥ္ေက်းရြာ တစ္အုပ္စုလုံးတြင္ စက္ေလွ ( ၃ )စီးရွိသည့္အနက္၊ သည္ကေန ့ေတာ့ “ကုိေက်ာ္၀င္း” ၏စက္ေလွတစီးတည္းသာထြက္သည္ကုိ သူစုံစမ္းသိရွိထားၿပီးျဖစ္သည္။ ထုိ ့ေၾကာင့္ “ ကိုေက်ာ္၀င္း ” ကုိ အကူအညီေတာင္းယုံမွ်အပ တျခားနည္းလမ္း သူ ့တြင္မရွိ။

“ ကဲ၊ ေျပာ...ဆရာေလး၊ ဘာကိစၥရိွလို ့ လဲ၊ ရြာျပန္လိုက္မလို ့လား”
“ေအးဗ်၊ ခင္ဗ်ားစက္ေလွနဲ ့ပဲလုိက္ရမွာပဲ၊ လာဗ်ာ၊ ကမ္းနားဖက္ခဏေလ်ာက္ရေအာင္၊ က်ေနာ္ ခင္ဗ်ား ဆီက အကူအညီေတာင္းစရာရွိလို ့ပါ”

က်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ဦး ျမင္းလွည္းဆိပ္အနီးမွ ခြာလာခဲ့ၾက၏။ျမစ္ဆိပ္ကမ္းနားမဆင္းခင္မွာပင္ “ ကုိေက်ာ္၀င္း ” ကို သူဖြင့္ေျပာျပလိုက္သည္။ ဒီကေန ့ကစၿပီး စစ္ေတာငး္ျမစ္ေဘး ကမ္းနားရြာ ( ၁၀ ) ရြာ၏ဆႏျပပဲြကိုစတင္ေေတာ့မွာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒီကေန ့တေန ့လည္လုံး စစ္္ေတာငး္ျမစ္ထဲ အစုန္အဆန္သြားကာ၊ “ ဓါတ္စက္ေလာ္စပီၤကာ ” ျဖင့္စည္းရုံးလွဳံ ့ေဆာ္မွာျဖစ္ေၾကာင္း။ သည္လုိ လုပ္ႏုိင္ဖုိ ့အတြက္ “ ကုိေက်ာ္၀င္း ” ၏စက္ေလွကုိ ငွါးရမ္းလုိေၾကာင္း...။

တေျဖးေျဖးခ်င္းရွင္းျပေနသည့္ သူ ့စကားမ်ားကုိ “ကုိေက်ာ္၀င္း” က ေခါင္းငိုက္စုိက္ခ်ကာနားေထာင္၏။ သူ ့စကားဆုံးသည္အထိ စကားျဖတ္မေျပာပဲနားေထာင္၏။ တစုံတရာ ထူးျခားသည့္ အမူအယါမျပပဲ၊ ေျပာသမွ်စကားကုိသာ ေခါင္းငုံ ့ၿပီးနားေထာင္ေနသည့္ “ကုိေက်ာ္၀င္း” ကို သူစုိးရိမ္သြားရသည္။

“ ဘယ္လုိလည္း ကုိေက်ာင္၀ငး္၊ ဒီကေန ့ေတာ့ စက္ေလွအနည္းဆုံး ႏွစ္ေခါက္ေတာ့ေက်ာ့ရမွာေပါ့ဗ်ာ၊
က်သင့္တဲ့ ပုိက္ဆံက်ေနာ္ေပးပါ့မယ္၊ဘယ္လုိ လည္း၊ ျဖစ္ႏုိင္မလား”
“ျဖစ္ပါတယ္ဆရာေလး၊ ဘာလုိ ့မျဖစ္ႏိုင္ရမလဲ၊ ပိုက္ဆံလည္းေပးဖုိ့မလုိပါဘူး”

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရာခိုင္ႏွဳန္းနည္္းပါးေနသည္ၾ့ကားက “ ကုိေက်ာ္၀င္း ” ၏အေျဖစကားကုိၾကားေတာ့ သူ ့ေျခလွမ္းမ်ားမွာ တန္ ့ကနဲရပ္သြားရ၏။

“ဆရာေလးတုို ့က ဘယ္ႏွစ္ေယာက္လဲ၊ က်ေနာ့္မွာ ခရီးသည္ ႏွစ္ေယာက္ရထားေသးတယ္၊ ဆရာေလး တုိ ့ လူမ်ားမယ္ဆုိရင္ က်ေနာ္ရထားတဲ့ခရီၤးသည္ကုိ တျခားစက္ေလွ လႊဲေပးလိုက္မယ္”
“မလိုပါဘူး၊ က်ေနာ္တေယာက္တည္းပါ၊ ခရီးသည္ေတြလုိက္မယ္္ဆိုရင္ ေခၚခဲ့ေပါ့”
“ၿမိဳ ့ကေဟာမယ့္၊ေျပာမယ့္သူ ...တေယာက္ေလာက္ေတာင္ေခၚမလာဘူးလားဆရာေလး”
“သူ ့တုိ ့လည္း တေယာက္မွမအားၾကဘူးဗ်၊ ရပါတယ္၊ က်ေနာ္ေျပာတတ္ပါတယ္၊ ခင္ဗ်ား လုိက္မယ္ဆိုရင္ အခုပဲထြက္ၾကရေအာင္ဗ်ာ၊ အခုပဲ ( ၉ )နာရီထုိးေနၿပီ”
“ဒါနဲ ့၊ဓါတ္စက္ငွါးၿပီးၿပီလားဆရာေလး၊ ကြ်ဲပဲြက ငွါးလာတာလား၊က်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ သြားထမ္းၾကမယ္”
“ၿမိဳ ဆုိးမွာပဲ ငွါးလိုက္တာပါ၊ ကြ်ဲပဲြမွာ ဓါတ္စက္ေတြအားလုံး အသိမ္းခံထားရတယ္၊ ငွါးလုိ ့မရခဲ ့ဘူး၊ လာဗ်ာ...ဟုိမွာ၊ မႏွင္းၾကည္မုန္ ့ဟင္းခါးဆုိင္ေရွ ့မွာ ဓါတ္စက္ေသတၱာႏွစ္လုံး က်ေနာ္ခ်ထားတယ္”

မႏွင္းၾကည္မုန့္္ဟင္းခါးဆိုင္ေရွ ့ေရာက္ေတာ့ ဓါတ္စက္ေသတၱာႏွစ္လုံးကို သူ့ႏွင့္ “ ကိုေက်ာ္၀င္း ” တုိ ့တခုစီ မၾကထမ္းၾက၏။

“ ဟင္ ဓါတ္စက္ဆရာေကာ ဆရာေလး”
“ ဓါတ္စက္ဆရာက ဓါတ္စက္ပဲ ငွါးလုိက္တယ္္၊ လူေတာ့မလိုက္ရဲဘူးတဲ့ဗ်၊ ရပါတယ္၊ က်ေနာ္ဖြင့္တတ္ပါတယ္”

“ ကိုေက်ာ္၀င္း” ႏွင့္က်ေနာ္၊ ဓါတ္စက္ေသတၱာမ်ားကုိ စက္ေလွေပၚတင္ၾက၏။ ကုိေက်ာ္၀င္း ကကုန္း ေပၚခဏဟုဆုိကာ ျပန္တက္သြား၏။ ခဏၾကာေတာ့ျပန္ဆင္းလာခဲ့သည္။

“ ကဲ...ဆရာေလးေရ...က်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ပဲသြားေတာ့မယ္၊ ခရီးသည္ေတြက မလိုက္ရဲလုိ ့ေခၚလို ့မရဘူးဗ်၊ ဒါလည္းေကာင္းပါတယ္”

သူက “ ကုိေက်ာ္၀င္းကုိ ” ကုိေက်းဇူးတင္သည့္အျပဳံးႏွင့္ေခါင္းညိွမ့္ ျပလုိက္သည္။ ကုိေက်ာ္၀င္း က စက္ ေလွႏွိဳးသည့္ႀကိဳးကုိဆြဲေတာ့ သူက ဓါတ္စက္ေသတၱာမ်ားကုိ ဖြင့္ကာျပင္ဆင္၏။ သူ ့ေခါင္းထဲ၌ ေျပာမည့္ဆုိမည့္ စကားမ်ားကုိ အစီစဥ္ တက်ေနရာခ်ေနရျပန္သည္။ စက္ေလွက ၿမိဳ ့ဆုိးရြာေအာက္ ေရာက္လာခဲ့သည္။ သရက္ေတာ ရြာထိပ္ကုိကပ္လာသည္။

“ ခတ္ေျဖးေျဖးေလးပဲ ေမာင္းေပးပါလား ကုိေက်ာ္၀င္း၊ အစုန္ဆုိေတာ့ ဒီအတိုင္းထိမ္းၿပီးပဲ ေမွ်ာၾကည့္ပါလား”

သူက အသံခ်ဲ ့စက္ “ ဟြန္း ” ကိုသရက္ေတာရြာဖက္လွည့္ၿပီး ေထာင္ထားလိုက္၏။

“ ေလးစားအပ္တဲ ့သရက္ေတာရြာ ေတာင္သူလယ္သမားအေပါင္းတုိ ့ခင္ဗ်ား၊ ေလးစားအပ္တဲ့...သရက္ေတာရြာ အဖိႏွိပ္ခံ ေတာင္သူလယ္သမားရဲေဘာ္အေပါင္းတုိ ့ခင္ဗ်ား၊ ဒီကေန ့ဒီအခ်ိန္ကစၿပီး စစ္ေတာင္းျမစ္ကမ္း ႏွစ္ဖက္မွာရွိတဲ့ ေက်းရြာေတြအားလုံးဟာ ( ၂၆ )ႏွစ္တာ က်ေနာ္တို ့ေၾကာေပၚ ဖိနင္းထားတဲ့ မဆလတပါတီ အာဏာရွင္စနစ္ကို တြန္းလွန္ခ်လုိက္ၾကၿပီျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီကေန ့ကစၿပီး ( ၂၆ )ႏွစ္တာကာလ တေလွ်ာက္လုံး နည္းမ်ိဳးစုံ ဖိႏွိပ္ေသြးစုပ္ခံခဲ့ၾကရတဲ့၊ မတရား ခ်ဳပ္ခ်ယ္ခံခ့ဲၾကရတဲ့ ေတာင္သူလယ္သမားအားလုံး၊ လြတ္ေျမာက္ သြားၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကေန ့ဒီအခ်ိန္ကစၿပီး သက္ဆုိုင္ရာေက်းရြာ အသီးသီးမွာရွိတဲ့ ပါတီ၊ ေကာင္စီမ်ားရဲ ့ အမိန္ ့ၾသဇာအာဏာကိုု သပိတ္ေကာ္မီတီမွ သိ္္မ္းယူလုိက္ၾကၿပီျဖစ္ပါတယ္၊ မတရားဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္အုပ္ခ်ဳပ္လာခဲ့တဲ့ ပါတီေကာင္စီ မ်ားရဲ ့အမိန္ ့ၾသဇာမ်ားကုိလည္း ဒီကေန ့ကစၿပီး လုိက္နာဖို ့မလုိ ့ေတာ့ပါဘူး...”


ဓါတ္စက္သံက သရက္ေတာရြာထိပ္ကုိ ေက်ာ္ၿပီး ရြာေနာက္ေဖးလယ္ကြင္းမ်ားဆီ အထိေျပး၀င္သြားေန ၏။ သူက ဓါတ္စက္ထဲက တဆင့္ၾကားရသည့္ သူ ့အသံကို ဂရုတစုိက္နားေထာင္ရင္းက ေျပာလက္စကားကုိ ဆက္ေျပာသည္။

အ“ အခုလို သပိတ္ေကာ္မီတီရဲ ့ေၾကညာခ်က္ကုိေထာက္ခံၾကတယ္ဆုိရင္ ဒီကေန ့ည ( ၈ )နာရီတိတိ အခ်ိန္္မွာ၊ ၂၆ ႏွစ္တာ က်ေနာ္တုိ ့အေပၚဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္လာခဲ့တဲ့ တပါတီအာဏာရွင္ စနစ္ဆုိးကုိ ေမာင္းထုတ္တဲ့ အေနနဲ ့၊ အိမ္တိုင္းအိမ္တိုင္း၊ ေက်းရြာတုိင္းေက်ရြာတုိင္းက သံပုံးတးီၿပီး သေဘာထားေပးၾကပါရန္ ေလးစားစြာ ႏွိဳးေဆာ္ဘိတ္ေခၚအပ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား”

စက္ေလွက သရက္ေတာရြာ လည္မရွိတရွိသို ့ေရာက္ေသာအခါ ျမစ္ကမ္းပါးထိပ္သို ့ ရြာသားတခ်ဳိ ့ထြက္ၾကည့္ၾက၏။ သရက္ေတာရြာေအာက္ပုိင္းကုိ ေရာက္ေတာ့ကမ္းပါးေပၚတြင္ လူေတြေနရာမလပ္တန္းစီၤၿပီး ရပ္ေနၾကသည္ကုိေတြ ့ရေတာ့၏။
လူတခ်ိဳ ့က တစုံတရာေအာ္ဟစ္ကာ၊ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းကာ က်ေနာ္တုိ ့ကိုတုန္ ့ျပန္ႏွဳတ္ဆက္ လုိက္ၾက၏။ “ကုိေက်ာ္၀င္း” ကစစ္ေတာင္းျမစ္ ဒီဖက္ကမ္း က်ိန္ေတာေျမာင္ ရြာဖက္ဆီကုိ စက္ေလွဦးလွည့္ လိုက္၏။

( ခ )
က်ိန္ေတာေျမာင္ရြာဖက္ဆီီ စက္ေလွဦးလွည့္ေနစဥ္ ့ဓါတ္စက္ျဖင့္ လိုက္လံႏွိဳး ေဆာ္ရမည့္ အလုပ္ကုိ ျပန္လည္္စဥ္းစားေနမိေသးသည္။ စစ္ေတာင္းျမစ္၏ အေနာက္ဖက္ကမ္း ေရအုိးစဥ္ေက်းရြာ အုပ္စုတြင္ ေက်းရြာ ( ၅ )ရြာရိွ၏။ သူက ယင္းေက်းရြာ အုပ္စု၀င္ ေသာင္ပုရြာ တြင္ေက်ာင္းဆရာလုပ္၏။ ေရအုိး စဥ္ေက်းရြာအုပ္စုမွာ အုတ္တြငး္ၿမိဳ ့နယ္အတြင္းတြင္ရွိၿပီး၊အေနာက္ဖက္ကမ္းနား အတိုင္းဆင္းလ်င္ ျဖဴးၿမိဳ ့နယ္ ႏွင့္သြားၿပီးထိစပ္၏။ သူကျဖဴးၿမိဳ ့နယ္အစပ္ေက်းရြာ( ၂ ) ရြာအထိ ဆင္းမည္ဟုဆုံးျဖတ္သည္။ တခါ...ဒီဖက္ကမ္း စစ္ေတာင္းျမစ္ အေရွ ့ဖက္ကမ္းတြင္ က်ိန္ေတာေျမာင္ေက်းရြာအုပ္စုရွိ၏။ ေက်းရြာ ( ၆ )ရြာ ကမ္းနားအတိုင္းတန္းစီ ၿပီးရွိ၏။ဤေက်းရြာအုပ္စုမွာထန္းတပင္ၿမိဳ ့နယ္အတြင္းက ေက်းရြာမ်ားျဖစ္၏။ သူက စစ္ေတာင္းျမစ္ဟုိဖက္ကမ္း သည္ဖက္ကမ္း၊ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ေက်းရြာအုပ္စု၀င္ရြာ( ၁၀ )ရြာေက်ာ္ကုိ လုိက္လံႏွိဳးေဆာ္ရန္ဆုံးျဖတ္ထားခဲ့၏။

“ ဆရာေလး၊ က်ိန္ေတာေျမာင္ရြာထိပ္ေတာ့ သိပ္ကပ္လုိ ့မေကာင္းဘူးနဲ ့တူတယ္၊ ရြာထိပ္မွာ စစ္တပ္ ဂိတ္ရွိတယ္ဆရာေလး”

ႀကိဳတင္တြက္ဆၿပီး သိထားၿပီးသည့္တုိင္ “ ကုိေက်ာ္၀င္း ” ၏စကားကုိၾကားေတာ့ သူ ့ရင္ထဲတြင္စုိးရိမ္ သြားရ၏။ သို ့ေသာ္သူက ဓါတ္စက္ဟြန္းကို ရြာထိပ္ဆီလွည့္ၿပီးတည့္လိုက္၏။

“ က်ိန္ေတာေျမာင္ေက်းရြာ...ေတာင္သူလယ္သမား ရဲေဘာ္အေပါင္းတိုိ ...့”

သူ၏ေျပာလက္စ စကာ းမွာတ၀က္တပ်က္ႏွင့္ ရပ္သြားရ၏။ က်ည္ဖူးတခု ရႊီကနဲျမည္ကာ စက္ေလွေပၚ မွေက်ာ္သြား၏။ ေသနတ္သံတခ်က္ကုိ ဆက္္တိုက္ၾကားလိုက္ရ၏။

“ ဟာ...ဆရာေလး၊ ပစ္ေနၿပီဆရာေလး၊ ေနာက္ျပန္ဆုပ္မွျဖစ္မယ္”

“ စက္ရွိန္သပ္ၿပီး အသာေလးေမွ်ာသာေမွ်ာခ်ထားဗ်ာ၊ ဒီေကာင္ေတြက်ဳပ္တုိ ့ကုိတကယ္ ပစ္ခ်င္ရင္ အေပၚေက်ာ္ၿပီး ဘယ္ပစ္ပါ့မလဲ၊ တည့္တည့္ပစ္မွာေပါ့၊ ကိစၥမရွိပါဘူး၊ စက္ရွိန္ေတာ့သပ္ထားလိုက္”

သူက ဓါတ္စက္စကားေျပာခြက္ကုိ ပါးစပ္ေပါက္၀တြင္ျပန္ကပ္လိုက္သည္။ သူ ့ရင္ျပင္တခုလုံးေနရာလပ္ မရွိေအာင္ေသြးမ်ားဆူပြက္လာရ၏။ ဓါတ္စက္ဟြန္းကုိလည္း ေသနတ္သံေတြေပၚလာရာ စစ္တပ္ဂိတ္ တည့္တည့္ ဆီလွည့္ထားလိုက္၏။

“ ခ်စ္ခင္ေလးစားအပ္တဲ့ ျပည္သူခ်စ္ေသာ ျပည့္သူ ့သားေကာင္းတပ္မေတာ္သားရဲေဘာ္ အေပါင္းတုိ ့ခင္ဗ်ား...ခ်စ္ခင္ေလးစားအပ္တဲ့ ျပည္သူ ့တပ္မေတာသား ရဲဲေဘာ္မ်ားခင္ဗ်ား...ဒီကေန ့ ဒီအခ်ိန္မွာ ျမန္မာတႏုိင္ငံလုံးက ေတာင္သူလယ္သမားအားလုံး၊ အလုပ္သမားအားလုံး၊ ေက်ာင္းသားေက်ာင္သူအားလုံး၊ ရုံး၀န္တမ္းအားလုံးဟာ မိမိတို ့ရဲ ့ ဆႏၵကိုလြတ္လပ္ရဲရင့္စြာ ထုတ္ေဖၚျပသေနၾကတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုျပသရတဲ့ ကိစၥဟာ ျပည္သူထဲကေပါက္ဖြားလာၾကရတဲ့ ျပည့္သူ ့တပ္မေတာ္သားမ်ား ရဲ ့မိသားစုမ်ားအပါအ၀င္ လူထုႀကီးတရပ္လုံး ဘ၀လြတ္ေျမာက္္ဖုိ ့အတြက္ ဆႏၵထုတ္ေဖၚၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ တပ္မေတာ္သားရဲေဘာ္တုိ ့ဟာ တမိသားစုအတြင္းက မိသားစု၀င္ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမမ်ားျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဒီကေန ့အခုလို က်ေနာ္တုိ ့တေတြ ဆႏၵထုတ္ေဖၚၾကတာဟာ တပ္မေတာ္ႀကီးတခုလုံးကို ဆန္ ့က်င္ကန္ ့ကြက္ၾကတဲ့ သေဘာ မဟုတ္ပါဘူး၊ တပ္မေတာ္ႀကီးကုိ ကုိယ့္အက်ိဳးစီးပြား၊ ကုိယ့္အာဏာတည္ျမဲဖို ့အတြက္ ခုတုံးလုပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေနၾက တဲ့၊ ျပည္သူလူထုကို အလုပ္အေကၽြးျပဳရမယ့္၊ ကာကြယ္မွဳျပဳၾကရမယ့္တပ္မေတာ္ကုိ၊ မိ္မိအာဏာတည္ျမဲေရးနဲ ့ဖိႏွိပ္ေသြးစုပ္အုပ္ခ်ဳပ္ဖုိ ့အတြက္ ခုတုံးလုပ္အသုံးခ်ေနၾကတဲ့ အာဏာရွင္လူတစုကုိသာဦးတည္ၿပီး ဆန္ ့က်င္ကန္ ့ကြက္ေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္....”

စက္ေလွက ေရစီးကိုကန္ ့လန္ ့ခံကာ၊ စက္ရွိန္ကုိသပ္္ကာ ျမစ္ေၾကာင္းအတုိင္းဆင္းခ်လာခဲ့၏။ စစ္တပ္ဂိတ္ဆီက မည္သည့္အသံမွ်ထပ္ၿပီး မၾကားရေတာ့။ ေနာက္ေၾကာဖက္ သရက္ေတာရြာဆီက လူသံမ်ား ၾကားရသျဖင့္လွည့္ၾကည့္ရျပန္သည္။ သရက္ေတာ တရြာလုံးကမ္းလုံးညႊတ္မွ် လူေတြတန္းစီၿပီးရပ္ေနၾက၏။

ရုတ္တရက္ ေၾကြးေၾကာ္ေအာ္ဟစ္သံမ်ား အနီးကပ္ၿပီးၾကားရျပန္သည္။ သူက က်ိန္ေတာေျမာင္ရြာ ကမ္းပါးေပၚေမါ့ၿပီးၾကည့္ရျပန္သည္။ ကမ္းပါးေပၚတြင္ လူေတြသူ ့ထက္ငါတြန္းထုိးရင္း စက္ေလွႏွင့္ယွဥ္ကာ ကုန္းေပၚမွေျပးလုိက္လာေနၾက၏။ လူ ့တခ်ိဳ ့ကေနရာတြင္ပင္ရပ္ကာ ခေလးတဲြလဲြ၊ ေခြးတဲြလဲြႏွင့္ ေအာ္ဟစ္ကခုန္ ေနၾက၏။

လူတခ်ိဳ ့ကမ္းပါးေအာက္သုိ ့ေျပးဆင္းလာၾကသည္။ က်ေနာ္တုိ ့စက္ေလွကို လက္ျပၿပီးတားၾက၏။ သူက စက္ေလွကုိကပ္ေပးခုိင္းလုိက္၏။ စက္ေလွေပၚသို ့ကိ်န္ေတာေျမာင္ရြာသား ( ၁၀ ) ဦးခန္ ့တက္ၾက၏။ အားလုံးလုိလုိမွာ သူစာသင္ေပးခဲ့ဖူးသည့္ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား ျဖစ္ေနသည္ကုိေတြ ့ရ၏။ သူ ့မ်က္လုံးအိမ္မ်ား ထဲ၌ မ်က္ရည္မ်ားရုတ္တရက္သိုင္းဖဲြ ့လာခဲ့ရ၏။ က်ိန္ေတာေျမာင္ရြာ ဆိပ္ကမ္းမွ စက္ေလွခါြသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ား ကမ္းပါးထိပ္မွထြက္ေပၚလာေလသည္။

“ ပါတီ၊ ေကာင္စီစနစ္ဆုိး...အလုိမရွိ၊ အလုိမရွိ ”
“ တပါတီ အာဏာရွင္စနစ္ က်ဆုံးပါေစ...က်ဆုံးပါေစ ”
“ အေရးေတာ္ပုံ...ောင္ရမည္ ”

( ဂ )

လယ္သမားေတြက
“ တာ၀န္ေၾကစပါး ” “ တာ၀န္ေၾကစပါး ” ဆုိတဲ့
ခါးသီးတဲ့အတိတ္ဇာတ္ကုိ
ေျမျမွဳပ္သၿဂိဳလ္ဖို ့ေတာင္းဆုိၾကတယ္။

အလုပ္သမားေတြက
“ လုပ္အားေပးစနစ္ ”ဆုိတဲ့
ေခတ္သစ္ေက်းကၽြန္ “ ဗ်ဴရုိကေရစီ ” ကို
“ ဒီမိုကေရစီ ” နဲ ့ၿဖိဳခ်ၾကတယ္။

အႀကိမ္ႀကိမ္စိမ္ေခၚ
အလီလီတုိက္ပဲြ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့
စာသင္ခန္းထဲက ေက်ာင္းသားေတြက
“ ကမာၻမေက်ဘူး ” သီခ်င္းဆုိၾကတယ္။

သမဂေျမေက်ာင္းေတာ္က
တေျဖာင္းျဖာင္းရုိက္ခတ္လိုက္တဲ့
“ ခြပ္ေဒါင္း ” ရဲ ့ေတာင္ပံခတ္သံဟာ
ကမာၻတလႊားမွာရွိတဲ့
“ အာဏာရွင္ ”ဟူသမ်ထံ ရာဇသံေပးလိုက္တယ္။
( မိမိကုိယ္္ေပၚတြင္ သစ္တပင္စုိက္ပ်ဳိးျခင္း...ကဗ်ာမွ)

“ ခင္ဗ်ားတုိ ့လည္းၾကားတဲ့လူၾကားၾကမွာပဲ၊ ေတာင္ငူ၊ အုတ္တြင္း၊ ကၽြဲပဲြ၊ ျဖဴး၊ ေညာင္းေျခေထာက္...ၿမိဳ ့ေတြအကုန္လုံး ဒီကေန ့ဆႏၵျပၾကတယ္၊ ဒီၤကေန ့ကေတာ့ တတိုင္းတျပည္လုံး တညီတညႊတ္ထဲ ဆႏၵျပဖုိ ့ႏွိဳး ေဆာ္ထားတယ္၊ က်ေနာ္မနက္က ကၽြဲပဲြမွာရွိတယ္၊ ဟုိမွာ တၿမိဳ ့လံုးလမ္းေပၚထြက္ၿပီးဆႏၵျပေနၿပီ၊ က်ေနာ္တုိ ့ေန ရာက ၿမိဳ ့နဲ ့ေ၀းတာမွန္တယ္၊ လုံျခံဳေရးအတြက္ စိတ္ပူရတာမွန္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီကေန ့ေတာ့ ဆႏၵမျပလုိ ့ကုိ မျဖစ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္မို ့တိုင္ပင္သင့္္တဲ့သူတခ်ဳိ ့နဲ ့တုိင္ပင္ၿပီး က်ေနာ္အခုလို့လုိက္ၿပီး ႏွိဳးေဆာ္တာပဲ၊ အေရးအႀကီၤး ဆုံးက ည ( ဂ )နာရီမွာ အိမ္ေပါက္ေစ့သံပုံးတီးၾက၊ မနက္ျဖန္မနက္ၾကရင္ ေသာင္တန္းရြာကိုခ်ီတက္ၾက၊ ဒီၾကားထဲ ဘာတခုမွ စိတ္လိုက္မာန္ပါမလုပ္ၾကနဲ ့၊ စည္းစည္းလုံးလုံးညီညီညြတ္ညြတ္ စည္းကမ္းရွိရွိသာ ေနၾက လုပ္ၾကပါ၊ အထူးသျဖင့္ ရပ္ရြာလုံျခံဳေရးကုိ တိုင္ပင္ညိွႏွိဳင္းၿပီး အသိရွိရွိ တာ၀န္ယူၾကပါ... အခုေတာ့လုံျခံဳေရး အရ လူစုခဲြၾကပါ၊ မျဖစ္မေနလုပ္ရမယ့္ အလုပ္တခ်ိဳ ့လုပ္ဖုိ ့အတြက္ ေျပာဆုိထားတဲ့ လူတခ်ိဳ ့ပဲဒီမွာေနခဲ့ၾကပါ..”


တညေနခင္းလုံး “ သူ ့ ” မွာအလုပ္ေတြႏွင့္ပိေနခဲ့သည္။ အထူးသျဖင့္မနက္ျဖန္မနက္ “ သပိတ္စခန္း ” ဖြင့္ႏိုင္ေရးအတြက္ ေက်းရြာအသီးသီးမွ၊ ေရာက္လာသည့္ တက္ၾကြလွဳပ္ရွားသူမ်ားႏွင့္တုိင္ပင္ရသည္။ လုံျခံဳေရးအတြက္ ျပည္သူ ့စစ္အဖဲြ ့မ်ား စစ္တပ္ဂိတ္မ်ားကုိ မ်က္ေျခမျပတ္ေစါင့္ၾကည့္ဖို ့ တာ၀န္ခြဲၾကရသည္။ ေက်းရြာပါတီ၊ ေကာင္စီလူႀကီးမ်ား အေျခအေနကို အကဲခတ္ၾကရသည္။

“ မေဒ၀ီ ” က သူ ႏွင့္ဧည့္သည္မ်ားအတြက္ ေရးေႏြးၾကမ္းအုိး၊ တအုိးၿပီးတအုိုးလာခ်ေပးေနခ့ဲ၏။ ဆႏၵျပပဲြ ကိစၥမ်ားႏွင့္အလုပ္ရွဳပ္ေနခဲ့သျဖင့္ “ မေဒ၀ီ ” ႏွင့္လူမမယ္သားသုံးေယာက္က္ုိ သူေမ့ေနခဲ့သည္။ အိမ္ေရွ ့ပိႏၷဲပင္ ေအာက္တြင္ ဖ်ားမ်ားခငး္ကာ လူေတြ၀ိုိင္းစုဖဲြ ့ထိုင္ေနစဥ္ “ သူ ”က ဆႏၵျပပဲြအတြက္ သူ ့အစီ္စဥ္မ်ားကုိ တတ္အားသ ေရြ ့ရွင္းျပ၏။ လြန္ခဲ့ေသာ ( ၃ )ရက္ကတည္းက သူကုိယ္တုိင္ သြားေရာက္ေလ့လာထားခဲ့သည့္ ေတာင္ငူၿမိဳ ့၊ အုတ္တြင္းၿမိဳ ့၊ျဖဴးၿမိဳ ့ ဆႏၵျပပဲြအေတြ ့အၾကဳံမ်ားကုိ ျပန္လည္ေဖါက္သယ္ခ်ရ၏။ တညေန ခငး္လုံးအလုပ္ရွဳပ္ေန ရင္းက သတိရလုိ ့အိမ္ဲဖက္ကုိလွမ္းၾကည့္ေတာ့ “ မေဒ၀ီ ” ႏွင့္လူမမယ္သား ( ၃ ) ေယာက္၊ အိမ္ေပါက္၀တြင္ တန္းစီၿပီးထုိင္ေနသည္ကုိ သူ ေတြ ့ရသည္။ ထုိအခါၾကမွ သူ ့မွာ ရင္ထဲ၌ စူူးစူးနင့္နင့္ ခံစားလုိက္ရသည္။

ဓါတ္စက္တလုံးကို စက္ေလွတစီးေပၚတင္ကာ စစ္ေတာင္းျမစ္အတြင္း အစုန္အဆန္သြားေနခဲ့စဥ္က အိမ္တြင္က်န္ရစ္သည့္ မေဒ၀ီ တို ့မိသားစုုကုိသူေမ့ေနခဲ့သည္။ စက္ေလွေပၚကဆင္းၿပီး အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ လည္းအိမ္ေရွ ့့တြင္ေရာက္ႏွင့္ေနေသာ လူအုပ္ႏွင့္ေျပာဆုိညိွႏွိဳင္းရင္း အလုပ္ရွဳပ္ေနခဲ့သျဖင့္ “ မေဒ၀ီ ”ကုိသူေမ့ေန ခ့ဲ၏။ လူအုပ္အတြင္း မၾကာခဏ ေရေႏြးၾကမ္းအုိးလာခ်ေပးေနသည့္ မေဒ၀ီကုိသူသတိမမူမိ။ သတိရလုိ ့အိမ္ဆီကို လွမ္းၾကည့္မွၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းစြာ လူခ်င္းပူးကပ္ၿပီးထုိင္ေနၾကသည့္ မေဒ၀ီ တုိ ့သားအမိတစုကုိ သူေတြ ့ရျခင္းျဖစ္သည္။

“ ဒီလုိလုပ္တာ ေကာင္းပါတယ္၊ က်မသေဘာတူတယ္၊ ေထာက္ခံတယ္၊ ဒီကိစၥက အရင္ကတည္းက က်မေထာက္ခံခ့ဲတာပဲ၊ သေဘာတူရမွာေပါ့၊ ဒါက လုပ္ကုိလုပ္ရမယ့္အလုပ္၊ ဒါေပမယ့္ က်မတို ့မွာစြန္ ့လႊတ္ရ တာေတြမ်ားၿပီ၊ ဒီၤသားေလးသုံးေယာက္ကုိေတာ့ က်မထပ္ၿပီးမစြန္ ့လႊတ္ႏိုင္ဘူး၊ ေမာင္က ေမာင္လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တာလုပ္ပါ၊ က်မကေတာ့ သားေလးသုံးေယာက္ေဘးမွာ ရွိေနရလိမ့္မယ္၊ ေမာင့္ကုိက်မနားလည္ သလုိ က်မကုိလည္း ေမာင္ကနားလည္ေပးရလိမ့္မယ္”

မေဒ၀ီ ရဲ ့မ်က္လုံးေတြထဲက အဓိပၸၸာယ္မ်ားကုိ သူ ေကာင္းစြာဖတ္ရွဳလုိက္ႏိုင္သည္။ ထုိအခါၾကမွ သူ က စက္ေလွတစင္းေပၚကတဆင့္ စစ္ေတာင္းျမစ္ကမ္းတေလွ်ာက္ ဆႏၵျပၾကဖုိ ့စည္းရုံးလွဳံ ့ေဆာ္ေနစဥ္အခ်ိိန္...“ မေဒ၀ီ ” ကေဈးေတာင္းတလုံးေခါင္းေပၚရြက္ကာ ရြာစဥ္ေလွ်ာက္ၿပီး ေဈးေရာင္းထြက္ေန ခဲ့မည္ကုိ သူေတြးမိလာရသည္။

“ အခုလို ဒီအလုပ္ေတြ လုပ္ေနတယ္ဆုိတာကလည္း သူတုိ ့ေလးေတြအတြက္ပါပဲ၊ အခုဆုိရင္ မုိးကုန္ေတာ့မယ္ မုိးကုန္ရင္ ေဆာင္းေရာက္လာအုန္းမယ္ ေဆာင္းကုန္ရင္ေတာ့ ေမာင္တို ့ေမွ်ာ္မွန္းတဲ့ ေႏြဦးဆိုတာ အေသအခ်ာ ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္...”

သူ ့ရင္ထဲက စကားမ်ားကုိလည္း မေဒ၀ီ တေယာက္ ေကာင္းစြာ ဖတ္ရွဳႏုိင္လိ္မ့္မည္ဟု သူ အခိုင္အမာ နားလည္ထားလိုက္၏။

“ ကဲ...ဒါ္ဆုိရင္...က်ေနာ္တုိ ့အားလုံး လူစုခဲြၾကရေအာင္၊ ညၾကမွ ဒီမွာခဏျပန္လာၿပီးစုၾကတာေပါ့၊ အားလုံးသတိ၀ီရိယနဲ ့့ေနၾကလုပ္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ ”

ရြာသားေတြ လူစုကဲြေတာ့ ေန၀င္စျပဳၿပီျဖစ္သည္။ မေဒ၀ီက စားေရးစာပဲြခုံလည္းဟုတ္၊ ထမင္းစားခုံလည္းျဖစ္သည့္ သစ္သားစာပဲြခုံကေလးကုိခ်ကာ ထမင္း၀ုိင္းျပင္သည္။ သူက စာအုပ္စာတန္းမ်ားကုိအိမ္ေခါင္းရင္းဖက္တြင္သြားၿပီး္ခ်ထားလုိက္သည္။ မေဒ၀ီကုိ ကူညီၿပီးထမင္း၀ိုငး္ျပင္သည္။

အိမ္ေပါက္၀တြင္ထုိင္ကာ ၿငိ္မ္ခ်က္သားေကာင္းေနၾကသည့္ သားသုံးေယာက္ကုိ တခ်က္ငဲ့ၾကည့္ရင္းက သူစဥ္းစားသည္။ အငယ္္ဆုံးသားက( ဂ )ႏွစ္၊ အႀကီးဆုံးသားကမွ (၁၁ )ႏွစ္၊ ဖခင္ျဖစ္သူဘာေတြလုပ္ေနသည္၊ ရြာတြင္ ဘာေတြျဖစ္ေနသည္ကုိ ခေရေစ့တြင္းက်နားလည္ႏိုင္ၾကမည့္အရြယ္မဟုတ္ၾက။လူႀကီးေတြ၏အရိပ္အကဲ ကုိၾကည့္ကာ တစုံတရာထိတ္လန္ ့စုိးရိမ္ေနၾကပုံကုိေတြ ့ေတာ့ သူ ့မွာစိတ္္မေကာင္းျဖစ္ရ၏။

သူတုိ ့မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းထုိင္ေနစဥ္...ေနေရာင္ျခည္မ်ားမွာ ေသာင္ပုရြာ ေပၚမွ အလွ်င္အျမန္ဆုပ္ခြါ သြားေနေလသည္။

( ဃ )
သားအမိသားအဖ ( ၅ )ေယာက္...။ အိမ္ေပါက္၀တြင္ထုိင္ေနၾကသည္။ သူေကာ မေဒ၀ီပါ စကားသိတ္ၿပီး မေျပာျဖစ္ၾက။ ကေလးေတြသည္ပင္ လူႀကီးမ်ား၏အရိပ္အကဲကုိ ၾကည့္ကာၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနၾက၏။ သူတုိ ့မိသားစုတြင္သာမဟုတ္ ေသာင္ပုရြာတရြာလုံးပင္ ထူးထူးျခားျခား ၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနသလားဟု သူထင္မိ သည္။

“ ေန ့လည္ကတည္းက၊ ဟုိဖက္ကမ္း ဒီဖက္ကမ္း စစ္တပ္ဂိတ္ကစစ္သားေတြ တေယာက္္မွမေတြ ့ရေတာ့ ဘူးတဲ့၊ တပ္ေတြျပန္ရုပ္သြားၿပီ္တဲ့ ”
“ ေသာင္တန္းရြာ ျပည္သူ ့စစ္ေခါင္းေဆာင္ ကုိတင္အုံးက၊ သူတို ့ကုိင္္တဲ့ေသနတ္ေတြအားလုံး မနက္ၾက ရင္ သပိတ္စခန္းမွာ လာအပ္မယ္လုိ ့ေျပာတယ္ဆုိပဲ ”
“သရက္ေတာရြာ ျပည္သူ ့စစ္အဖဲြ၀င္ေတြကေတာ့ ေသနတ္ေတြမအပ္ဘူးတဲ့၊ စစ္တပ္ကလာသိမ္းမွျပန္ အပ္မယ္လုိ ့ေျပာေနၾကတယ္ ”
“ လူႀကီးေတြ ျပာယာခတ္ေနၾကတယ္၊ တခ်ိဳ ့သူတုိ ့မိသားစုေတြလုံျခံဳေရးအတြက္စိတ္ပူေနၾကတယ္၊ ငုိတဲ့မိ္န္းမေတြငုိၾကတယ္တဲ့၊ ညတြင္းခ်င္းမ်ားၿမိဳ ့ေပၚထြက္ေျပးၾကမလားမသိဘူး ”
“ က်ေနာ္တုိ ့လည္းလုံျခံဳေရးအတြက္ ဒီၤညကစၿပီး စီစဥ္သင့္တယ္၊ ၿမိဳ ့နဲ ့လည္းေ၀း စစ္တပ္ဂိတ္ေတြ ကလည္းမရွိေတာ့ဘူးဆုိေတာ့ မသမာတဲ့သူေတြ ေပၚလာႏုိင္္တယ္ ”
“ ဒီိလိုလုပ္ပါ၊ ဒီကေန ့ညရွစ္နာရီေက်ာ္ၿပီးတဲ့အခါ အေျခအေနၾကည့့္္ၿပီး စီစဥ္ၾကတာေပါ့၊ ေလာေလာ ဆယ္မေတာ့ ည ရွစ္နာရီအေျဖကုိပဲ က်ေနာ္တုိ ့ ေစါင့္ၾကည့္ရအုန္းမယ္ထင္တယ္ ”

ထမင္းစာပဲြခုံေလးပၚက လက္ပတ္နာရီကို “ သူ ” ငုံ ့ၿပီးၾကည့္သည္။ ေရနံဆီမီးခြက္မီးေရာင္က နာရီဒုိင္ ခြက္ကိုေကာင္းစြာ မျမင္ရ၊ အေသအခ်ာငုံ ့ၾကည့္မွ ရွစ္နာရီထုိးကာနီး ၿပီဆုိသည္ကုိ “ သူ ” ေတြ ့ရသည္။

“ မေဒ၀ီ ” က “ သူ ့ ” ကုိလွည့္မၾကည္ပဲ အကဲခတ္ဟန္တူသည္။ သားသုံးေယာက္အနက္အငယ္ဆုံး သားက သူ ့ရင္ခြင္ထဲတိုးေ၀ွ ့ၿပီး၀င္ထုိင္၏။ လေရာင္လုိလုိ၊ ၾကယ္ေရာင္လုိလို အလင္းေရာင္ မိွန္ျပျပက အိမ့္ေရွ ့ပိႏဲၷ ပင္ေပၚေရာက္ေနသည္။ သူ ့စိတ္ထဲ ရွစ္ နာရီထုိးကာနီးၿပီျဖစ္သျဖင့္ ဒန္အုိးဖုံးတခုကုိသြားယူလာကာ တုတ္ေခ်ာင္းႏွင့္ရုိက္ၿပီးအသံျပဳရန္ ဆုံးျဖတ္လိုုက္၏။ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လြန္းသည့္ ေလာကႀကီးကို သူတေယာက္ထဲ၏ ဒန္အိုးဖုံးေခါက္သံက ထုိးေဖါက္သြားႏုိင္ပါမည္လား။ သူ ... မသိမသာ..တုန္လွဳပ္ေနမိသည္။

ထိုစဥ္မွာပင္...ခန္ ့မွန္းရခက္သည့္တေနရာမွ မိုးခ်ိမ္းသံမ်ားကုိၾကားလုိက္ရ၏။ စိတ္လွဳပ္းရွားစြာ အေသ အခ်ာနားစိုက္ေထာင္ေတာ့ သံပုံးတီးသံမ်ားကုိ မည္သည့္ဖက္ကမွန္းမသိ အေသအခ်ာၾကားလိုက္ရ၏။ ရုတ္တရက္ဆုိသလို အိမ္နားနီးခ်င္းအိမ္မ်ားဆီက သံပုံးတီးသံမ်ား ထြက္ေပၚလာခဲ့သည္။ “ မေဒ၀ီ ” ကသူ ့လက္ ထဲမွ ဒန္းအုိးကုိရုတ္တရက္ ဆဲြယူကာ တုတ္တေခ်ာင္းႏွင့္ အဆက္မျပတ္ရိုက္ေတာ့၏။ သူက အိမ္ေပၚမွ ဆင္းလာခဲ့သည္။ အိ္မ္ေရွ ့ပိႏၷဲပင္ေဘးတြင္ ထြက္ၿပီးရပ္လိုက္သည္။
သံပုံးတီးသံမ်ားမွာ တရြာလုံးကုိကုိင္လွဳပ္လ်က္ရွိ၏။ လူတခ်ဳိ ့က တေ၀းေ၀း တေဟးေဟးႏွင့္လုိက္ေအာ္ေန ၾကသည္ဟု သူထင္သည္။ သံပုံးတီးသံမ်ားမွာ ေရးလွိဳင္းမ်ားလို ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ နီးလာေနရငး္မွ တေျဖးေျဖး ေ၀းသြားၾကေတာ့၏။ ။

ၿငိမ္းေ၀

ထြက္ေပါက္တခုရဲ ့လားရာကိုရွာေဖြျခင္း သို ့မဟုတ္ ေတာင္ျပဳန္းပြဲယဥ္ေက်းမႈ

(က)

မသီတာတို ့တိုက္ခန္းကိုမေရာက္ခင္ ဓါတ္ရထားမွတ္တိုင္တတိုင္အကြာတြင္ တရားရံုးခ်ဳပ္အေဆာက္အဦးတခုရိွ၏။ ထိုေန ့က တရားရံုးေရွ ့တြင္ လူ (၅၀)ခန္ ့စုရုန္းေနၾက၏။ ဓါတ္ရထားက တရားရံုးေရွ ့တြင္ရပ္လိုက္သည္။ က်ေနာ္ထိုင္ေနရာဖက္ ျခမ္းမွာ တရားရံုးကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းျမင္ရသည့္ဖက္ျဖစ္၏။ တရားရံုးေရွ ့တြင္ရိွသည့္လူအုပ္မွာ ေပ်ာ္ရြင္ေနၾကပံုရ၏။ ၀တ္ေကာင္း စားလွမ်ားကိုယ္စီ၀တ္ထားၾက၏။ (အမွန္အားျဖင့္ဆိုလ်င္ ေအာ္စလိုၿမိဳ ့လူထုမွာ ၀တ္ေကာင္းစားလွမ်ားကို ၀တ္ဆင္သြားလာေလ့ မရိွၾကပါ။ အေနာက္တိုင္း၀တ္စံုျပည့္၀တ္ၿပီး အမ်ဳိးသမီးမ်ားမွာလည္း သစ္လြင္သည့္အ၀တ္အစားမ်ား၀တ္ကာ၊ ခ်ယ္ကာသကာ သြားေလ့မရိွလွပါ။ အမ်ားစုမွာ သာမာန္အ၀တ္အစားမ်ားျဖင့္သာ သြားေလ့ရွွိ၏ ) က်ေနာ္က တရားရံုးေရွ ့ကလူအုပ္ကို အနည္းငယ္ စိတ္၀င္စားသြားရေလသည္။


“ ဦးၿငိမ္း ၊ အဲဒါ မဂၤလာေဆာင္ေလ၊ ရံုးမွာလာၿပီးလက္မွတ္ထိုးၾကတာ ”
“ ေအာ္…ေအး၊ ဟုတ္မယ္ ”
“ ဒီမဂၤလာေဆါင္က ထူးတယ္ဦးၿငိမ္းရ၊ ေယာက်ၤားခ်င္းမဂၤလာေဆာင္ၾကတာေလ ”
“ ဘာ ”

ပထမတုန္းက ဘယ္လိုမွသိတ္ၿပီးစိတ္ထဲတြင္ မ၀င္စားခဲ့မိေပမယ့္ ဒုတိယစကားကိုၾကားေတာ့ က်ေနာ့္ေၾကာမွာ အလိုလို ဆန္ ့သြားရ၏။

“ ဟုတ္တယ္ေလ၊ ေယာက်ၤားခ်င္းမဂၤလာေဆာင္ၾကတာ ”
“ ဟုတ္ရဲ ့လား မသီတာရယ္ ”
“ ေအာ္…ဟုတ္ပါတယ္ဆို၊ ေနာ္ေ၀းႏိူင္ငံမွာ မႏွစ္ကနဲ့တူတယ္၊ လိင္တူခ်င္းအခ်စ္ေတာ္ထားခြင့္၊ လက္ထပ္ခြင့္ကို ဥကေဒျပဌါန္းၿပီးခြင့္ျပဳခဲ့တာ၊ အဲဒီ မဂၤလာေဆာင္ကို သီတာ့အသိတေယာက္လည္း သြားတက္တယ္ေလ၊ သီတာေတာင္ ဒီဗီြဘီအတြက္ သတင္းသြားယူမလား စဥ္းစားေသးတယ္၊ အလုပ္မအားတာနဲ ့ ”

တရားရံုးေရွ ့ကလူအုပ္ကို ကမန္းကတန္း က်ေနာ္လိုက္ၾကည့္သည္။ ထိုစဥ္…ဓါတ္ရထားက ထြက္ခြါလာခဲ့၏။ က်ေနာ့္ ျမင္ကြင္းထဲ မဂၤလာေဆာင္ၾကသူ သတို ့သား၊ သတို ့သမီးစံုတြဲကို ျမင္ရလိုျမင္ရျငား လိုက္ၾကည့္မိေသး၏။
က်ေနာ္ အံ့ၾသသြားရသည္။ ေငးငိုင္သြားရသည္။ ေလွ်ာ့ျဖစ္သြားရသည္။

(ခ)

၁၉၈၄-ခုႏွစ္ေလာက္ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္ႏွင့္ကိုတင္ဦး ( မာန္သစ္စာေပ၊ ျဖဴး ) တို ့ အင္းစိန္လမ္းဆံုတြင္ “ ရိုးမအေရွ ့” ကား ကို ေစါင့္စီးၾက၏။ ညကတည္းက ကားလက္မွတ္ႀကိဳျဖတ္ထားၿပီး၊ မနက္ ( ၄ း ၃၀ ) အင္းစိ္န္လမ္းဆံုမွ ကားေစါင့္စီး ၾကျခင္းျဖစ္သည္။
( ၄ း ၃၀ )တြင္ “ရိုးမအေရွ ့” ကားကို မီးေရာင္တ၀င္း၀င္းႏွင့္ လွမ္းေတြ ့ရသျဖင့္ က်ေနာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္ လက္ျပၿပီး တားၾက၏။ “ ရိုးမအေရွ ့” ကားက က်ေနာ္တို ့ကိုေက်ာ္ကာ ၀ါးတရိုက္ႏွစ္ရိုက္အကြာတြင္ လမ္းေဘးသို ့ထိုးရပ္ေလသည္။ က်ေနာ္ႏွင့္ကိုတင္ဦးတို ့ ကားရိွရာေျပးသြားၾက၏။ က်ေနာ္က ကားေရွ ့အေပါက္ကတက္ၿပီး ကိုတင္ဦးက ကားေနာက္တံခါးမွ တက္ေလသည္။ က်ေနာ္တို ့ႏွစ္ဦး အေမါတေကာႏွင့္ကားေျခနင္းေပၚေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကားတံခါးမ်ားအလိုအေလ်ာက္ ျပန္ပိတ္ သြားၾက၏။ ကားတစင္းလံုး မီးမ်ားအျပည့္ဖြင့္ထားသျဖင့္ ခရီးသည္အားလံုးကို အထင္အရွားပင္ေတြ ့ရ၏။ ခရီးသည္အားလံုး ကလည္း ေခါင္းကိုယ္စီဆန္ ့ကာ က်ေနာ္တို ့ကိုလွမ္းၾကည့္ေနေလသည္။

“ ဟိုက္ ”

က်ေနာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္စလံုး ပါးစပ္ကၿပိဳင္တူလိုလို ဘာေတြ အသံထြက္လို္က္မွန္းပင္မသိ။ ထိုင္ေနသည့္ခရီးသည္မ်ားကို ေက်ာ္ကာ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္မ်က္လံုးခ်င္းစကားေျပာလိုက္ၾက၏။ ကားမွားၿပီးေတာ့ တားစီးမိသည္အထင္ႏွင့္ ေအာက္ကို ျပန္ဆင္းဖုိ ့ ဟန္ျပင္ျပန္ေတာ့ ကားကအရိွန္ျပင္းေနၿပီ။ တခါးေတြပိတ္ထားၿပီ။ ကားဆရာကိုၾကည့္ေတာ့ ကားဆရာက ကားေမာင္း ရင္း ၿပံဳးလ်က္။

“ လာပါ၊ ကိုယ့္ေနရာကို လာထုိင္ၾကပါ ”
“ ေန…ေန…ေနပါေစ၊ ဒီလိုပဲလိုက္လို ့ရပါတယ္ ”
“ မဟုတ္ဘူးေလ၊ ျဖဴးအထိ စီးၾကမွာမို ့လား၊ ႏြဲ ့တို ့က ကားတစီးလံုးငွါးလာၾကတာေလ၊ ရွင္တို ့ႏွစ္ေယာက္ပဲ တျခားလူ ျဖစ္ေနတာ၊ ရွင္တို ့က ဒီကားကိုႀကိဳၿပီး လက္မွတ္ျဖတ္ထားတာ၊ လာပါ…လာထိုင္ၾကပါ။ မေၾကာက္ပါနဲ ့…ဟင္း…ဟင္း၊ ကိုက္မစားပါဘူး ရွင္တို ့ရယ္…ဟင္း…ဟင္း…ဟင္း ”

ကားတစင္းလံုးရယ္သံမ်ားလႊမ္းမိုးသြားခဲ့၏။ က်ေနာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္မွာ ႀကံရာမရျဖစ္ေနၾက။ ေျပးေပါက္ကို မသိမသာ ရွာေနၾကစဲ။

“ ကဲ၊ ဒီလိုလုပ္ ကိုယ္ေတာ္တို ့က ေဟာဒီကားဆရာေဘးကခံုမွာ အတူတူလာထိုင္ၾက။ က်မတို ့က ရွင္တို ့ေနရာမွာေျပာင္း ထိုင္မယ္၊ ကဲ…ဒါဆိုရင္ အဆင္ေျပသြားမွာပါ ဟင္း…ဟင္း…ဟင္း ”

က်ေနာ္တို ့ ေနရာခ်င္းလဲထုိင္လိုက္ၾကသည္။ ကားဆရာကမူ အၿပံဳးကို မရုပ္သိမ္းေသး။ က်ေနာ္ႏွင့္ကိုတင္ဦး နာရီ၀က္ နီးပါးမွ် စကားမေျပာႏိူင္ၾက။ ေဘးဘီကိုမၾကည့္ရဲၾက။ ကားတစင္းလံုး စကားေျပာသံ၊ သီခ်င္းသံမ်ားလႊမ္းမိုးလ်က္။

“ ကားဆရာေရ…ပဲခူးၾကရင္ စားစရာဆင္း၀ယ္မယ္၊ ကားဆရာအတြက္ေတာ့ က်မတာ၀န္ယူတယ္၊ ဟို…ႏွစ္ေယာက္ အတြက္ေတာ့ ဘယ္သူတာ၀န္ယူမွာလဲေဟ့ ”
“ ကိုယ္ယူမယ္္…က်မယူမယ္ ၊ အုိင္ ယူမယ္ ”

ကားေပၚတြင္ ရယ္သံမ်ားထြက္ေပၚလာရျပန္သည္။ က်ေနာ္ႏွင့္ကိုတင္ဦးမွာ ေပါက္သည့္နဖူးမထူးေတာ့ၿပီဟု ေတြးကာ၊ သည္အတိုင္းၿငိမ္ၿပီး ေပခံေနၾကရ၏။ ထိုေန ့က ကံအားေလ်ာ္စြာ လမ္းတြင္ သားေရစာဖိုး၊ ထမင္းဖိုး၊ မကုန္ခဲ့ၾကပါ။ ကားေပၚတြင္ အတူပါလာသည့္ “ မိန္းမလွ်ာ ” မ်ားက သူ ့ထက္ငါ၀ယ္ေကြ်းသြားၾကသျဖင့္ က်ေနာ္တို ့ႏွစ္ဦးစလံုး တြက္ေျခကိုက္ခဲ့ၾက၏။ မိန္းမလ်ာမ်ားမွာ “ ေတာ္ျပဳန္းပြဲ ” သို ့ခ်ီတက္ၾကမည့္ နတ္ကေတာ္မ်ားအဖြဲ ့ျဖစ္ေလသည္။

ျဖဴးၿမိဳ ့ကားဂိတ္တြင္ က်ေနာ္ႏွင့္ကိုတင္ဦး၊ ကားေပၚကဆင္းေသာအခါ နတ္ကေတာ္မိန္းမလ်ာမ်ားက ေအာ္ဟစ္လက္ျပ ႏႈွတ္ဆက္ရင္း ခရီးဆက္ၾကေလသည္။

(ဂ)

ႏုႏုရည္ အင္း၀၏ “ ၿပံဳး၍လည္း ကန္ေတာ့ခံေတာ္မူပါ၊ ရယ္၍လည္း ကန္ေတာ့ခံေတာ္မူပါ ” ၀တၳဳကိုဖတ္ေတာ့ မိမိဘ၀ ထဲက “ မိန္းမလွ်ာ ” မ်ားႏွင့္ပါတ္သက္သည့္ အေတြ ့အႀကံဳတခ်ဳိ ့ကို ျပန္ေတြးမိသည္။ တဦးတည္ ၿပံဳးမိ၏။
ယခုေတာ့ “ မိန္းမလွ်ာ ” ႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ မိမိ၏အယူအဆမွာ ယခင္ကလို ့မဟုတ္ေတာ့ပါ။ မိန္းမလွ်ာအေပၚ လူေတြထားရိွသည့္ သေဘာထားတခ်ဳိ ့မွာ ေျပာင္းလဲစျပဳၿပီဟုထင္ရ၏။ “ မိန္းမလွ်ာ ” မ်ားသည္ လူ ့အခြင့္အေရးနယ္ပယ္၌ တေထာင့္တေနရာ၀င္ယူလာခဲ့ၾကၿပီေလာဟု ေတြးမိသည္။

“ ၿပံဳး၍လည္း ကန္ေတာ့ခံေတာ္မူပါ၊ ရယ္၍လည္း ကန္ေတာ့ခံေတာ္မူပါ ” ၀တၳဳမွာ “ ေတာင္ျပဳန္းပဲြေတာ္ ” ေနာက္ခံႏွင့္ နတ္ကေတာ္မိန္းမလွ်ာမ်ား၏ဘ၀ကို အေသးစိပ္ေရးထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ၀တၳဳတပုဒ္ျဖစ္ေစရန္အတြက္ကိုမူ နတ္ကေတာ္မိန္းမလွ်ာ “ ေဒစီဂ်ိန္း ” ၊ေဒစီဂ်ိန္း၏လင္ေယာက်ၤား “ မင္းမင္း ” ႏွင့္ မင္းမင္း၏ခ်စ္သူ သူေတာင္းစားမေလး “ ပန္းညိဳ ” တို ့သံုးပြင့္ဆိုင္ ေမတၱာဘြဲ ့ကို ဖြဲ ့စည္းတည္ေဆာက္ထား၏။ အမွန္အားျဖင့္ ၀တၱဳတပုဒ္လံုး အသားေပးေဖၚျပသည္မွာ “ ေတာင္ျပဳန္းပဲြ ” ယဥ္ေက်းမႈကို စနစ္တက်၊ အဆင့္လိုက္အေသးစိပ္ေရးထားျခင္းသာျဖစ္သည္။ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ျမန္မာ့လူ ့အဖြဲ ့အစည္းအတြင္း နက္ရိႈင္းစြာတည္ရိွေနသည့္ နတ္ကိုးကြယ္ပသျခင္း ယဥ္ေက်းမႈကို အျပည့္အစံုသတင္းအခ်က္အလက္ေပးျခင္းသာျဖစ္၏။ ႏွစ္စဥ္ ၀ါေခါင္္လဆန္း (၈)ရက္ေန ့မွ ၀ါေခါင္လဆန္း (၁၅)ရက္အထိ၊ က်င္းပျပဳလုပ္သည့္ ေတာ္ျပဳန္းပြဲယဥ္ေက်းမႈကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေရာက္ရိွႏႊဲေပ်ာ္ေနရသလို ဆဲြေဆါင္မႈအားေကာင္းလွသည့္ ၀တၱဳျဖစ္၏။

သည္၀တၱဳထဲမွ က်ေနာ္ႏိႈ္္က္ယူရရိွသည့္အခ်က္တခ်ဳိ ့ရိွပါသည္။ ေတာင္ျပဳန္းပြဲဘာ့ေၾကာင့္ တႏွစ္ထက္တႏွစ္ ပို၍ပို၍ စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္လာေနရသနည္း။ ေတာင္ျပဳန္းပြဲ စည္ကားသထက္စည္ကားလာေစရန္ မည္သည့္အေၾကာင္းအရာမ်ားက တြန္းပို ့ေနသနည္း။ ၀ါေခါင္လဆန္း (၁၃)ရက္ေန ့တြင္ျပဳလုပ္သည့္ “ ယုန္ထိုး ” ပြဲအေၾကာင္းေရးထားသည့္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွာ စိတ္၀င္စားစရာ…။ “ ဒီနယ္ ေျမဟာ မင္းႏွစ္ပါးက ဖန္းဆင္းေပးထားတဲ့စိတ္လြတ္လပ္မႈနယ္ေျမ ” ဟု ဆို၏။ “ လူေတြရဲ ့စိတ္ကေလးေတြဟာ သနားစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ သိပ္ကို မြန္းၾကပ္ပိတ္ေလွာင္ခံထားရတာ။ ကဲ…အဲဒီစိတ္ကေလးေတြကို လႊတ္ေပးလိုက္ၾကစမ္း ” …။ ပညာတတ္ နတ္မင္းသားေလး မိန္းမလွ်ာသင္းသင္းႀကိဳင္ရဲ ့စကား ။

လူေတြ ေတာင္ျပဳန္းပြဲတြင္ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ အေပ်ာ္က်ဴးၾကသည့္သတင္းမွာ မည္သူမဆိုၾကားဖူးၿပီးျဖစ္သည့္ သတင္း ပင္ျဖစ္သည္။
၀တၱဳတပုဒ္လံုးမွာ၊ အတိုခ်ဳပ္ၿပီးလြယ္လြယ္နဲ ့ေျပာလို ့ရသည့္ ဇာတ္လမ္းျဖစ္၏။ သက္ႀကီးရြယ္အို နတ္ကေတာ္မိန္းမလွ်ာ “ ေဒစီဂ်ိန္း ” သည္ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ဳိသူ “ မင္းမင္း ” ဆိုသည့္ဆင္းရဲသားလူငယ္တဦးႏွင့္ လင္မယါးအျဖစ္ေနထိုင္ခဲ့ရင္းက “ မင္းမင္း ” က သူႏွင့္ရြယ္တူ သူေတာင္းစားမေလး “ ပန္းညိဳ ” ႏွင့္ ခ်စ္ႀကိဳက္မိသြား၏။ ေနာက္ဆံုးတြင္ “ မင္းမင္း ” မွာ နတ္ကေတာ္မိန္းမလွ်ာ “ ေဒစီဂ်ိန္း ” ၏ ရင္ခြင္တြင္သာ မူးေမ့လဲေလ်ာင္းရင္း ၀တၱဳကိုနိဂံုးခ်ဳပ္ထားေလသည္။

လူတို ့၏ မြန္းၾကပ္ပိတ္ေလွာင္ေနေသာစိိတ္ကို ထြက္ေပါက္ေပးပို ့ရန္ကိစၥမွာ အမွန္တကယ္ လိုအပ္ပါသည္။ “ ေတာင္ၿပဳန္းပဲြ ” သည္ လူတခ်ဳိ ့အတြက္ စိတ္ထြက္ေပါက္ေပးရာ အေပါက္တေပါက္ျဖစ္သည္ဟု ဆို၏။ ဗမာတျပည္လံုးကလူေတြ တႏွစ္္တခါ ေတာင္ျပဳန္းပြဲတက္ကာ စိ္တ္ထြက္ေပါက္ေပးၾက၏။ ထြက္ေပါက္ရွာၾက၏။

က်ေနာ္တို ့သည္ မြန္းၾကပ္ပိတ္ေလွာင္ေနေသာစိ္တ္ကို ထြက္ေပါက္ေပးရန္ မုခ်လိုအပ္သည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ သို ့ ေသာ္…ယင္း ထြက္ေပါက္မွာ ယါယီထြက္ေပါက္၊ ေဘးထြက္ေပါက္္၊ ထြက္ေပါက္အမွားျဖစ္လွ်င္မူ မေကာင္း။

မည္သို ့ပင္ျဖစ္ေစ…၊ ၀တၱဳတပုဒ္ကိုဖတ္ကာ၊ စိတ္ထြက္ေပါက္ေပးျခင္းကိစၥ အလိုလိုဆက္စပ္ေတြးမိလာေအာင္ ျဖစ္ေစသည့္စာေရးဆရာ ႏုႏုရည္အင္း၀၏ စာေပဒါနကိုမူ ေက်းဇူးတင္ရမည္ပင္ျဖစ္သည္။ သာဓုေခၚရမည္ျဖစ္သည္။

( ပန္းခ်ီ သရုပ္ေဖာ္ပုံမွာ ပန္းခ်ီထိန္လင္းရဲ ့လက္ရာ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား )

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ စာေပအယူအဆႏွင့္ စာေပအနဳပညာ

(က)

၁၉၇၀ - ခုႏွစ္တ၀ိုက္တုန္္ းကျဖစ္သည္။က်ေနာ္တို ့ငယ္စဥ္အသက္(၂၀) ၀န္းက်င္အရြယ္စာအုပ္ စာတမ္းမ်ား ကုိအရုဳးအမူးဖတ္ကာစအခ်ိန္။ ကမာၻ ့ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ အထုပတိၱမ်ားကုိဖတ္ကာ စိတ္ကူးစိတ္သန္္းမ်ား ယွက္ျဖာခဲ့ၾကဖူး၏။ အထူးသျဖင့္ လူထုေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ႏိုင္ငံ့ေခါင္းမ်ားထဲတြင္ တဖက္ကႏုိင္ငံ့အေရးကုိ ေဆာင္ ရြက္ရင္း တဖက္ကလည္း စာေပကိစၥမ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ၾကသည့္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို တခုွတ္တရေရြးခ်ယ္ၿပီးမွ ေလ့လာမွတ္သား အေလးအနက္ထားခဲ့ၾကဖူးသည္။ ဥပမာ အေနႏွင့္ ဗီယက္နမ္က ဟုိခ်ီမင္း၊ တရုတ္ျပည္က ေမာ္စီတုံး၊ အိႏိယက ပဏစ္္ေနရုဳး...စသည္တို ့ျဖစ္ၾက၏။ ဟုိခ်ီမင္းႏွင့္ေမာ္္စီတုံးက ကဗ်ာေတြေရးခဲ့ၾကၿပီး ေနရုဳးကမုဳ စကားေျပမ်ားကုိေရး၏။



ထုိ္စဥ္က က်ေနာ္တုိ ့တေတြ အေလးအနက္ထားေလ့လာမွတ္သားခဲ့ရသည့္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားထဲတြင္ က်ေနာ္တုိ ့ႏုိင္ငံ၏ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး“ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း” လည္းပါ၀င္ခဲ့၏။ ဗုိလ္ခ်ုဳပ္ေအာင္ဆန္း သည္ႏုိင္ငံေရးကိစၥမ်ားကုိ တဖက္ကေဆာင္ရြက္ရင္း မအားလပ္သည့္ၾကားက၊ ေဆာင္းပါးႏွင့္ ကုိယ္တုိင္ေရး အထုပၸတိၱတခ်ိဳ ့ေရးသားခ်န္ရစ္ႏုိင္သည့္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးတဦးျဖစ္၏။ အထူးသျဖင့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဘ၀မွာကတည္းက ၿဗိတိသွ်ကဗ်ာဆရာ“ အားနက္္စ္ ဟင္နေလ” ရဲ ့“ အႏုိင္မခံ ” ကဗ်ာကုိ ျမန္မာဘာသာျပန္ဆုိခဲ့ သည့္အခ်က္မွာ က်ေနာ္တို ့ရဲ ့ႏွလုံးသားကို ဆဲြေဆာင္ကုိင္လွဳပ္ႏုိင္ခဲ့၏။ ထုိ့ေနာက္ဗုိလ္ခ်ဳပ္၏ “ ေက်ာင္းသား၀တၱရား” ေဆာင္းပါး၊ “ႏုိင္ငံေရးအမ်ိဳးမ်ိဳး” ေဆာင္းပါးမ်ားကုိလည္း က်ေနာ္တုိ ့ၿငိတြယ္ခဲ့ၾက၏။ သို ့ ေသာ္ ထုိအခ်ိန္က ဗုိုလ္ခ်ဳပ္၏ စာေပလက္ရာမ်ားမွာ ရွာရေဖြရခက္ခဲလွ၏။ တစုတေ၀းတည္းထုပ္ထုပ္သိမ္းသိမ္း ျပဳလုပ္ထုပ္ေ၀သည့္ စာအုပ္စာတန္းအေနႏွင့္မရိွေသး။ ထုိ ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တို ့မွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္၏စာေပလက္ရာမ်ား ကုိ စိတ္အားထက္သန္သေလာက္ ျပည့္၀ေအာင္ရွာေဖြမဖတ္ရွဳႏိုင္ခဲ့။

၁၉၉၈ - ခုႏွစ္ထဲတြင္မူ က်ေနာ္တို ့တေတြအႏွစ္ႏွစ္အလလက ေတာင့္တခဲ့ရသည့္ဆႏတခု မွာမေမွ်ာ္လင့္ပဲျပည့္၀လာခဲ့ရ၏။ ယင္းႏွစ္ထဲတြင္ “ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏စာေပလက္ရာမ်ား ” စာအုပ္ထြက္ရွိ လာေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏စာေပလက္ရာမ်ားကုိ ယၡဳလုိတလုံးတစည္းတည္းစာအုပ္တအုပ္ အေနႏွင့္စုေဆာင္းႀကိဳပမ္းခဲ့သည့္ပုဂၢိဳလ္မွာ ဆရာ ‘ ျမဟန္ ’ ျဖစ္၏။ ( တကၠသိုလ္မ်ားသမိုင္းသုေတသနဌါနအ ႀကီးတန္းသုေတသနမွဴး)

“ ဗုိုလ္္ခ်ုဳပ္ေအာင္ဆန္္း၏စာေပလက္ရာမ်ား ” စာအုပ္တြင္ တကၠသိုလ္မ်ားသမိုင္းသုေတသန ဌါန၊ ညြန္ၾကားေရးမွဴး ‘ ေဒၚနီိနီျမင့္ ’ ကဥေယ်ာဇဥ္ေရး၏။ နိဒါန္းစာကိုမူ ဆရာ ‘ ျမဟန္ ’ ကေရး၏။ ဤစာအုပ္တြင္ “ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏စာေရး၀ါသနာ ” ၊ “ ေဆာင္းပါးအႏွစ္ခ်ဳပ္မ်ား ” ႏွင့္ “ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေျပာေသာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ရုပ္ပုံလႊာ ” ေဆာင္းပါး( ၃ ) ပုဒ္မွာမူ ေရးသူအမည္မပါရွိပဲ ေဖၚျပထားသည္ကုိေတြ ့ရ၏။ သုိ ့ေသာ္ဤေဆာင္းပါး( ၃ )ပုဒ္တြင္ပါရွိသည့္ အတြင္းစာသားတခ်ိဳ ့အေပၚမူတည္ကာ၊ ဤစာအုပ္ကုိႀကိဳးပမ္းစု စည္းသူ ဆရာ‘ ျမဟန္ ’ ကုိယ္တုိင္ပင္ျဖစ္မည္ဟုပင္ယူဆရ၏။သို ့ေသာ္စာေရးသူအမည္ မေဖၚျပသည့္ေဆာင္းပါး မ်ားျဖစ္သည့္တုိင္ ဤေဆာင္းပါးမ်ားမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏စာေပလက္ရာမ်ားအေပၚ၊ စာဖတ္သူမ်ားပုိမိုနားလည္ခံစား ႏုိင္ရန္အေထာက္အကူျပဳသည့္အတြက္ကုိမူ ေက်းဇူးတင္ရမည္ျဖစ္၏။

( ခ )
“ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏စာေပလက္ရာမ်ား” စာအုပ္တြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ “ အယူအဆေရးရာကိစၥမ်ား”ကုိေတြ ့ရသည္။ ထိုအယူအဆေရးရာကိစၥမ်ားမွာ ေက်ာင္းသားမ်ား တူညီ၀တ္စုံ၀တ္သင့္၊ မသင့္ကိစၥမွအစ ...၊ဘ၀လမ္းညြန္အယူအဆကိစၥအထိ က်ယ္က်ယ္ျပန္ ့ ျပန္ ့ပါ၀င္၏။ ဥပမာ “ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ” အဂၤလိပ္လိုေရးသားသည့္ Freedom 0f Dress in School ေဆာင္းပါး ႏွစ္ပုဒ္တြင္ ဦးသန္ ့၏ “ဂႏၱေလာက” မဂဇင္းတြင္ ေရးသည့္ “ Fron my School Window ” ေဆာင္းပါး အေပၚျပန္လည္ေခ်ပေရးသားသည့္ေဆာင္းပါးျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားမ်ား တူညီ၀တ္စုံ၀တ္ေစသည့္ ကိစၥမွာ လြတ္လပ္မွဳမရွိျခင္းကုိျပဆုိျခင္းမဟုတ္ပဲ၊ စည္းလုံးမွဳႏွင့္ခ်စ္ ခင္ရင္းႏွီးမွဳစိတ္ဓါတ္တုိ ့ကုိပြားေစေၾကာင္း ေခ်ပသည့္ေဆာင္းပါးျဖစ္၏။ ေနာက္ထပ္ဥပမာတ ခုမွာ ...၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏နာမည္ေက်ာ္ေဆာင္းပါး “ Burma and Buddhism” ျဖစ္သည္။ အဂၤလိပ္ လို ေရးသားသည့္ေဆာင္းပါးျဖစ္၏။ ဤ ေဆာင္းပါးမွာ ၁၉၃၅ ခုႏွစ္ဧၿပီလထုတ္၊ ဂႏၱေလာက မဂဇင္းတြင္ပါ၀င္သည့္ေဆာင္းပါးျဖစ္၏။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀က ေရးသည့္ ေဆာင္းပါးျဖစ္၏။ ထိုစဥ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွာ အသက္ ( ၂၀ ) အရြယ္သာရွိေသး၏။ အေျခခံသည့္အေၾကာင္းအရာမွာျမင့္၏။ အမ်ိဳးသားဓေလ့ထုံးစံအယူအဆမ်ားအေပၚ လူငယ္ မ်ားမည္ကဲ့သုိ ့ ခံယူက်င့္သုံးသင့္ေၾကာင္း တင္ျပေဆြးေႏြးသည့္ေဆာင္းပါးျဖစ္သည္။ စိတ္၀င္ စားဖြယ္ေကာင္းလွသည့္အခ်က္မွာ ဤ ေဆာင္းပါးY “ဗုဒၶ” ၏“ ကာလမသုတၱန္” လာအယူအ ဆကုိအေလးအနက္ထားတင္ျပေဆြးေႏြးသည့္အခ်က္ျဖစ္၏။ ယင္းအယူအဆမွာ “ ၀ိဘဇၹ၀ါဒ ” ျဖစ္၏။ “ဗုဒၵ၀ါဒ ” ၏အႏွစ္ျဖစ္၏။ အယူ၀ါဒတစ္ခု၏အမွားအမွန္ကုိေ၀ဖန္ပုိင္းျခားၿပးီမွသာ၊လက္ခံ က်င့္သုံးသင့္ေၾကာင္းေထာက္ျပသည့္ေဆာင္းပါးျဖစ္၏။

“ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏စာေပလက္ရာမ်ား ”ကို ဖတ္ၿပီးဗုိလ္ခ်ဳပ္၏အယူအဆေရးရာအ တုိင္းအဆအတိမ္အနက္ကုိခန္ ့မွန္းလုိ ့ရသည့္ ေနာက္ထပ္ဥပမာရွိပါေသးသည္။ ဥပမာ “ေက်ာင္းသား၀တၱရား ” ေဆာင္းပါးျဖစ္၏။ ဤ ေဆာင္းပါး၏အႏွစ္သာရမွာ ( ၂ ) ခ်က္ရွိ၏။( ၁ ) အခ်က္မွာ ပညာေရး၏သေဘာသကန္ကုိဖြင့္ဆုိျခင္းျဖစ္ၿပီး ေနာက္ထပ္( ၁ ) ခ်က္မွာေက်ာင္းသား မ်ားထားရွိရမည့္ ပညာသင္ၾကားေရးဆုိင္ရာအလုပ္္လမ္းညႊန္ျဖစ္၏။ အထမ အခ်က္ ( ၁ )အ ရ၊ပညာေရး၏သေဘာသကန္ကုိဖြင့္ဆိုရာY “ ပညာစစ္ ” ဆုိသည္မွာ ပညာသင္ၾကားေရးလြတ္ လပ္ခြင့္ ( Academic Freedom ) ရွိိမွသာစစ္မွန္သည့္ပညာေရးျဖစ္ေၾကာင္းဖြင့္ဆိုခ်က္ျဖစ္၏။ ေနာက္ထပ္( ၁) အခ်က္မွာ၊ ေက်ာင္းသားမ်ား၀တၱရားမွာအတန္းစာက်က္၍ စာေမးပဲြေအာင္ ရုံမွ်ႏွင့္တာ၀န္ေက်ပြန္သည္မဟုတ္။ ေလာကေရး၊ ဓမၼေရးႏွင့္ျပသနာအရပ္ရပ္တုိ ့ကုိစိစစ္ေ၀ ဖန္ေေျဖရွင္းတတ္ေသာပညာမ်ိဳးကိုရေအာင္ဆည္းပးူၾကရမည္ “ဟူသည့္အလုပ္လမ္းညႊန္အယူ အဆျဖစ္၏။ တနည္းအားျဖင့္ဆုိလ်င္” ေက်ာင္းသားဟူသည္မွာ ပညာေရးတြင္မက၊ ေလာက ေရးကုိပါေလ့လာပါ၀င္ဆင္ျခင္လုပ္ကုိင္ရမည့္ ၀တၱရားရွိသည္ ဟူသည့္အယူအဆပင္ျဖစ္ သည္။ အမွန္စင္စစ္...ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ “ေက်ာင္းးသားမ်ား....ႏုိင္ငံေရးႏွင့္မသက္ ဆိုင္၊ ပညာေရးသက္သက္သာေလ့လာပါ၀င္ရမည္” ဟူသည့္အယူအဆကို လက္မခံခဲ့ေၾကာင္း အထင္အရွားေတြ ့ရသည့္ေဆာင္းပါးျဖစ္၏။

အယူအဆေရးရာအရ ေနာက္ထပ္ဥပမာတခုရွိပါေသးသည္။ “ ႏုိင္ငံေရးအမ်ိဳးမ်ိဳး”ေဆာင္းပါးျဖစ္၏။ ဤေဆာင္းပါးတြင္ အဓိကအားျဖင့္အခ်က္( ၂ )ခ်က္ကုိေတြ ့ရ၏။ ပထမအခ်က္မွာ “ ႏုိင္ငံေရးဆိုသည္မွာ လူမႈသူမႈကိစၥအားလုံးပင္ျဖစ္၏ ” ဟုဗုိလ္ခ်ဳပ္ကယူဆ၏။ ထုိစဥ္က ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္တခ်ိဳ ့ႏုိင္ငံေရးလုပ္ရင္း ႏုိင္ငံေရးအရွဳပ္္အေထြးမ်ားၾကားညပ္ေနသည့္အခါ “ ႏုိင္ငံေရးဆုိသည္မွာ ညစ္ပတ္သည့္အလုပ္ျဖစ္သည္၊ကုသုိ္လ္ တပဲ ငရဲတပိႆာအလုပ္ျဖစ္သည္ ” ဟူေသာစကားေျပာၾကသည္ကုိ ဗုိလ္ခ်ဳပ္က ကန္ ့ကြက္၏။“ ႏုိင္ငံေရးသည္ ေလာကီေရးပင္ျဖစ္၏။ လူေတြသည္ျပဳျပင္လုိ ့ရ၏။ ျပဳျပင္လို၏။ တုိးတက္လုိ၏။ ဤအခ်က္မွာ ထင္ရွားေနေပၿပီ။စင္စစ္ႏုိင္ငံေရးမွာ ထုိျပဳျပင္တုိးတက္လိုသည့္္ပင္မတရာႀကီးတရပ္ပင္ျဖစ္၏” ဟုအခိုင္အမာ ျမဳင့္တင္ေရးသားလိုက္၏။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အယူအဆေရးရာကုိသိရွိႏုိင္သည့္ေနာက္ဆုံးဥပမာမွာ “ စာေပေရးရာအယူ အဆ ” ျဖစ္၏။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္သည္ စာေပေရးရာအယူအဆကုိ ေဖၚျပသည့္ေဆာင္းပါးတပုဒ္ကုိေရးခဲ့သည္ကားမွန္၏။ သို ့ေသာ္ထုိေဆာင္းပါးကုိ မည္သည့္ေနရာဌါနတြင္ ေဖၚျပခဲ့သည္ကုိလည္းေကာင္း၊ ေ ဆာင္းပါ၏ ေခါင္းစဥ္အမည္ ကုိလည္း ေကာင္းမွတ္တမ္း မွတ္ရာအရ မရွိႏိုင္ခဲ့ပါ။ ဗုိလ္မွဴးႀကီး‘ ဘုိ ’ ဆုိသူက ၁၉၄၉ ခုႏွစ္တြင္ထုတ္ေ၀သည့္ ‘ အုိးေ၀မဂဇင္း ’Y ၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ စာေပအယူအဆဆုိင္ရာေဆာင္းပါးကုိ ေဖၚျပခဲ့ေပးခဲ့သျဖင့္သာလူအမ်ား ဖတ္ၾကရျခင္းျဖစ္၏။ ဤေဆာင္းပါးတြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ စာေပအယူအဆမွာ “ မိမိေရးလိုက္သည့္စာေပသည္ အျမဲတန္းရွင္သန္ေနရမည္၊ အဖ်က္သေဘာမပါဘဲ အျဖစ္သေဘာႏွင့္ အျပဳသေဘာပါေစရမည္၊ ေခတ္မီ၍ ျပဳျပင္ဖန္တီးျခင္းသေဘာ ပါေစရမည္၊ ရွိရင္းစြဲအရာတစ္ခုကုိ ပ်က္မသြားေစဘဲ ညံ့မသြားေစဘဲ ပုိ၍ ေကာင္းမြန္လာေစရမည္၊ ေခတ္အလုိက္ လူ ့ေလာကတုိးတက္ေရးကို အားေပးသည့္ စာေပမ်ိဳး ျဖစ္ေစရမည္၊စာဖတ္ပရိသတ္ အားလုံးအား တစ္ေန ့ထက္တစ္ေန ့ တုိးတက္ႀကီးပြားေစေမည့္ စာေပမ်ိဳး ျဖစ္ရမည္ ” ဟုေရးသားခဲ့၏။

ဤသည္တို ့မွာ “ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏စာေပလက္ရာမ်ား” စာအုပ္မွရရွိသည့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အယူအဆေရးရာအပုိင္း ဥပမာတခ်ိဳ ့ပင္ျဖစ္သည္။


( * )
“ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏စာေပလက္ရာမ်ား ” စာအုပ္ကိုဖတ္လ်င္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္၏္ အေတြးအေခၚအယူအဆပိုင္းအေျခေနကုိက်ေနာ္တုိ ့ေလ့လာလုိ ့ရႏုိင္၏။ ထ ့ိုျပင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏စာေရးနည္းအတတ္ပညာအေျခေနကုိလည္း ေလ့လာ လို ့ရႏုိင္၏။ တနည္းအားျဖင့္ဆုိလ်င္အေၾကာင္းအရာႏွင့္အတတ္ပညာႏွစ္ခုစလုံးေလ့လာခြင့္ရႏုိင္၏။

“ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏စာေပလက္ရာမ်ား” စာအုပ္ထဲမွ၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္၏အယူအဆေရးရာပုိင္းကုိ က်ေနာ္ အထက္တြင္တင္ျပခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ဤ ေနရာတြင္မူ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ စာေရးနည္းအတတ္ပညာအေျခအေနကုိ ေလ့လာၾကည့္မိသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ စာေရးနညး္အတတ္ပညာ ( ၀ါ ) ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ စာေရးနည္းအတတ္ ပညာၾကြယ္၀မွဳ၊ မၾကြယ္၀မွဳကုိေလ့လာလုိလွ်င္“ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏စာေပလက္ရာမ်ား” စာအုပ္ထဲတြင္ပါရွိသည့္ “ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္းဆန္း၏ကုိယ္ေရးအထု ပၸတၱိ ” ေဆာင္းပါးကုိက်ေနာ္ညႊန္းရပါလိမ့္မည္။ ဤ ေဆာင္းပါးမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းကသူ ့အထုပၸတိၱကုိသူကုိယ္တုိင္ျပန္းေရးခဲ့သည့္ အထုပၸတၱိေဆာင္းပါးျဖစ္သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ကုိယ္ေရးအထုပၸတၱိေဆာင္းပါးအစမွာ... ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကသူေမြးဖြာခဲ့ သည့္ နတ္ေမာံျမိဳ ့( ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏စာလုံးေပါင္းသတ္ပုံအတုိင္းေရးပါသည္) အိိ္မ္ႀကီးတအိမ္၏ေနာက္ ေဘး အေဆာင္ငယ္ကေလးအေၾကာင္းကုိေရး၏။ ေရးပုံေရးနည္းကဆန္းသည္။ ပထမဦးစြာနတ္ေမာံၿမိဳ ့၏ဖဲြ ့စည္း ပုံကုိေရး၏။ မီးရထားဘူတာရုံတခုကိုေရး၏။ ထုိ ့ေနာက္ဘူတာ၏၀ဲယာပတ္လည္မွ ေျမပဲခင္းႏွမ္းခင္းမ်ားဆီ ေရာက္၏။ထုိမွတဖန္ေတာရကမၼဌါန္းေက်ာင္း၊ ထုိုမွ ခေပါင္းကုန္း (သို ့) နက်ားထူးရြာစု၊ ထုိ ့ေနာက္ေနာက္ထပ္ ရြာစု (၂ )ခု ၊ ထုိ ့နာက္ေလာကဓါတ္ျမန္မာအထက္တန္းေက်ာင္း၊ ထုိ ့ေနာက္ငါးရက္တေစ်း၊ ပုလိပ္ဂိတ္တန္းလ်ား ၊ စာတုိက္၊ ၿမိဳ ့အုပ္ရိုး အစရွိသည္တို ့ကုိတဆင့္ၿပီးတဆင့္ေရးသြားခဲ့၏။ ေနာက္ဆုံးတြင္ ္ၿမိဳ ့ရြာမႀကီးထဲက ဧရာမ အိမ္ႀကီးတအိမ္ကုိဆုိက္၏။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ကား ထုိအိမ္ႀကီး၏ေနာက္ေဘး အေဆာင္ငယ္တြင္ေမြးဖြား ခဲ့ေလသည္။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ သူေမြးဖြားခဲ့ရာ အိမ္အုိႀကီး၏ေနာက္ေဖးအေဆာင္ေလးဆီေရာက္ေအာင္ စာဖတ္သူမ်ားကုိတဆင့္ၿပီးတဆင့္လမ္းညႊန္ေခၚေဆာင္သြားသလိုေရးေလသည္။ စာဖတ္သူမွာ တေနရာၿပီးတေနရာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဦးေဆာင္ေခၚငင္ရာေနာက္ တေကာက္ေကာက္လိုက္ခဲ့ရ၏။ စာဖတ္သူမွာ ကုိယ္တုိင္လမ္း ေလွ်ာက္ၿပီးလုိက္လာခဲ့ရသလို ယာခင္းမ်ားကုိျဖတ္ခဲ့ရ၏။ ရြာစုတခ်ိဳ ့ကုိျဖတ္ရ၏။ ပလိပ္တန္းလ်ား၊ စာတိုုက္တို ့ ေရွ ့မွျဖတ္ရ၏။ ေနာက္ဆုံး စာပုိဒ္ဆုံးကာနီးၾကမွ အိမ္ႀကီးတအိမ္၏ေနာက္ေဘးအခန္းငယ္ဆီေရာက္လာေလ သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ စာေရးနည္းအတတ္ပညာအားေကာင္းမွဳေၾကာင့္ နတ္ေမာံၿမိဳ ့ကေလးကုိ မ်က္ေစ့ထဲဲတြင္ ထင္ထင္ရွားရွားျမင္လာရေလသည္။ ဤေရးဟန္ အဖဲြ ့အႏြဲ ့မွာ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္အေန အေန အထားကုိ ေဖၚျပေသာေရးနည္းေရးဟန္ျဖစ္၏။

ဤ ကုိယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိထဲမွာပင္ ဇာတ္ေကာင္စရုိက္အဖဲြ ့အႏြဲ ့တခ်ိဳ ့ကုိလည္းထင္းထင္းျပက္ျပက္ ေတြ ့ရ၏။ ဥပမာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက သူ၏ငယ္စဥ္ဘ၀ စိတ္ေနစိတ္ထားႏွင့္ စရုိက္ကုိေဖၚျပရာY တျခား ဇာတ္ေကာင္တဦးႏွင့္ ႏွိဳင္းယွဥ္တြဲဖက္ၿပီးမွ ေဖၚျပ၏။ အထူးသျဖင့္ သူ၏စိတ္ထား စရုိက္ႏွင့္ဆန္ ့က်င္ဖက္ သဏၠာန္ျဖစ္သည့္ တျခားဇတ္ေကာင္းတဦးႏွင့္ယွဥ္တဲြ ့ွေဖၚျပျခင္းျဖင့္သူ၏စရိုက္ကုိေပၚလြင္ေစခဲ့၏။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက သူ၏ငယ္စဥ္ဘ၀ အေျခအေနကုိ အခုလိုုေရးခဲ့ေလသည္။
“ ကၽြန္ေတာ္၏ အထက္အစ္ကုိ ကုိေအာင္သန္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္မွာ အသက္ ၃ ႏွစ္ခဲြ ၄ ႏွစ္မွ်ကြာ၏ ။ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ကား ငယ္ငယ္က ရန္ျဖစ္ဘက္ျဖစ္၏ ။ သူကား လက္ျမန္၏ ။ ကၽြန္ေတာ္ကား အားႀကီး၏ ။ မခ်ိန္မဆ လက္လြတ္စပယ္လုပ္တတ္၏ ။ သူကား ႏု၏ ။မင္းသားက်ခ်င္၏ ။ ကၽြန္ေတာ္က ၾကမ္း၏ ။ သူသည္ အစားအေသာံ အေနထိုင္မွစ၍ သပ္ရပ္၏ ။ အစားဆုိလည္ အစားတုိင္းမစား ၊ စားေသာံေနသည့္အခါ အစာေျမႀကီးေပၚသို ့ က်သြားလွ်င္ သူသည္ မစားေတာ့၊ ကၽြန္ေတာ္ကဖုတ္ဘတ္ခါ၍ စားႏုိင္လွ်င္စား၏ ။ သူကား အ၀တ္မ်ားကုိ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ၀တ္တတ္၏ ။ ကၽြန္ေတာ္ကား မ၀တ္တတ္ ။ ျမန္ျမန္ညစ္ေအာင္ ၀တ္တတ္၏ ။ သူသည္ ေျမႀကီးၾကမ္းမ်ားေပၚတြင္ မည္သည့္အခါမွ တုံးလံုးမလဲွ၊ ကၽြန္ေတာ္ကား ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ လွဲဘူး၏ ။ သူကား ပါး၏ လွ်င္၏ ။ ကၽြန္ေတာ္ကား ထူ၏ ေအး၏ ။ ” ဟုေရးေလသည္။

ဤ ေဆာင္းပါးထဲ’Y ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ႏွလုံးသားကုိ အထင္ရွားဆုံး ေဖၚျပႏုိင္သည့္ စာေၾကာင္းတေၾကာင္းကုိ ေတြ ့ရ၏ ။ “ စိမ္းလန္း စိုေျပ က်ယ္ျပန္ ့ေသာ ေရေျမရိုင္းေပၚတြင္ လက္ပမ္းေပၚက္ခတ္၍ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ျမဴးထူးေအာ္ဟစ္ေနလိုသည္။ ” ဟူေသာစာေၾကာင္းျဖစ္၏ ။

“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏စာေပလက္ရာမ်ား” စာအုပ္ကုိဖတ္ၿပီးေနာက္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္သည္ကား “အေတြး ေကာင္း၊အ ေရးေကာင္သူ” တဦးျဖစ္သည္ကုိ က်ေနာ္မျငင္းႏုိင္ေတာ့။

( ဃ )
“ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏စာေပလက္ရာမ်ား” စာအုပ္မွာ အက်ိဳးေက်းဇူူးႀကီးမားလွသည္ကုိ က်ေနာ္ ၀န္ခံသည္။ စာအုပ္တအုပ္ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ေဆာက္ရြက္ခဲ့ၾကသည့္ပုဂိုလ္မ်ားအေပၚေလးစားမိသည္။ ထုိပုဂၢိဳလ္ မ်ား၏ ‘ေစတနာ ’ ကုိက်ေနာ္တန္ဘုိးထား၏။ သုိ ့ေသာ္ျဖည့္စြက္အၾကံျပဳလိုသည့္ အခ်က္တခ်က္ေတာ့ရွိပါသည္ ။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀က ကဗ်ာတပုဒ္ကုိျမန္မာဘာသာျပန္ဆုိခဲ့ဖူး၏။ လူအေတာ္မ်ားမ်ားသိထားၾကၿပီးျဖစ္ပါသည္။ ၿဗိတိသွ်ကဗ်ာဆရာ ‘ အားနက္စ္ ဟင္နေလ ’ ရဲ “ ့အႏုိင္မခံ ” ကဗ်ာျဖစ္၏။ယင္းဘာသာျပန္ကဗ်ာကုိလည္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္္ဆန္း၏စာေပလက္ရာတခုအျဖစ္ထည့္သြင္းေဖၚျပ သင့္သည္ဟုက်ေနာ္ယူဆမိသည္။ အမွန္စင္စစ္ဘာသာျပန္အတတ္္ပညာမွာလည္းအႏုဳစာေပေရးရာ ကိစၥတခု သာျဖစ္သည္ဟုက်ေနာ္ယူဆမိသည္။ မူရင္းမွာ ဘာသာျပန္သူႏွင့္မသက္ဆုိင္ေသာ္ျငားလည္းဘာသာျပန္ဆုိ ရသူ၏အရည္အခ်င္းေပၚမူတည္ၿပီး ေအာင္ျမင္ေသာစာေပလက္ရာတခုျဖစ္လာႏုိင္သည္ကုိမူ သတိျပဳရမည္ ျဖစ္သလို ဘာသာျပန္ဆရာမ်ားေၾကာင့္ လူမ်ိဳးမ်ားအခ်င္းခ်င္း ယဥ္ေက်းမွဳေပါင္းကူးယွက္ႏြယ္တုိးတက္လာေစ သည္ကုိလည္း အသိအမွတ္ျပဳၾကရမည္ျဖစ္၏။

ဤစာအုပ္ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသည္ပုဂၢိဳလ္ “ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏စာေပလက္ရာမ်ား ” စာအုပ္ထဲတြင္ ‘အႏုိင္မခံ ’ ဘာသာျပန္ကဗ်ာကို မူရင္းဖန္တီးသူမဟုတ္ဟူေသာအယူအဆျဖင့္ တမင္ခ်န္ထားခဲ့သည္ေလာ၊ သို ့တည္းမဟုတ္ ပညာရွိသတိျဖစ္ခဲဆိုသလို ေမ့ေလ်ာ့ခ်န္းထားခဲ့သည္ေလာက်ေနာ္မသိ။ က်ေနာ္ကေတာ့ သည္ဘာသာျပန္ကဗ်ာကုိလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏စာေပလက္ရာတခုအျဖစ္ထည့္သြင္းေဖၚျပေစခ်င္၏။

“ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏စာေပလက္ရာမ်ား ” စာအုပ္ကုိဖတ္ၿပီးေနာက္ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အေတြးအေခၚအယူအဆႏွင့္စာေပအတတ္ပညာရပ္မ်ားကုိ တစုံတရာေလ့လာေတြ ့ထိ ႏုိင္သည့္အတြက္ေၾကနပ္ဂုဏ္ယူရသည္မွာမွန္၏။ သုိ ့ေသာ္တၿပိဳင္နက္တည္းဆိုသလို ေၾကကဲြ၀မ္းနည္းမိသည့္ အခ်က္တခ်က္လည္းရွိပါေသးသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ေနာင္တခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္မွ ထြက္ကာ စာေရးဆရာတဦးအေန ႏွင့္ဘ၀နိဂုံးခ်ဳပ္ခ်င္သည့္ စိတ္ဆႏျပင္းျပခဲ့သူျဖစ္၏။ သူ၏ ဤစိတ္ဆႏကို အသိမိတ္ေဆြမ်ားအား မၾကာခဏ ထုတ္ေဖၚေျပာဆိုခဲ့သူျဖစ္၏။ သုိ ့ေသာ္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ႀကီးမာေလးနက္လွသည့္ဤပုဂၢ လိက စိတ္ဆႏုမွာမူ မျပည့္၀ႏုိင္ခဲ့ရွာပါ။ ၁၉၄၇ - ခု၊ ဇဴလိုင္လ ( ၁၉ )ရက္၊ သူအသက္ ( ၃၂ ) ႏွစ္ အရြယ္တြင္ မသမာသူတို ့၏လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္မွဳကုိခံခဲ့ရ၏။ တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးကုိပင္ျမင္ေတြ ့ခြင့္မရခဲ့ရွာပါ။
အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏စာေပလက္ရာမ်ားမွာအေရအတြက္နည္းပါး၏။ ႀကီးမားမ်ားေျမာင္လွသည့္ႏုိင္င့ံလြတ္လပ္ေရးကိစၥမ်ားၾကားမွပင္ဤအေရအတြက္နည္းပါလွသည့္ စာေပလက္ရာတခ်ိဳ ့ကုိ ႀကိဳးစားဖန္တီးခဲ့ရရွာ သည့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအားက်ေနာ္ေလးစားမိသည္။ ထုိ ့အျပင္ဘ၀ကုိစာေရးသူတဦး၏ဘ၀ႏွင့္သာနိဂုံးခ်ဳပ္ ဖုိ ့ရန္ စိတ္အားထတ္သန္ခဲ့သူ အမ်ိဳးသာေခါင္းေဆာင္ႀကီး၏ ႏွလုံးသားကုိမူ ပုိၿပီးေလနက္မိေပ၏။
ၿငိမ္းေ၀