္္ဖန္ဆင္းျခင္း

တခါတေလ...နိဳင္ငံတကာကဗ်ာေတြကို လိုက္ဖတ္တဲ့အခါ ဌါေနတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳး
စုေတြ၊ လူမ်ိဳးစုေတြရဲ့ကဗ်ာေတြ သီခ်င္းေတြဟာ စိတ္၀င္စားဖို ့အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ သူတို ့
ကဗ်ာေတြ သီခ်င္းေတြထဲက သူတို ့ရဲ့ရင္ခုန္သံကို အၾကည္လင္ဆံုးၾကားရတတ္ပါတယ္။
ဥပမာ...တေလာေလးတုန္းက အာဖရိက ကဗ်ာတပုဒ္ကိုဖတ္ေတာ့ အဲဒီကဗ်ာထဲမွာ မုဆိုးမ
တေယာက္က အိပ္မက္ထဲမွာ ေသသြားတဲ့လင္ေယာက္်ားနဲ ့သဘာ၀အရဆက္ဆံျပီးမွသာ
ေနာက္ထပ္အိမ္ေထာင္ျပဳလို ့ရတယ္လို ့ေတြ ့ရပါတယ္။ ဒါကဘာကိုျပသလဲဆိုေတာ့ ေသသြား
တဲ့လင္ေယာက်္ားအေပၚ လြယ္လြယ္နဲ ့သစၥာမေဖါက္နိဳင္ေအာင္ ရိုးရာယဥ္ေက်းမွဳက သူ ့နည္း
သူ ့ဟန္နဲ ့ထိန္းထားတာလို ့ပဲယူဆမိပါတယ္။ ဒါကေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ့ပုဂၢလအျမင္ပါ။
ဒါေၾကာင့္မို ့ ဒီကေန ့ေတာ့ အာဖရိက အေနာက္ပိုင္းေဒသ ဖူလာနီလို ့ေခၚတဲ့ လူမ်ိဳးစု
ႏြယ္မ်ားရဲ့ “ ဖန္ဆင္းျခင္း ↔ ဆိုတဲ့ကဗ်ာတပုဒ္ က်ေနာ္မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ပါတယ္။ က်ေနာ္
တို ့ဆီက “ဂ်ာေအး ↔လို သီခ်င္းကဗ်ာတပုဒ္ျဖစ္ေနတာ ေတြ ့ၾကရပါလိမ့္မယ္။


အင္မတန္ႀကီးမားတဲ့ နိဳ ့ရည္တစက္က အစျပဳခဲ့တာေပါ့
အဲဒီေနာက္ ဒြန္ဒါရီ ေရာက္ရိွလာျပီး ေက်ာက္တံုးတခုကို ဖန္ဆင္းခဲ့
ေက်ာက္တံုးကတဖန္ သံမဏိကို ဖန္ဆင္းခဲ့
သံမဏိကတဖန္ မီးကိုဖန္ဆင္းခ့ဲ
မီးကတဖန္ ေရကိုဖန္ဆင္းခဲ့
ေရကတဖန္ ေလကိုဖန္ဆင္းခဲ့
အဲဒီေနာက္တဖန္ ဒြန္ဒါရီဟာ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ေမြးဖြားလာခဲ့
ၿပီးေတာ့သူဟာ မဟာဘုတ္ႀကီး ငါခုကုိယူၿပီး
လူသားအျဖစ္ပုံသြင္းခဲ့
ဒါေပမယ့္ လူသားက ဘ၀င္ျမင့္ခဲ့
အဲဒီေနာက္ ဒြန္ဒါရီဟာ အျမင္ကန္းမွဳကိိုဖန္ဆင္းခဲ့
အျမင္ကန္းမွဳက လူသားကိုႏွိမ္နင္းခဲ့
ဒါေပမယ့္ အျမင္ကန္းမွဳက ဘ၀င္ျမင့္လာတဲ့အခါ
ဒြန္ဒါရီဟာ အိပ္စက္ျခင္းကို ဖန္ဆင္းခဲ့
အိပ္စက္ျခင္းက အျမင္ကန္းမွဳကို ႏွိမ္နင္းခဲ့
ဒါေပမယ့္ အိပ္စက္ျခင္းက ဘ၀င္ျမင့္လာတဲ့အခါ
ဒြန္ဒါရီဟာ ေသာကဗ်ာပါဒကို ဖန္ဆင္းခဲ့
ေသာကဗ်ာပါဒက အိပ္စက္ျခင္းကို ႏွိမ္နင္းခဲ့
ဒါေပမယ့္ ေသာကဗ်ာပါဒက ဘ၀င္ျမင့္လာတဲ့အခါ
ဒြန္ဒါရီဟာ အနိစၥကိုဖန္ဆင္းခဲ့
အနိစၥက ေသာကဗ်ာပါဒကို ႏွိမ္နင္းခဲ့
ဒါေပမယ့္ အနိစၥက ဘ၀င္ျမင့္လာတဲ့အခါ
ဒြန္ဒါရီဟာ တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ေပါက္ဖြားဆင္းသက္လာခဲ့ျပီး
နိစၥဓူ၀ လို ့ေခၚတဲ့ ဂူရင္နိဳ ျဖစ္လာခဲ့
ဂူရင္နိဳ ဟာ အနိစၥကို ႏွိမ္နင္းခဲ့ေလတယ္...။ ။

(ဂူရင္နိဳ ဆိုတာ ဘာလဲ။ က်ေနာ္မသိပါဘူး။ နားလည္တဲ့မိတ္ေဆြတခ်ိဳ ့ေမးၾကည့္ေတာ့လည္း မသိၾကပါဘူး။ က်ေနာ့္ အထင္အရေတာ့ ဂူရင္နိဳဆိုတာ ကမာေလာကႀကီးကိုဖန္ဆင္းတယ္ဆို
တဲ့ပုဂၢိဳလ္တဦးဦးရဲ့ ကိုယ္စားလွယ္ျဖစ္တယ္လို ့ေတာ့ ယူဆရပါတယ္..)

...ဒီကဗ်ာကို နိဳင္ဂ်ီးရီးယားကဗ်ာဆရာႀကီး ၀ိုးလ္ဆိုရင္ကာ တည္းျဖတ္ထုတ္ေ၀တဲ့ Poems of Black Africa မွာ ပါရွိတဲ့ The Fulani Creation Story ကဗ်ာကို ဘာသာျပန္ဆိုထားတာပါ။

ျငိမ္းေ၀
၁၃ ၊ ၉ ၊၂၀၀၉

ဂန္တာဂရပ္စ္ ရဲ့ကဗ်ာတို (၃) ပုဒ္

ဂ်ာမာန္ကဗ်ာဆရာ ဂန္တာဂရပ္စ္ ရဲ့ကဗ်ာေတြကို က်ေနာ္ႀကိဳက္ပါတယ္။သူက
ပဥလက္သရုပ္မွန္နည္းနဲ ့ေရးတဲ့ကဗ်ာဆရာပါ။စာေပနိဳဗယ္ဆုလည္းရထားပါတယ္။
မႏွစ္တႏွစ္တုန္းကေတာ့ သူငယ္စဥ္က ဟစ္တလာရဲ့ လူငယ့္လက္ရုံးတပ္ထဲပါ၀င္ခဲ့တာ
လူသိထင္ရွားျဖစ္ျပီး ကမာ့စာေပနယ္ပယ္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလးဂယက္ရုိက္ခဲ့ပါေသးတယ္။
ဒီကေန ့ေတာ့ အဲဒီ ဂန္တာဂရပ္စ္ ရဲ့ ျမန္မာဘာသာျပန္ကဗ်ာတို (၃) ပုဒ္ကိုတင္လိုက္ပါ
တယ္။ဒီအထဲက တပုဒ္ကေတာ့ ဆရာ ေမာင္သစ္မင္း ဘာသာျပန္ထားတဲ့ကဗ်ာပါ။ ၁၉၉၉
ရနံ ့သစ္မဂဇင္းမွာပါရွိခဲ့တဲ့ကဗ်ာပါ။က်န္တဲ့ႏွစ္ပုဒ္ကေတာ့ က်ေနာ္ဘာသာျပန္ထားတာပါ။
ဒီကဗ်ာေတြကို ဂ်ာမာန္ဘာသာကေနျပီး Michael Hamburger နဲ ့Christopher Middleton
တို ့ အဂ္လိပ္ဘာသာ ျပန္ဆိုတာကိုမွ က်ေနာ္တို ့က ျမန္္မာဘာသာျပန္ခဲ့ၾကတာပါ။
၁၉၈၀ ပင္ဂြင္းကထုတ္တဲ့ Gunter Grass:Selected Poems စာအုပ္မွျဖစ္ပါတယ္။


ညအခါ အားကစားရုံထဲမွာ

ေဘာ္လုံးက
ေကာင္းကင္ထဲ တေျဖးေျဖးခ်င္း
ျမင့္တက္လာခဲ့။
အခု
တစုံတေယာက္က ျမင္ႏုိင္ပါတယ္
ထုိင္္ခုံေတြ ေခါက္သိမ္းထားၿပီဆိုတာ။
ဂုိးေပါက္၀မွာ
ကဗ်ာဆရာတေယာက္ထ ဲရပ္ေန
ဒါေပမယ့္
ဒိုင္လူႀကီးက ဆရာတုတ္လိုက္တယ္
ကြင္းအျပင္ဖက္ကေနၿပီး။



မေအာင္ျမင္တဲ့အပိုင္စီးမွဳူ

ဗုဒၵဟူးေန ့
ဒုတိယတံခါးမရဲ ့ဘယ္ဖက္မွာရွိတဲ့
ေခါင္းေလာင္းကုိုသြားထုိးဖို ့
ေျခလွမ္းဘယ္ႏွစ္လွမ္း လွမ္းရမယ္္ဆုိတာ
လူတုိင္းသိတယ္။
သူတုိ ့ အံဆြဲေတြကုိ ရုိက္ခ်ိဳးပစ္လုိက္္ၾက
ဒါေပမယ့္
ဒီကေန ့က တနဂၤေႏြ
ေငြကိုင္က ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းမွာ...။


မိသားစုျပႆနာမ်ား



တနဂၤေႏြေန ့တုိင္း ငါတုိ ့သြားေနက် - ျပတိုက္မွာ
ျပခန္းအသစ္တစ္ခု ဖြင့္လုိုက္တယ္။

ငါတို ့ရဲ ့ပ်က္က်တဲ့ ကေလးငယ္မ်ား
ျဖဴေဖ်ာ့၊ စုိးရိမ္ဖြယ္သေႏၵေလာင္းမ်ား
ဖန္ဘူးေျပာင္ေခ်ာေခ်ာထဲမွာထုိင္လို ့
သူတုိ ့မိဘေတြ ရဲ ့ အနာဂတ္အတြက္ စုိးရိမ္ေနၾကရဲ ့။ ။

ေမာင္သစ္မင္း ဘာသာျပန္ဆိုပါတယ္...

က်ေနာ့္ ျဖတ္စညွပ္စ လေရာင္မ်ား

“ ဆစ္ပ္ဗီယာ ပလပ္ ↔ က
“ လ ↔ကို “ ဥေသ ↔ လို ့စြပ္စြဲသြားခဲ့တယ္။
ဒါေႀကာင့္မို ့ထင္ပ
မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ဓါတ္ေငြ ့ပိုက္ရွဴျပီးေသဆံုးတဲ့အခါ
လေရာင္ေတြရဲ့ ရယ္သံ
တေလာကလုံး ဆူညံသြားဆိုပဲ။

တခါတုန္းက
ငါလည္းပဲ
လေရာင္ကို ေကာက္သင္းေကာက္
လေရာင္ကို လက္ခ်ိဳးေရ
တိုေရရွားေရ လေရာင္မြဲဲ
တေယာက္ထဲ တဖြဲ ့ဖဲြ ့ငိုခဲ့ဖူးတယ္။

လေရာင္ဓါးခ်က္နဲ ့
ေသြးစက္စက္က် ဒီလိုအလွ
ငါခ်စ္လို ့ မ၀ခဲ့ဘူး။

ေသတဲ့အထိ
လေရာင္ကို ရူးသြပ္ခဲ့သူ
“ ေလာ္ရကာ ↔ ကေတာ့
“ငါေသရင္ လသာေဆာင္ကို ဖြင့္ထားပါေလ ↔ တဲ့။

“ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္ေသျခင္းဟာ
လြတ္လပ္တဲ့ဆႏၵ↔ တဲ့လား
ဒါဆိုရင္
ငါေသတဲ့အခါ
ဒီကမာၻာေလာကရဲ့ လေရာင္ဟူသမွ်
အကုန္သတ္ျပီး
ငါနဲ ့အတူ နိဂုံးခ်ဳပ္လိုက္ၾက။

လေရာင္ကို
ဘ၀ထက္ မက္ေမါခဲ့သူ
“ ပိုင္ခ်ဴယီ ↔ ကေတာ့
ျမစ္၀ါျမစ္ထဲ ရဲရဲပဲ ခုန္ဆင္းလိုက္တယ္။

အို..ရွင္ေသမင္း
လေရာင္ေတြသာ သယ္လာခဲ့
ငါကေတာ့ အဆင္သင့္ပဲ။ ။

ျငိမ္းေ၀
၁၁ ၊ ၉ ၊ ၂၀၀၉

မွ်ေ၀ခံစားျခင္း

ဂီတ

လမ္းေဘးမွာ ေအးေအးေဆးေဆး အိပ္ေနတဲ့ေခြး
ရုတ္တရက္ ကားျဖတ္နင္းခံရ
ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္း သြင္သြင္က်ိဳး
နာလြန္းလို ့ ခမ်ာမွာ
ဘယ္လို ေအာ္ရမွန္းမသိ
သူ ့အသက္ရွဴ ေရငင္ပုံးကေလး
ေရတြင္း နက္နက္ႀကီးထဲ
ငင္ငင္ေနတာ ျမင္ရ..။

ေမာင္ေခ်ာႏြယ္

(ေနာ္ေ၀ ပန္းခ်ီဆရာ“ အက္ဗတ္ မြန္ ့ခ္↔က “ ေအာ္သံ “ ပန္းခ်ီကားနဲ ့လူသားေတြရဲ့ ေအာ္သံဟူသမွ်ကို စုစည္းပုံေဖၚနိဳင္ခဲ့သလို ျမန္မာ ကဗ်ာဆရာ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ကလည္း
ဒီကဗ်ာတပုဒ္ထဲနဲ ့လူသားအားလုံးရဲ့ နာက်င္ခံစားမွဳဟူသမွ်ကို စုစည္းေဖၚျပနိဳင္ခဲ့ပါတယ္။)

ေရေသကြ်န္း

ေရေသကြ်န္း

ဒီကေန ့လည္း
ငါ ငွက္ၾကည့္ထြက္ခဲ့ရ
ကြင္းစပ္မွာ ရပ္ေနမိျပန္
တဘ၀လံုး
ဘယ္ေတာ့မွ ငါ့အနားကျဖတ္မပ်ံဘူးတဲ့
ငွက္ေတြ
ငါ ေငးေနမိ။

“ ငွက္တေကာင္ရဲ့ေျခရာေနာက္
တေကာက္ေကာက္ လိုက္ပါရင္း
ဘြားကနဲ
အထီးက်န္ ကြ်န္းကေလးတခုကိုေတြ ့ရတယ္ ” ဆိုတဲ့
“ ဗရွိဳး ↔ရဲ့ ရင္ခုန္သံံ
ငါ မခံစားနိုင္ဘူး။

ငါက
ငွက္ၾကည့္ရုံသက္သက္
ငွက္ေတြေနာက္ စိတ္ကူးနဲ ့ေရာက္ရုံသက္သက္။

ငါက
ငွက္ေတြေနာက္လိုက္ၿပီး
အိမ္အျပန္ လမ္းေပ်ာက္တဲ့ငွက္တေကာင္
မျဖစ္ခ်င္ဘူး
ငွက္ေတြေနာက္လိုက္ၿပီး
ငွက္အုပ္နဲ ့့ကြဲ
တေကာင္ထဲ က်န္ရစ္တဲ့ငွက္တေကာင္
မျဖစ္ခ်င္ဘူး
ကြင္းေတြရဲ့ ဟိုဖက္ထဲ
ေလးသံျမွားသံ မစဲ
ငါ ျဖတ္ၿပီးမပ်ံရဲဘူး။

ဒီလိုနဲ ့
ငွက္ၾကည့္သူအျဖစ္
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ။

ငွက္ေတြေလ
အခုအခ်ိန္ထိ
ငါနဲ ့အေ၀းဆံုးတေနရာ
အုပ္ဖြဲ ့ျပီး ပ်ံ
ကြင္းစပ္မွာ
ငါတေယာက္ထဲ ရပ္ဳကည့္ေနဆဲ။ ။

( ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကဗ်ာႏွင့္ကင္းကြာခဲ့ရတဲ့ နာက်ည္းဖြယ္ေန ့ရက္မ်ားသို ့...)

ျငိမ္းေ၀
၉ ၊ ၉ ၊၂၀၀၉

ေအာ္လ္တာေနးတစ္ ၿငိမ္းေ၀

မနက္မိုးလင္း
က်ေနာ္ အိပ္ယာကနိဳးေတာ့
ျငိမ္းေ၀က မရွိေတာ့ဘူး။
က်ေနာ္ ေျပာတယ္
မင္း ဘယ္မွမသြားရဘူး
မင္း ဘာမွမလုပ္ရဘူး ေပါ့
ဒါ မအိပ္ခင္
သူ ့ကို ထိန္းခ်ဳပ္ စက္ခလုပ္ကိုျပ
မွာထားတဲ့စကား။

ဒီေကာင့္အေၾကာင္း
က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္းသိတာေပါ့
ပထမ
လဘက္ရည္ဆိုင္
ဒုတိယ
ေၾကာင္ႏွစ္ေကာင္ စာအုပ္ဆိုင္
တတိယ
ပန္းခ်ီဆရာမေလး စိန္စိန္လင္း
စတုတၳ
မာနယ္ပေလာ..။

က်ေနာ္
လဘက္ရည္ဆိုင္္ေရာက္ေတာ့
ျငိမ္းေ၀ကို
“ ဂန္တာဂရပ္စ္ ္” နဲ ့
တစားပြဲထဲ ထိုင္ေနတာ ေတြ ့ရေတာ့တာပဲ
ထုံးစံအတိုင္း
ဒီေကာင္က ေဆာင့္ၾကြားၾကြား
က်ေနာ့္ကို
တခါမွမျမင္ဘူးသလို ၾကည့္္္
က်ေနာ္
အားနာတယ္ေလ
“ ဂန္တာဂရပ္စ္ ” ဆိုတာ
ကမာၻာေက်ာ္ ဂ်ာမာန္ကဗ်ာဆရာပဲ
ဒါနဲ ့
စိတ္ကို ေလ်ာ့
ေဒါသကို ထိန္း
လက္ထဲက ထိန္းခ်ဳပ္စက္ခလုပ္ကိုျပ
မင္း ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့ေပါ့
လွည့္ျပန္မယ္အလုပ္
“ ဂန္တာဂရပ္စ္ ”ကိုၾကည့္ေတာ့
“ ဂန္တာဂရပ္စ္ ” က
သူ ့ရဲ့ ဆယ့္တေခ်ာင္းေျမာက္
လက္ေခ်ာင္းကေလးနဲ ့စားပြဲကိုေခါက္ေနတာ
ေတြ ့ခဲ့ရတယ္။

အိမ္ျပန္ေရာက္
တနာရီ ႏွစ္နာရီ
ငနဲက ေပါက္မလာေသးဘူး
ဒါနဲ ့
စာအုပ္ဆိုင္ဆီ ခ်ီရျပန္တာေပါ့
ဆိုင္ထဲမွာ
“ ေအာင္ခ်ိမ့္ ” “ေဖၚေ၀း ”
ၿငိမ္္းေ၀နဲ ့ ဘာေတြ ေဆြးေႏြးေနၾက
ဆိုင္ထဲအ၀င္
ျင္ိမ္းေ၀က ေနျပည္ေတာ္မာနယ္ပေလာဆိုလား
နားစြန္နားဖ်ား ၾကားလိုက္ရ
က်ေနာ္
အားနာတယ္ေလ
သူ ့ေဘးကလူေတြက ျမန္မာေက်ာ္ကဗ်ာဆရာေတြပဲ
ဒါနဲ ့ပဲ
စက္ခလုပ္ကိုျပ
မင္း ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့ေပါ့
လွည့္ျပန္မယ္အလုပ္
ဆိုင္ထဲကိုၾကည့္ေတာ့
မ်က္လုံးသံုးလံုးနဲ ့ “ေအာင္ခ်ိမ့္ ”
နားသုံးဖက္နဲ ့ “ေဖၚေ၀း ”
က်ေနာ္ ေတြးလို ့မရခဲ့ဘူး။

အိမ္ျပန္ေရာက္
တနာရီ ႏွစ္နာရီ
ဒီေကာင္ ျပန္မလာ
ဒါနဲ ့
ပန္းခ်ီဆရာမေလး “စိန္စိန္လင္း ” ဆီ
သြားရျပန္တာေပါ့
ဒီေကာင္ေလ ပီဘိ ကေလးတေယာက္လို
ယိုက်ိဳးေနလိုက္တာ
ဆရာမေလးက အိပ္ဇစ္ဆိုလား လိပ္ျဖစ္ဆိုလား ဆာရီယယ္လစ္ဆိုလား
ေျပာေန ေဟာေန
က်ေနာ္
အားနာတယ္ေလ
ဆရာမေလးဆီမွာ တခါတရံ
က်ေနာ္
ထမင္း၀င္စားခဲ့ဖူးတယ္မို ့လား
ဒါနဲ ့ပဲ
စက္ခလုပ္ကို ငနဲျမင္သာေအာင္ ထပ္ျပျပီး
အိမ္ျပန္မယ္အလုပ္
အိမ္ထဲကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ေတာ့
ပန္းခ်ီဆရာမေလးက
လက္သံုးဖက္နဲ ့ ပန္းခ်ီဆြဲေနတာ ေတြ ့ခဲ့
က်ေနာ္
နေ၀တိမ္ေတာင္ ျဖစ္ျပန္ရ။

အိမ္ျပန္ေရာက္
တနာရီ ႏွစ္နာရီ
ဒီေကာင္ ေရာက္မလာျပန္ဘူး
ဒါနဲ ့
“ မာနယ္ပေလာ ” ဖက္ ထြက္ခဲ့ရ
ေတြ ့ပါတယ္
ဒီေကာင္ ေျပးမလြတ္ပါဘူး
ဒါေပမယ့္
သူ ့ေဘးမွာ ဘယ္သူေတြလဲ
“ ဦး၀င္းတင္ ” မ်ားလား
“ေမာင္ေသာ္က ” မ်ားလား
“ ေမာင္ေလးေအာင္ ” မ်ားလား
ေခါင္းေပါင္းစ တလူလူနဲ ့
လူေတြ
ေတြ ့ပါျပီ
ျငိမ္းေ၀ေလ ျငိမ္းေ၀
ေအာင္မယ္ေလး..
သူက ရံုးလုလင္ကုလားထိုင္မွာထိုင္
ျပီးေတာ့
ကဗ်ာဆရာဆိုတာ
စင္ျပိဳင္အစိုးရဆိုလား
ဖင္ထုိင္အစိုးရဆုိလား
ေအာ္လား ဟစ္လား
သူ ့ေဘးကလူေတြအားလုံး
ေခါင္းႏွစ္လံုးကိုယ္စီ
ဘုရား ဘုရား
ဒီေကာင္က ဒီလိုထိုင္
ဘာဆိုင္လို ့တုန္း
ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္
အိမ္ျပန္လာခဲ့
သူ ့ေဘးကလူေတြ က်ေနာ္အားနာ
သူ ့ကိုပဲ စက္ခလုပ္ကိုေျမွာက္ျပ
ျပန္လာခဲ့ရ။

ေနေစါင္းေတာ့
ေခါင္းငုံ ့ျပီး့
အိမ္ျပန္လာတဲ့ ျငိမ္းေ၀
အိမ္အ၀င္၀မွာ
ေျခေထာက္သံုးေခ်ာင္းနဲ ့့ရပ္ေနတာေတြ ့ရ
ဒါနဲ ့ပဲ
သူ ့ကိုထိန္းခ်ဳပ္
စက္ခလုပ္
၀က္အူျပဳပ္ေနတာ ျပန္တပ္လိုက္ရတယ္။ ။

မွတ္ခ်က္။ ။( ၁ ) ဂ်ာမာန္ကဗ်ာဆရာ “ ဂန္တာဂရပ္စ္ ” က “ဆယ့္တေခ်ာင္းေျမာက္ လက္ေခ်ာင္းကေလး ” ဆိုျပီး ကဗ်ာတပုဒ္ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။
(၂) “မာနယ္ပေလာ ” ဆိုတာ တခ်ိန္က ေတာ္လွန္ေရးဌါနခ်ဴပ္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ေနရာျဖစ္ပါတယ္။


ျငိမ္းေ၀
၇ ၊ ၉ ၊ ၂၀၀၉

ဥေရာပမဲဇာ အခန္း [ ၃ ]

ေမပယ္လ္ရြက္ ဘယ္ရီသီးအျပာ ႏွင့္ ဥေရာပ ေက်းလက္ [ ၄ ]

အိပ္ခန္းကေလးကို တခါမက၊ အႀကိမ္ႀကိမ္ အခါခါလွည့္ပတ္ၿပီး ၾကည့္သည္။ အိ္ပ္ရာခင္းအျဖဴေပၚတြင္ နီညိဳေရာင္ႏွင္းဆီ ပြင့္မ်ား ႀကဲပက္ထား၏။ အျဖဴေရာင္ ေခါင္းအုံးစြပ္ကို ပန္းႏုေရာင္ပန္းပြင့္မ်ားႏွင့္ အနားကြပ္လွ်က္။ ၿခံဳေစာင္မွာ အစိမ္းေရာင္ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့။ ကုတင္ေပၚတြင္ ထိုင္ၾကည့္သည္။ စားပြဲခံုေဘးက ကုလားထိုင္တြင္ ထိုင္သည္။တံခါးေပါက္တြင္ရပ္ကာ ခန္းဆီး ျပဴတင္း ေပါက္ကို ၾကည့္သည္။ လံုၿခံဳေအးခ်မ္းေႏြးေထြးသည့္ အခန္းကေလး။ ေနာ္ေ၀းႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္စဥ္ ေအာ္စလို၏ တေထာင့္တည ပံုျပင္မ်ားသည္ ဤအခန္းကေလးမွာပင္ အစျပဳခဲ့ၿပီဆိုသည္ကို က်ေနာ္သတိမျပဳႏိုင္ခဲ့။


အခန္းကေလးမွာ တိုက္ခန္းမ်ား၏ ေက်ာဘက္တြင္ရိွေနသျဖင့္ တိုက္၏မ်က္ႏွာစာကိုမူ မျမင္ႏိုင္ပါ။ တိုက္၏ေနာက္ေဖး ဘက္၊ အျခားတိုက္ခန္းမ်ား၏ ေနာက္ေဖးေဆာင္မ်ားႏွင့္ တိုက္ခန္းမ်ား၏ အလယ္ေျမကြက္လပ္ႀကီးကိုသာ ျမင္ေနရေလသည္။ တိုက္ခန္းအခ်ဳိ ့၏ ၀ရန္တာတြင္ ေစာင္ႏွင့္ အ၀တ္အစားမ်ား ေနပူလွန္းထားသည္ကို ေတြ ့ေနရဆဲ။ နာရီကိုၾကည့္ေတာ့ ည (၉း၀၀) နာရီေက်ာ္ေနၿပီ။ ေနေရာင္ေတြကို ေတြ ့ေနရသည္။ ေနာ္ေ၀းႏိုင္ငံ၏ ထူးျခားဆန္းက်ယ္လွသည့္ ရာသီဥတု ပဥၥလက္ခန္းဆီးစကို က်ေနာ္ဆြဲကိုင္မိၿပီလို ့ ဆိုရမလားဘဲ။ သည္အေၾကာင္းကို အိပ္ရာမ၀င္ခင္၊ ဧည့္ခန္းတြင္စကားစပ္မိေတာ့ “ မနက္(၄း၀၀)နာရီ ကတည္းက ေနထြက္ေနတာဗ်။ က်ဳပ္တို ့ဆီက (၈)နာရီ၊ (၉)နာရီေလာက္ျဖစ္ေနတဲ့သေဘာပဲ ” ဟု ကိုမြန္းေအာင္က(ေတးသံရွင္မြန္းေအာင္) ေျပာခဲ့၏။ က်ေနာ္ အံ့ၾသသြားရသည္။ ဗိုက္ကင္းတို ့၏ ေႏြဥတုက ေန ့တာရွည္္လြန္းေပစြဟု မွတ္ခ်က္ခ်မိသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ေအာ္စလိုသို ့ ေရာက္စရက္မ်ားတြင္ က်ေနာ့့္အဖို ့ အိပ္ခ်ိန္၊ ထခ်ိန္မ်ား တစံုတရာ တလြဲတေခ်ာ္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ၀ိုင္းၿပီး ေျပာခဲ့ၾက ၏။ က်ေနာ့္အဖို ့ေတာ့ ေလထဲတြင္ ေပါေလာေမ်ာကာ၊ လမ္းေလွ်ာက္ေနသူတဦးလို ခံစားေနရသည္။ တခ်ဳိ ့အရာ၀တၳဳမ်ား၊ က်ေနာ္ ႏွင့္ ေ၀းသထက္ ေ၀းသြားေနစဥ္ တခ်ဳိ ့က က်ေနာ့္ဆီ ေျပးလာေနၾက၏။ က်ေနာ္ျမင္ခဲ့သမွ်။ က်ေနာ္ထိေတြ ့ခဲ့သမွ် ျမင္ကြင္းမ်ား၊ အရာ၀တၳဳမ်ားမွာ တခ်ဳိ ့မႈန္၀ါး၊ တခ်ဳိ ့ျပတ္သား၊ က်ေနာ့္မွာ အိမ္မက္ထဲတြင္ စတင္လမ္းေလွ်ာက္ေနရသူပမာ…သည္လိုႏွင့္ က်ေနာ့္စိတ္ေတြ…။ ဥေရာပေျမပံုေပၚ ေက်ာ္လာေနၾကျပန္သည္။ အေရွ ့အလယ္ပိုင္းေဒသကို ေက်ာ္လာရျပန္သည္။ ဟိမ၀ႏ ၱာ ေတာင္တန္းႀကီးကို ေက်ာ္ရျပန္သည္။ ထိ္ုင္း--ျမန္မာ ႏွစ္ႏိုင္ငံနယ္စပ္၊ ေသာင္ရင္းျမစ္ကမ္းေပၚ ျပန္ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။ မာနယ္ပေလာ၊ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ ့ခ်ဳပ္ (လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ) ဗဟိုဌာနာခ်ဳပ္၊ ႐ုံးခန္း၏ ေနာက္ေဖး၊ အဆြယ္ေလးေအာက္က က်ေနာ္ ေနထိုင္အိပ္စက္ခဲ့သည့္ အိပ္စင္ကေလး…။ ၁၉၉၃ ခု…။

အိပ္စင္ကေလးေပၚကဆင္းၿပီး ႐ံုးခန္းအမိုးစြန္းကို ေခါင္းငံု ့ေရွာင္ကာ၊ အျပင္ဘက္ကိုထြက္ၿပီး ရပ္လိုက္သည္။ က်ေနာ့္ေရွ ့ တလွမ္းသာသာတြင္ မယ္တုကီၡစမ္း ေခ်ာင္းကမ္းပါးစြန္း ရိွေန၏။ စမ္းေခ်ာင္းေရစီးသံကို အတိုင္းသား ၾကားေနရေလသည္။ က်ေနာ္ က၊ ႐ံုးခန္းႏွင့္ ဗဟိုခန္းမေဆာင္ၾကား လူသြားလမ္းထိပ္က သစ္ခြပန္းမ်ား ခ်ိတ္ဆြဲထားသည့္ သစ္ပင္သစ္ရိပ္တြင္ သြားထိုင္္လိုက္ သည္။ ့္ ဤသစ္ပင္သစ္ရိပ္ေအာက္တြင္၊ ၀ါးတန္းလ်ားေေလးတခု၊ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ခုတ္ျဖတ္တည္ေဆာက္ ကာ ခ်ထားခဲ့သည့္ ထိုတန္းလ်ားကေလးတြင္ ထိုင္ကာ မယ္တုကီၡ စမ္းေခ်ာင္းေရစီးသံကို က်ေနာ္နားေထာင္သည္။ ကမ္းပါးအစြန္း ၿခံဳပုတ္မ်ားၾကားက ႏွံျပည္စုတ္ငွက္ကေလး တေကာင္၏ ေအာ္ျမည္သံကို နားစြင့္သည္။
၀ါးတန္းလ်ားကေလးတြင္ ေန ့စဥ္ထိုင္ကာ စမ္းေခ်ာင္းေရစီးသံကို နားေထာင္ခဲ့ေသာ္ျငားလည္း အစပထမတြင္ ႏွံျပည္ စုတ္ငွက္ကေလးကို က်ေနာ္သတိမထားခဲ့မိပါ။ အမွတ္တမဲ့ ထိုင္ရာက ထကာ အိပ္စင္ကေလးဖက္ ထြက္လိုက္ကာမွ ႁခႈံပုတ္ထဲက ႐ုတ္တရက္ ထပ်ံ္သြားသည့္ သူ ့ကို က်ေနာ္သတိႁပႈမိသြားျခင္းျဖစ္သည္။ သူသည္ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက က်ေနာ့္ကို အစာ ေတာင္းေနခဲ့သည္မသိ။ က်ေနာ္က စားစရာတခ်ဳိ ့ကို ႁခႈံပုတ္အစပ္တြင္ ဖက္တရြက္ခင္းၿပီး ခ်ေပးလိုက္သည္။ ၀ါးတန္းလ်ားတြင္ ျပန္ထိုင္လိုက္သည္။ ခဏၾကာေတာ့ မာက်စ္က်စ္ အသံကေလးမ်ားကို ဆက္ကာဆက္ကာ ေအာ္ျမည္ရင္း သူျပန္ေရာက္လာခဲ့သည္။ က်ေနာ္က မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနလိုက္ရ၏။ သူသည္ အခ်ိန္အတန္ၾကာၾကာ ေအာ္ျမည္စားေသာက္ၿပီးေနာက္ ႁခႈံပုတ္ကေလး ဆီမွ ပ်ံထြက္သြားေလသည္။ က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္းသိပါသည္။ မနက္ျဖန္ မနက္ခင္းတြင္လည္း အခ်ိန္မွန္မွန္ သူေရာက္လာေပ လိမ့္ဦးမည္။
တခါတရံ ငွက္ဖ်ားတက္ၿပီး အိပ္ရာက ေစာေစာမထႏိုင္သည့္ က်ေနာ့္ကို သူသည္ ႁခႈံပုတ္ကေလးထဲကတဆင့္ တက်စ္ က်စ္ အသံေပးေနခဲ့၏။ ခႈံပုတ္ကေလးထဲက အရဲစြန္ ့ထြက္လာကာ လူသြားလမ္းထိပ္ သစ္ပင္သစ္ကိုင္းမ်ားေပၚ ေရာက္လာခဲ့၏။ က်ေနာ့္ အိပ္စင္ကေလး၏ ေရွ ့မွျဖတ္ပ်ံေပေတာ့မည္။ ထိုအခါ က်ေနာ့္မွာ အိပ္ယာမွ လူးလဲထကာ သူ ့ကို ကိုယ္ေယာင္ျပရေတာ့ သည္။ အစာတခ်ဳိ ့ ခ်ေကြ်းလိုက္ရသည္။ ထိုသို ့ေသာ အခ်ိန္မ်ဳိးတြင္ သူ ့အသံ မာက်စ္က်စ္ကေလးမ်ားသည္ တမ်ဳိးတဖံု အသံ ေျပာင္းေနသလားဟု က်ေနာ္ထင္မိသည္။ က်ေနာ့္ရင္ထဲ ဘာေၾကာင့္ရယ္ေတာ့မသိ ေၾကကြဲေနမိ၏။
ႏွံျပည္စုတ္ကေလးႏွင့္ က်ေနာ္၏ ဆက္ဆံေရးအေျခအေနကို စာေရးဆရာႏိုင္၀င္းေဆြႏွင့္ ေတြ ့ဆံုသည့္အခ်ိန္တိုင္း က်ေနာ္ေျပာျပခဲ့ဖူးသည္။ ႏိုင္၀င္းေဆြက က်ေနာ့္စကားမ်ားကို ေလးေလးနက္နက္ထားၿပီး နားေထာင္ခဲ့၏။ ၿပီးေတာ့မွ က်ေနာ္ႏွင့္ ႏွံျပည္စုတ္ကေလး၏ ၾကားတြင္ရိွေနသည့္ မျမင္ရသည့္ သံေယာဇဥ္ႂကႈိးမွ်င္ကို သူကေထာက္ျပေလသည္။ လူႏွင့္ တိရိစာၦန္တို ့၏ ၾကားက ထူးဆန္းလွသည့္ “ေမတၱာ”ကို သူ ့အေနႏွင့္ ထိေတြ ့နားလည္ႏိုင္စြမ္းရိွေၾကာင္း ဆိုလာေလသည္။ က်ေနာ္ သူ ့ကိုစူးစိုက္ၿပီး ၾကည့္မိသည္။ ၁၉၇၈ ခုႏွစ္ ၀န္းက်င္…။ ‘ လူတန္းစားေမတၱာ ’ ကလြဲ၍၊ မည္သည့္ေမတၱာအမ်ဳိးအစားကိုမွ် မယံုၾကည္ႏိုင္ဟု ဆိုခဲ့ဖူး သည့္ စာေရးဆရာႏိုင္၀င္းေဆြက၊ လူသားႏွင့္ တိရိစာၦန္တို ့၏ၾကားက မျမင္ရသည့္ ေမတၱာႀကိဳးမွ်င္၏အစကို ဆြဲထုတ္ကိုင္တြယ္ျပခဲ့ ပါၿပီေကာ။ ႏိုင္၀င္းေဆြ၏ ေျပာင္းလဲတိမ္းညႊတ္မႈႀကီးေပေလာ…။ က်ေနာ္ အံ့ၾသသြားရ၏။

ေအာ္စလိုျမိဳ ့ က်ေနာ္ေနထိုင္ခြင့္ရသည့္ အခန္းကေလးကိုၾကည့္ကာ မာနယ္ပေလာမွာက်န္ေနရစ္သည့္ က်ေနာ့္ ၀ါးအိပ္စင္ေလးကို လြမ္းေနမိျပန္သည္။

ျငိမ္းေ၀

ခ်စ္သူ ရဲေဘာ္မ်ားခင္ဗ်ား...
က်ေနာ့္ဘေလါ့မွာ က်ေနာ့္ရဲ့ ေတာ္လွန္ေရးေရွ ့တန္းခရီးအေတြ ့အၾကံဳမ်ားနဲ ့ဥေရာပခရီးသြားအေတြ ့အၾကံဳမ်ားကိို အဆငိေျပသလို ေဖၚျပသြားခ်င္ပါတယ္။ဒီတခါေတာ့ ဥေရာပ ခရီးသြားေဆာင္းပါးတပုဒ္တင္လိုက္ပါတယ္။ဒီေဆာင္းပါးေတြကေတာ့
ဥေရာပမဲဇာ ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ၾကီးေအာက္က ေခါင္းစဥ္ငယ္တခုျဖစ္တဲ့ ေမပယ္လ္ရြက္ ဘယ္ရီသီးအျပာႏွင့္ဥေရာပေက်းလက္ ေခါင္းစဥ္ခြဲ(၄)အေနနဲ ့ေဖၚျပလ္ိုက္တာပါ။

ေငြ ေရႊ ရတု

၁၉၇၀နဲ ့၁၉၈၀..ဆယ္စုႏွစ္တခုအတြင္းမွာ စကားေျပဘုရားဆိုၿပီးထင္ရွားခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာ
နိဳင္၀င္းေဆြ က၊၁၉၉၁(မာနယ္ပေလာ)မွာကေလာင္သက္ ႏွစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္္ေျမာက္အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးထုတ္ပါတယ္။လက္ေရးေက်ာက္ပုံႏွိပ္ကဗ်ာစာအုပ္ေလးပါ။္
ဒီစာအုပ္ေလးမွာ မ်က္ႏွာဖုံးပန္းခ်ီကို (ကို)ေဒါင္းနီ ကဆြဲၿပီး၊ကဗ်ာဆရာ တိုက္ေအာင္ က လက္ေရးနဲ ့ေရးေပးခဲ့တယ္လို ့သိရပါတယ္။
ဒီတုန္းက မာနယ္ပေလာကို က်ေနာ္မေရာက္ေသးပါဘူး။ဒါေပမယ့္ ဒီစာအုပ္ေလးကို က်ေနာ္သိမ္းထားခဲ့မိပါတယ္။ဆရာနိဳင္က ကိုသီရိညြန္ ့အတြက္ လက္မွတ္ထိုးၿပီးေပးထားတာပါ။ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး က်ေနာ့့္ဆီေရာက္ေနခဲ့တယ္ဆိုတာလည္း့မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။စာအုပ္မ်က္ႏွာဖံုးပံုကို စကင္ဖတ္ျပီးတင္တာ တင္လို ့မရလို ့ကဗ်ာကိုပဲတင္လိုက္ရပါတယ္..။

ဆရာနိဳင္ရဲ့ “ ေငြ ေရႊ ရတု ” ကဗ်ာကို တင္လိုက္ပါတယ္။







ေငြ ေရႊ ရတု

အရြယ္
ျပည့္၀န္းတဲ့ ႏွစ္ေလးဆယ္မွာ
ေတးေလးတဖဲ့
အမွတ္တရနဲ ့ က်ေနာ္
ေရးဖဲြ ့ခဲ့ဘူးရဲ ့ ။

အဲသည္တုန္းက
ပီးေတာ့လဲ အမွတ္တမဲ့နဲ ့ဖဲ
ေပ်ာက္လဲ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားဦးမယ့္
အခ်စ္မီးေလးတခဲ
ရင္ထဲမွာ စဲြၿငိဆဲေလæ

အခ်စ္ကုိခ်စ္
အလွကုိခ်စ္
အနဳပညာကုိ ခ်စ္သူရဲ ။့

“ အၿမဲတမ္းျမဴႏွင္းေတြ
မွိဳင္းျပေ၀ေနတဲ့ ကာ၀ုိင္းေတာင္မႀကီးထိပ္က
၀ ” ဒိုင္နယ္ရုံးကေလး ေရွ ့မွာ
က ” ျမဴး ခုန္ေပါက္ေနတဲ့
အေမြးဖြား ေခြးကေလးနဲ ့့
ေဆာ့ကစားေနတဲ့ က်ေနာ္ေလæ ”

“ အနဳပညာကုိခ်စ္
ယံုၾကည္ခ်က္ကုိခ်စ္
သစၥာတရားကုိခ်စ္
ေလာကကုိ ငါခ်စ္တယ္္
အခ်စ္ေၾကာင့္ဖဲ ကြန္ျမဴႏွစ္လဲ ျဖစ္လာတယ္” ။

အဲသည္ ေတးေလးတဖဲ့
က်ေနာ္ ေရးဖဲြ ့ခဲ့ဖူူးရဲ ့။
၁၉၈၆
ကေလာင္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္
ပထမအရြယ္ေန ့
က်ေနာ့္ ရႊ ံ ့အိမ္ျဖဴေလးရဲ ့ နံရံထက္မွာ
က်ေနာ္က
ဟင့္္အင္းæ ညီအကုိတုိ ့
“ အာဏာ
ေငြ
ေက်ာ္ေဇာျခင္းႏွင့္
ေရာင္း၀ယ္ျခင္း မျပဳမွသာ
“ အနဳပညာရဲ ့ ႀတိသီလတရား” လုိ ့
က်ေနာ္ ကုိယ္းကြယ္ထားတယ္ ။

ဟုတ္တယ္æ ညီအကုိတုိ ့
တဂုိးရဲ ့တရား တဂုိးရဲ ့စကား တဂုိးရဲ ့အနဳပညာႏွလုံးသား
က်ေနာ္ကုိယ္းကြယ္ထားတယ္ ။

ဘဂၤလားျပည္ရဲ ့ ေခါင္းေဆာင္သစ္
ငါမျဖစ္ခ်င္ဘူးတဲ့။

ဟုတ္တယ္æ ညီအကုိတို ့
တကယ္လို ့ ေနာင္ဘ၀မွာ
လူျပန္လာျဖစ္ခဲ့ရင္လဲ
က်ေနာ္ လဲေလæ
လုံမေလးေတြ ေထာပတ္ေမႊရာ
ဘရိႏာၱ ေတာအုပ္ထဲက
ေသာ္ကပင္ရိပ္ ေအာက္မွာ
ပုေလြၾကဴေအး
ေလာကအတြက္ေတး
သီကုံးေပးေနတဲ့
ႏြားေက်ာင္းသားေလးဖဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္ ။

မႏွစ္ကေတာ့
ဖလံေတာင္ေ၀ွးမ်ား ျဖစ္ထြန္းရာ တုိင္းျပည္မွာ
မာနယ္ပေလာရဲ ့ ေသာင္းရင္း ျမစ္ကမ္းမွာ
ႏြားေက်ာင္းသားေလးမ်ား ဖြားသန္ ့စင္ရာ
စာသဘင္ေတးကုိ သီေကၽြးတဲ့အခါ
ေတးေလးတပုိဒ္
က်ေနာ္ ေရးလုိက္ဖူးရဲ ့ ။

သဲကႏာၱရ မုန္တုိင္းထဲမွာ
ႏုိင္ငံေရးသမားအုိဟာ
ေတာင္ေ၀ွးကိုေထာက္ကုိင္လုိ ့
ဖယိုဖရဲ အၿပိဳၿပိဳ အကဲြကဲြ လူအုပ္ႀကီးကုိ

{ တခ်ိဳ ့က ေနာက္ျပန္ေျပးေနရဲ ့
တခ်ိဳ ့က လူးူလိွမ့္ ငိုေကၽြးရင္း ေျမျပင္ေပၚမွာ
တခ်ိဳ ့က ခုိလို ညည္းတြားလို ့
တခ်ိဳ ့က မ်က္စိစုံ မိွတ္ရင္း
အားတင္း သီခ်င္းေအာ္ဟစ္လို ့
တခ်ိဳ ့က ေဒါသ ေပါက္ကဲြေန
တခ်ိဳ ့က တခ်ိဳ ့ကုိ အတင္းဆဲြထူ
တခ်ိဳ ့က တခ်ိဳ ့ကုိ အားေပး
ကုိယ့္ကို ကုိယ္လဲ အားေပးလို ့
တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္တဲ့သူရဲေကာင္းေတြလည္း မ််ားစြာပါရဲ ့ ။ }

သူတို ့ကုိ တေျဖးေျဖး ေစာင့္ေခၚရင္း
အဖုိးအုိဟာ ေမာပန္း ႏြမ္းလ် ေနေလရဲ ့
မုန္တုိင္းထဲမွာæ

အဲသည္ အခုိက္ မွာ
ဓါး၀င့္လုိက္တဲ့ တကုိယ္ေတာ္သမားဟာ
သူ ့ျမင္းကုိ ဇက္ကုန္လႊတ္ ကစုန္စုိင္းလို ့
လူေတြ မျမင္ေတြ ့ ႏုိုင္ေသးတဲ့
ဟုိးအေ၀းက အနာဂတ္ဆီ
ျဖတ္ခ်ီသြားေလရဲ ့æ
ေရွ ့ဆုံးမ်ားရဲ ့ ေရွ ့ဆုံးကလူ
သူ အႏုပညာသမား ေပါ့ ။

အနဳပညာ ဘုံမွာ
ေသျခင္းကင္းစြာ ဇရာမရွိ
ထာ၀ရႏုပ်ိဳ
စိမ္းစုိေနတဲ့ အလွနဲ ့သစၥာ
ပရမတÎ အခ်စ္ နဲ ့ရႊန္းသစ္မွဳ æ
ေအာ္ æ
က်ေနာ္ရဲ ့အႏုပညာေတာင္္မွ ေငြရတုေျမာက္ခဲ့ရပါေပါ့။

သည္ေန ့မွာ æ
“ သန္းေဆြ ၊ ခင္ႏွင္းယု
မင္းသု၀ဏ္ ၊ မင္း္ဏီ
မမေလး (ဂ်ာနယ္ေက်ာ္)
က်ေနာ့္ရဲ ့ ေတးသမားဘ၀ကုိ
ေမြးဖြား သန္ ့စင္ ေပးခဲ့သူ
ဆရာအဆူဆူ နဲ ့ဟဲမင္းေ၀ း အား
ႏွလုံးသားမွ ျမတ္ႏုိး
ရိုက်ိဳး မာန္ေလွ်ာ့
က်ေနာ္ ကန္ေတာ့၏ ။

ေအာ္ æ
က်ေနာ္ေတာင္မွဖဲေလ
ရတု ျမစ္ရဲ ့ ပ်ိဳျမစ္စိိမ္းလန္းမွဳ
ေငြသားထု ျပင္က်ယ္ထက္မွာ
{ဘယ္ေလာက္မ်ား လွပ ေတာက္ပ ေနလိုုက္ပါသလဲ? }
အရြယ္ရဲ ့ ၿငိမ္သက္ၿမဲၿမံမွဳ
ေရႊေနျခည္မ်ား ဆြတ္ဖ်န္္းထားလိုက္ေပါ့ ။ ။

ႏိုင္၀င္းေဆြ

သုညေတြပဲၾကြင္းတဲ့ျမိဳ ့ကေလး

အစြန္အဖ်ားက်တဲ့ ၿမိဳ ့ကေလးတၿမိဳ ့ရဲ့
အစြန္အဖ်ားေပၚမွာ
ငါ
ထိုင္ေနမိတယ္။

ငါ့ေခါင္းေပၚက
အလ်ားလိုက္ခုတ္ေမာင္းသြားတဲ့ ̔ေခၚ္သံ̓ ေတြထဲမွာ
ငါ့ ေခၚ္သံ
ငါကိုယ္တိုင္ျပန္ၿပီးမၾကားနိဳင္ေအာင္
ၾကားေနရတယ္။

ငါ့ေဘးက
ဒရြတ္တိုက္ဆြဲသြားတဲ့̔ ရင္ခုန္သံ ̔ ံေတြထဲမွာ
ငါ့ ̒ရင္ခုန္သံ̓
ငါကိုယ္တိုင္ျပန္ၿပီး မခံစားနိဳင္ေအာင္
ခံစားေနရတယ္။

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက
ငါ့ကို
မီးနဲ ့ေဆးေၾကာ
အမုန္းတရားက
ငါ့ကို
ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖၚလို ေပါင္းေဖၚ
ေဟာဒီၿမိဳ ့ကေလးေလ
ငု၀ါေတြ လွိဳင္လွိဳင္ပြင့္တာက လြဲရင္ေပါ့။

ၿမိဳ ့ကေလး
မင္းက ငါ့ဆီက ခြန္အားကို
လက္ကါးႏွဳန္းနဲ ့လုယူေနတဲ့အခ်ိန္
ငါကေတာ့
မင္းရဲ့အရိပ္ကို လက္လီႏွဳန္းနဲ ့ဆြတ္ခ်ဴခဲ့ရတယ္။

ၿမိဳ ့ကေလး
မင္းဟာ
ငါ့အတြက္ ေျခတု လက္တု။

ၿမိဳ ့ကေလး
မင္းဟာ
ငါ့အတြက္
၀ွက္ဖဲ၊ အံဆြဲ၊ ကဲလား..။

ဒါေပမယ့္လည္း
မင္းရဲ့ အမဲလိုက္ေခြးတေကာင္ဟာလည္း
ငါပါပဲ။

ေသခ်ာၿပီ
ငါဟာ
မုိးမရြာတဲ့ဘက္မွာ ထီးဖြင့္ေဆာင္းၿပီး
ေနပူတဲ့ဘက္မွာ ေစါင္ထူထူၿခံဳမိတဲ့အျဖစ္။

တခါတေလေတာ့လည္း
ငါ့ကိုယ္ငါ
ငါကိုယ္တိုင္ ရြာျပန္ပို ့မိတာ
အခါခါ။
တခါတေလေတာ့လည္း
ငါ့ကိုယ္ငါ
ရြာကေန ငါကိုယ္တိုင္
ျပန္ေခၚလာခဲ့ရတာ
အခါခါ။

ၿမိဳ ့့ကေလး
မင္းရဲ့ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားေတြထဲမွာ
တိတိက်က် ျဖန္းသန္းၿပီး
ဆင္ကိုစမ္းတဲ့ ပုုဏားတခ်ိဳ ့နဲ ့လည္း
လၻက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ခဲ့ဖူးၿပီ။

အက်အေပါက္မ်ားတဲ့သူေတြထဲမွာ
အက်အရွံဳးမ်ားတဲ့သူလည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးၿပီ။

လေရာင္ေတြ
ေနေရာင္ေတြ
ေရေသာက္ဆင္းလုနိဳးနဲ ့
ေမ်ွာ္ကိုးရင္း အိမ္မက္ေတြ ၿမိဳခ်ခဲ့ဖူးၿပီီ။

ေရတိမ္ မနစ္တနစ္မွာ
တိမ္ေတြကိုလည္း
ႀကိဳးပစ္လို ့ဖမ္းခဲ့ဖူးၿပီ။

ဒီလိုနဲ ့ပဲ
ငါက
အနာဂါတ္ကို ေကာ္ပတ္နဲ ့ပါးေနတုန္း
ၿမိဳ ့့ကေလးက
ငါ့ကို က်ားလ်ာနဲ ့စားခဲ့ၿပီ။

ၿမိဳ ့့ကေလးက
ငါ့အေပၚ အုပ္ခ်လိုက္တဲ့ပိုက္ကြန္
ငါ့ပါးစပ္ထဲ ထိုးသြင္းလုိက္တဲ့ငါးမ်ွားခ်ိပ္
ဒါ အဆိပ္ဆိုပဲ
အဲဒီအဆိပ္ေတြေလာက္ အမူးခိုင္တာ
ဘယ္အရက္မွ မရွိဘူး။

ၿမိဳ ့ကေလးေရ
တို ့အျဖစ္က
မူတည္ကိန္း ဘယ္ေလာက္ပဲရင္းရင္း
သုညေတြပဲ ၾကြင္းခဲ့ၿပီလား။

ၿမိဳ ့့ကေလး
မင္းရဲ့
ေညွာ္နံ ့ေတြထည့္ၿပီးခ်ိပ္ထားတ ဲဲ့̒ဒရစ္ပိုက္̓ ကို
ငါ့လက္ေပၚက ဖယ္လိုက္ပါေတာ့။ ။

မွတ္ခ်က္။ ။ ထိုင္းနိဳင္ငံ မဲ့ေဆာက္ၿမိဳ ့့ရဲ ့ အဓိပၸါယ္ ဟာ ̒ အစြန္အဖ်ားက်တဲ့ ၿမိဳ ့့̓ လို ့ဆိုပါတယ္။
သရုပ္ေဖၚပန္းခ်ီပုံက ဆရာ ထိန္လင္း ရဲ့ လက္ရာျဖစ္ပါတယ္။

ၿငိမ္းေ၀